บทที่ 391 การกินสตรอว์เบอร์รีแบบไม่ธรรมดา ไอ้หนูโจ๋วอกจะแตก

เหมือนว่าจะคิดอะไรออก เขาออกคำสั่งกับซื่อเหนียน “แจ้งสำนักงานสอบสวนแห่งชาติให้จับกุมทันที จับอีหยวน ฉันจะสอบสวนด้วยตัวเอง”

“หา?”

ซื่อเหนียนตามไม่ค่อยทัน “พี่ครับ ในสามคนนี้ อีหยวนไม่มีพฤติกรรมอะไรที่น่าสงสัยเลยนะ”

จี้ยู่ถิงยังคงพูดเหมือนเดิม “จับกุมอีหยวน ฉันไม่อยากพูดครั้งที่สาม”

พวกเขาล้วนคิดว่า นั่นคือรูปบนเตียงนอน

เพราะงั้นจะต้องมีคนย้ายโจ๋วซิงโฮ๋ออกไปจากบาร์ไฟว์แน่ๆ เมื่อไปถึงโรงแรมใกล้ๆ ก็เรียกหญิงขายบริการมาจัดฉากถ่ายรูป

แต่ที่จริงเตียงนอนในรูปถ่ายไม่ได้ถ่ายให้เห็นชัดเจน เห็นเพียงหมอนสีขาวและปลอกผ้านวม

คนทั่วไปถ้าเห็นรูปแบบนี้แวบแรก ล้วนต้องคิดว่ามันคือรูปบนเตียง

เขาก้มหน้ามองเซิงเกอที่อยู่ในอ้อมอก ไม่ว่ามีความคิดแบบไหนก็เลือกที่จะบอกเธอก่อน

“เซิงเซิง รูปบนโซเซียลพวกนั้นบางทีอาจไม่ใช่รูปบนเตียง มันถูกถ่ายในห้องบาร์ไฟว์”

“เมื่อกี้ที่เช็กกล้องวงจรปิดกัน ฉันสังเกตเห็นว่าทุกคนที่เข้าออกห้อง 3805 ล้วนทยอยออกไปหลังตีสอง”

“แต่อีหยวนออกไปตอนหลังเจ็ดโมงครึ่ง ราวกับไม่ได้เกิดอะไรขึ้น ระหว่างครึ่งชั่วโมงที่หายไป เขาคงจะเรียกหญิงขายบริการมาจัดฉากถ่ายรูป”

เมื่อโจ๋วซิงโฮ๋ฟังการวิเคราะห์จบ ก็ฟิวส์ขาดอีกครั้ง

！”

“เป็นอีหยวนงั้นเหรอ?ถ่อมตัวและสุภาพอ่อนโยน ยังเคยทำความดีต่อหน้าพวกเราเลย คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะซ่อนเนียนขนาดนี้! รีบจับมันเลย! ฉันจะถลกหนังมันตัวเองให้ได้!”

เซิงเกอมองเขาที่โกรธจนพองขน แต่กลับทำได้แค่ระบายกับอากาศ ส่ายหัวแล้วยิ้มอย่างจนปัญญา

“ไอ้เด็กเหลือขอ ฉันว่าแกไปคิดให้ดีๆก่อนดีกว่าว่าจะอธิบายกับคุณปู่โจ๋วอย่างไร โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง ท่านหาตัวไม่เจอ คาดว่าคงจะยังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่ ถ้าดับไฟโกรธไม่ได้ แกก็เตรียมตัวโดนตีตายได้เลย”

โจ๋วซิงโฮ๋สั่นไปทั้งตัว เมื่อกี้เพิ่งโดนฟาดด้วยเข็มขัดหนังไปสองรอบ เหมือนว่าตอนนี้จะเริ่มเจ็บอีกแล้วสิ

ถ้ากลับบ้านตระกูลโจ๋วจบเห่แน่ มีแต่ทางตันที่รอเขาอยู่

เขาวิ่งไปขอความช่วยเหลือที่ด้านหน้าของเซิงเกอและจี้ยู่ถิง

“พี่เซิง ครั้งนี้พี่ต้องช่วยผมนะ! ถ้าผมกลับบ้าน จะไม่มีชีวิตรอดออกมาอีกแล้วนะ ถึงตอนนั้นพี่จะไม่ได้เห็นลูกหมาที่ทั้งหล่อและน่ารักอย่างผมแล้วนะ! แล้วลูกหมาก็ไม่สามารถช่วยพี่หาเงินได้แล้วนะ!”

คำพูดออดอ้อนของเขา ทำให้สายตาของจี้ยู่ถิงดุร้ายขึ้นมา หันไปจ้องเขาเขม็งอย่างเย็นชา

“เธอมีฉันอยู่ ไม่ต้องการหมาที่ชอบสร้างเรื่องอย่างแกหรอกนะ แกเซ็นสัญญาศิลปิน ถ้าหากไม่สามารถหาผลประโยชน์ให้บริษัทได้ ถ้างั้นตีให้ตายน่าจะดีกว่า”

โจ๋วซิงโฮ๋หน้ามุ่ย มองไปทางเซิงเกอด้วยสายตาที่กล่าวโทษ “พี่เซิง ดูเขาหน่อยสิ!”

เซิงเกอกลั้นขำ แล้วเยาะเย้ยเขา “แกเด็กไม่เด็กฉันไม่รู้นะ แต่ชอบสร้างเรื่องจริง แล้วก็เป็นหมาจริงๆ!”

“......”

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของโจ๋วซิงโฮ๋ดูหมดหนทาง เซิงเกอก็รีบทำหน้าจริงจัง “เอาล่ะ ล้อแกเล่น วางใจเถอะ ฉันจะช่วยคิดเรื่องคุณปู่โจ๋วให้”

ทันทีที่พูดจบ จี้ยู่ถิงที่อุ้มเซิงเกออยู่ก็เดินไปทันที ขึ้นรถอย่างรวดเร็ว โจ๋วซิงโฮ๋รีบตามขึ้นรถทันที

ซื่อเหนียนต้องใช้เวลาในการจับกุมคน ทั้งสามคนจึงรออยู่บนรถ

ในระหว่างที่รอ จี้ยู่ถิงก็ไปซื้อผลไม้สดใหม่ที่หั่นเป็นคำ มาป้อนเซิงเกอที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับทีละคำ

โจ๋วซิงโฮ๋แทรกเข้ามา เกาะอยู่ตรงกลางระหว่างที่นั่งคนขับและข้างคนขับ “ท่านยู่ ผลไม้นี่สีสันดูดีนะ ผมก็คอแห้งเหมือนกัน จะได้สร่างเมาด้วย”

จี้ยู่ถิงตีมือหลังมือเขาแรงๆดังแปะ มองไปที่เขาอย่างเย็นชา “นี่ของเซิงเซิง ถ้าจะกินก็ลงไปซื้อเอง”

โจ๋วซิงโฮ๋แบะปาก แล้วพึมพำด่าจี้ยู่ถิงเบาๆ

จี้ยู่ถิงที่อยู่ด้านหน้าไม่ได้สนใจสายตาไม่พอใจของเขาแม้แต่น้อย ป้อนอย่างตั้งใจ

เขาหยิบสตรอว์เบอร์รีลูกใหญ่อวบอิ่มยื่นไป เซิงเกอกัดไปคำใหญ่ๆ

“เซิงเซิงอร่อยไหม?”