บทที่ 366 เขายอมพ่ายแพ้ ท่านยู่หล่อจริงๆ

กายฮาโรลกระแอมด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและช่วยหล่อนวิเคราะห์อย่างมีเหตุมีผล

“ตอนนี้แลนเครี่น่าจะถูกเลื่อนเพิกถอนคําฟ้อง！ตระกูลลู่มีหลักฐานแล้วว่าหนิงเฉิงซู่เป็นลูกนอกสมรสจริงๆ หากเรื่องนี้ถูกเปิดโปง มันต้องไม่ส่งผลดีทั้งต่อเธอ ฉันและราชวงศ์แน่ หากกษัตริย์รับรู้จะไม่เห็นด้วยกับคุณเรื่องพิพากษาคดีลู่เซิงเกอ

องค์หญิงใหญ่โกรธมาก แววตาของเธอเต็มไปด้วยความอาฆาต

“เพราะอะไร！ลู่เซิงเกอนังผู้หญิงเลว ฆ่าลูกสาวของฉันก็ต้องเอาชีวิตมาแลกด้วยชีวิต คิดว่าเอาเรื่องเก่ามาข่มขู่แล้วฉันจะยอมแพ้เหรอ? ฝันไปเถอะ！”

“ฉันต้องเรียกร้องความยุติธรรมคืนให้อะซู่ หากจะต้องเปิดโปงเรื่องอื้อฉาวในราชวงศ์แล้วไง！แม้จะต้องต่อสู้กันจนตายกันไปข้างหนึ่ง ฉันก็จะเปิดโปงให้ถึงที่สุด！”

กาย ฮาโรลด์เตือนเขาไม่สำเร็จ สีหน้าของเขาเศร้าหมองและเงียบไม่พูดอะไรต่อ

……

โจวเสี่ยวฉิงกำลังเดินตามทาง หลังจากเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ หล่อนถูกคนของหนิงเฉิงเอินลักพาตัวไป

หล่อนถูกพาไปโรงแรงที่อยู่ถัดไปและโดนผลักเข้าไปในห้องของหนิงเฉิงเอิน หล่อนเซสองสามก้าวถึงพยุงตัวขึ้นยืนได้

หนิงเฉิงเอินกำลังนั่งชิวอยู่ริมหน้าต่างพร้อมกับสูบซิการ์

ควันบุหรี่ที่อบอวลยังไม่สามารถปกปิดแววตาที่โมโหของเขาไว้ได้เลย

“แท้จริงแล้วที่เธอยอมกลับมาที่ตระกูลหนิงเพื่อช่วยลู่เซิงเกอหาหลักฐาน”

น้ำเสียงของเขาเฉยชา กลิ่นบุหรี่ที่อบอวลอยู่รอบตัวเขาและคำพูดที่ขุมขู่ทำให้คนหายใจไม่ออก

โจวเสี่ยวฉิงหายใจเข้าลึกๆพร้อมกับอดทนแรงกดดันจากเขาและพยักหน้าด้วยความแข็งทื่อ “ใช่แล้ว”

เพียะ——

เสียงดังเพล้ง

ทันทีที่หล่อนตอบคำถาม แก้วน้ำชาในมือของหนิงเฉิงเอินก็ลอยมาหน้าหล่อน เครื่องลายครามแตกเป็นชิ้นๆอยู่รอบๆใต้เท้าของเขา

โจวเสี่ยวฉิงถอยหลบสองก้าวเพื่อไม่ให้แก้วโดนใบหน้า

หนิงเฉิงเอินจ้องมองไปที่เขา：“ตระกูลลู่ให้ผลประโยนช์อะไรต่อเธอนักหนา? เธอถึงได้ซื่อสัตย์ยอมตายถวายชีวิตเพื่อพวกนั้นขนาดนี้ ไม่นึกถึงใจคนครอบครัวเดียวกัน เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ！”

ประโยคสุดท้ายพูดแทงใจดำโจวเสี่ยวฉิงอย่างมาก หล่อนใช้สายตากดขี่หนิงเฉิงเอินอย่างแน่วแน่

“ถึงแม้จะไม่สนิทแต่ฉันก็รู้ว่าทุกคนในตระกูลหนิงไม่ชอบฉัน แม้ว่าพวกคุณจะเป็นญาติของฉันแต่กลับเย็นชามากกว่าคนแปลกหน้า ต่างจากเซิงเกอที่ไม่ใช่พี่น้อง แต่หล่อนดีต่อฉันมาก หากไม่มีหล่อน ฉันก็ไม่รู้ว่าจะตายแล้วเกิดใหม่กี่รอบแล้ว！คุณร่วมมือกับองค์หญิงใหญ่จะพิพากษาหล่อน แน่นอนว่าฉันนิ่งดูดายไม่ได้！”

หนิงเฉิงเอินหัวเราะแห้งๆ：“หล่อนทำดีกับเธอ ก็เพราะเห็นเธอมีประโยชน์หนะสิ บนโลกใบนี้จะมีใครห่วงใยมากกว่าคนในครอบครัวอีกเหรอ? หล่อนเป็นคนฆ่าพี่สี่！ถึงแม้หนิงเฉิงซู่จะเป็นลูกนอกสมรส แต่ครึ่งหนึ่งก็เป็นคนตระกูลหนิงเหมือนกัน จะให้ตระกูลลู่มารังแกไม่ได้！ และทันทีที่ตระกูลลู่เปิดโปงสถานะของหนิงเฉิงซู่ หนิงซื่อกรุ๊ปจะได้รับความเสียหายเป็นอย่างมาก เธอเข้าใจไหม?”

“ขอโทษนะคะท่านเอิน ฉันเชื่อแค่เซิงเกอ”

โจวเสี่ยวฉิงตาแดงแล้วโค้งคำนับ“ฉันไม่รู้สึกอะไรกับท่าน หนิงเฉิงซู่และตระกูลหนิงเลย หากท่านเอินข้องใจก็ยกเลิกงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของฉันได้เลย ถือซะว่าท่านเอินหาน้องสาวที่สูญหายไปหลายปีไม่เจอ”

หนิงเฉิงเอินดับก้นบุหรี่ ตาของเขาก็หรี่ลง เพื่อไม่ให้ใครมองเห็นอารมณ์ของเขา

โจวเสี่ยวฉิงพูดหนึ่งประโยคก่อนจะจากไป“ท่านเอินอาจจะไม่เข้าใจว่าเซิงเกอมีความหมายสำหรับฉันอย่างไร ฉันยอมที่จะไม่เป็นผู้หญิงของตระกูลหนิง และฉันก็จะไม่ทำร้ายหล่อน！”

……

ซื่อเหนียนรีบขับรถพาจี้ยู่ถิงที่หายเป็นปกติแล้วไปยังชนบท

ในห้องสังกะสีผู้ชายกำลังฟื้น

หน้าอกของเขามีผ้าพันรอบไว้อย่างหนา มีเลือดซึมออกมา ริมฝีปากซีดและใบหน้าของเขาก็ซีดแทบไม่มีเลือด

ดวงตาสีฟ้าครามราวกับอัญมณีแห่งดวงดาวคู่นั้นลืมตาขึ้นอย่างหมดแรง ขนตาสั่นระริก

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย พริบตาเดียวก็เห็นจี้ยู่ถิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างๆเตียงนอน

“คุณ？”

จี้ยู่ถิงเล่นนาฬิกาในข้อมือ สายตาไม่ได้มองเขาและพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆว่า

“แม้แต่เซิงเกอยังไม่รู้ตัวเลยว่าวันนั้นหล่อนประหม่ามาก มือสั่นแรงเวลายิงปืน กระสุนไม่โดนหัวใจทั้งๆที่ห่างกันแค่สองเซนติเมตรก็ยังยิงไม่โดนหลอดเลือดแดง

“เพราะ...อะไร...”

หนิงเฉิงซู่ถามอย่างอ่อนแอในใจก็รู้สึกงุนงง

ถึงแม้ว่าเซิงเกอจะยิงเขาไม่ตายในนัดเดียว แต่ถ้าเสียเลือดมากก็อาจจะตายได้ เซิงเกอต้องการเห็นเขาตายและไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเท่านั้น