บทที่ 401 จู่โจมไม่ได้ ก็ออดอ้อนทำเป็นน่าสงสารกระซิกๆๆ

นานมาแล้ว ที่เธอไม่ได้เฉยเมยกับเขาขนาดนี้

เซิงเกอไม่พูด

เพราะว่าเรื่องนี้ ทำให้เธอยังรู้สึกใจเต้นแรงจนถึงทุกวันนี้

ถ้าไม่ใช่หรงเสี่ยวเซี่ยบอกเธอทันเวลา ถ้าไม่ใช่เธอที่ให้คนขับรถฝ่าไฟแดงขับกลับมา

ถ้าแส้แปดสิบทีนั้นตีลงไปจริงๆ เธอไม่อยากจะคิดเลยว่าจี้ยู่ถิงจะเจ็บแบบไหน

ความเวทนาในตอนที่จี้ซิงฮุยถูกทำโทษครั้งที่แล้ว จนถึงตอนนี้เธอยังจำได้ดี

ถ้าเธอมาช้าไปกว่านี้ จี้ยู่ถิงถูกเฆี่ยนด้วยแส้สองที เธอคงปวดใจแทบตาย แต่เขาไม่นึกถึงตัวเองเลยหรือ？

ที่เคยรับประกันกับเธอก่อนหน้านี้ ลืมได้ไวขนาดนี้เชียว？

ถ้าไม่ให้บทเรียนเขาดีๆ ครั้งหน้า ครั้งหน้าๆ เขาก็จะมีเรื่องที่เจ็บตัวซ่อนเร้นแบบนี้อีก！

เธอครุ่นคิดอย่างจริงจัง จับมือของเขา แล้วขึ้นไปชั้นบน

จี้ยู่ถิงรู้สึกถึงความเยือกเย็นบนตัวเธอ ตามเธอเข้าไปในห้องโดยไม่พูดอะไร

“ยืนตรงนี้”

เธอชี้ไปที่พรมตรงปลายเตียง

แม้ว่าไม่เข้าใจว่าเธอจะทำอะไร แต่จี้ยู่ถิงก็ยังยืนนิ่ง จ้องมองดูเธอ

เซิงเกอเดินไปตรงหน้าโต๊ะข้างเตียง และเปิดลิ้นชักอันแรกออกมาโดยตรง

เมื่อเห็นการกระทำของเธอ จี้ยู่ถิงก็รู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น ขนตายาวๆ พับลงมา รอภรรยาสั่งสอนอย่างเงียบๆ

แต่ครั้งนี้ เซิงเกอหยิบไม้บรรทัดด้านในออกมา ไม่ได้เดินไปที่เขา

แต่ยืนอยู่ตรงหัวเตียง พับแขนเสื้อด้านซ้ายขึ้นมา เผยให้เห็นข้อมือเรียวยาวสีขาว

ดวงตาเป็นประกายที่แจ่มใส่คู่นั้นดูโหดเหี้ยมทันที มือขวาเหวี่ยงลงไปที่ด้านในข้อมือ

มีเสียงดังเพียะขึ้นมา

จี้ยู่ถิงเงยตาขึ้นทันที สังเกตพฤติกรรมทรมานตัวเองของเธอ หัวใจก็สั่นทันที

“คุณทำอะไร！”

เขาพุ่งเข้าไป คว้าไม้บรรทัดหนาจากมือของเธอมา แล้วตรวจสอบอาการบาดเจ็บของเธอ

ผิวของเซิงเกอขาวนุ่ม บางกว่าผิวของเขา เมื่อไม้บรรทัดตีลงไป ข้อมือก็บวมแดงขึ้นมาทันที

จี้ยู่ถิงใช้นิ้วลูบแผลของเธอเบาๆ เบ้าตาแดงก่ำด้วยความสงสาร

“คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่！ลู่เซิงเกอคุณตั้งท้องอยู่นะ！คุณทำร้ายตัวเองได้ยังไง！ถ้าคุณไม่มีความสุข คุณก็ตีผมเพื่อระบายความโกรธได้นี่ ผมไม่ขัดขืนเลย แต่คุณทำร้ายตัวเองไม่ได้！”

เขาโกรธมากจริงๆ ในดวงตาสีดำมีประกายน้ำ เสียใจที่ไม่เห็นการกระทำของเธอเร็วกว่านี้

เซิงเกอจ้องมองเขา หัวเราะเบาๆ“ก็แค่ไม้บรรทัด เพราะว่าทำร้ายไปที่ตัวฉัน พี่ก็เลยเจ็บปวดแบบนี้”

“จี้ยู่ถิง ถ้าวันนี้ลงแส้ไปที่ตัวพี่จริงๆ ฉันจะปวดใจยิ่งกว่าพี่ตอนนี้อีก！”

“เพราะแส้นั้น มันคร่าชีวิตพี่ไปได้เลย！”

“รสชาติของความเจ็บปวด ไม่เจ็บน้อยไปกว่าบนตัวเลย ก็ปกป้องตัวเองดีๆ อย่าบาดเจ็บง่ายๆ！”

จี้ยู่ถิงกอดเธอแล้วนั่งลงข้างเตียง หยิบยาทากันบวมออกมา ช่วยเธอทา และขอโทษอย่างจริงจังว่า“ผมผิดเอง ไม่ควรปิดบังคุณ ต่อไป ผมจะปรึกษาคุณก่อน”

“ฉันอยากให้พี่สาบาน”เซิงเกอพูดเสียงหม่น

เขาชูสามนิ้วขึ้นมาทันที สาบานอย่างซื่อตรง“ผมขอรับประกันว่าต่อไปจะไม่ปิดบังคุณอีก จะปกป้องตัวเองดีๆ ไม่ได้รับบาดเจ็บอีก จะปรึกษาคุยทุกเรื่องกันตัวเอง และไม่ได้รับบาดเจ็บอีก และผมจะคุยกับคุณทุกเรื่อง！”

เซิงเกอจ้องเขา ไม่พอใจนัก“ถ้าพี่ไม่ทำตามคำสาบาน ถ้าทำไม่ได้ ฉันจะให้ภรรยาของพี่ที่กำลังจะแต่งงาน ตามทั้งกลมกับลูกแฝด”

รูม่านตาเขาสั่น จ้องเธออย่างไม่อยากจะเชื่อ“คุณบ้าหรือไง？ต้องโหดเหี้ยมกับตัวเองแบบนี้ด้วยหรือ？”

“ไม่โหดเหี้ยมหรอก ไม่เพียงพอที่จะสาบาน มีแค่แบบนี้พี่ถึงจำบทเรียนได้จริงๆ！”

ตอนนี้เธอมีเพียงเขาเท่านั้น เขาจะเป็นอะไรไปไม่ได้ เธอจะไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีก！

นิ้วสาวนิ้วของจี้ยู่ถิงชักกลับไป“ไม่มีทาง ผมไม่เอาคุณกับลูกมาสาบานแน่ ไม่มีวันหรอก”

เรื่องนี้ ไม่จำเป็นต้องปรึกษา เขาไม่ประนีประนอมเด็ดขาด