บทที่ 402 สนหรือไงว่าเธอเป็นคุณหนู ฉันจะตีไม่หยุดเลย

ด้านหน้าแผงเสื้อผ้า หย่าเกอให้เซิงเกอดูชุดราตรีที่ตัวเองเลือกด้วยความสนใจอย่างมาก

“พี่คะ หลายตัวนี้ฉันว่าสวยหมดเลย พี่ว่าตัวไหนเหมาะกับฉันมากกว่า？”

เซิงเกอยิ้ม“ชุดต้องลองสวมนะ ถึงจะรู้ว่าจะเหมาะหรือไม่”

“พี่พูดถูก”หย่าเกอมองไปยังพนักงานสาวเชียร์สินค้าทันที“เอาสองสามตัวนี้ไปที่ห้องลองชุด ฉันอยากจะลองหน่อย”

“ค่ะ”พนักงานสาวเชียร์สินค้าถือเสื้อผ้าที่หย่าเกอเลือกแล้ว เข้าไปที่ห้องลองชุดทันที

พนักงานเชียร์สินค้าไป หย่าเกอก็คล้องแขนของเซิงเกออีกครั้ง เธอยิ้มอย่างไร้เดียงสา“ชุดราตรีมันยุ่งยาก ฉันทำคนเดียวไม่สะดวก พี่เข้าไปกับฉัน ช่วยฉันติดกระดุมให้หน่อยได้ไหม？”

เซิงเกอไม่พูด ไม่แน่ใจว่าเห็นด้วย แต่ก็ไม่ปฏิเสธ

หย่าเกอก็ทำตามใจตัวเอง ลากเธอเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุด

ตอนที่ถอดเสื้อผ้าออกต่อหน้าเซิงเกอ หย่าเกอไม่หลีกเลี่ยงเลย และยังไม่มีความอายเลยแม้แต่นิดเดียว ราวกับว่าทั้งสองคนเป็นพี่น้องที่สนิทกันมาหลายปี

เซิงเกอพิงไปที่กำแพง มองเธออย่างเย็นชา“เธอเรียกฉันมา ไม่ได้จะให้ฉันมาช่วยเธอเลือกชุดเฉยๆ แน่ ฉันไม่ชอบอะไรอ้อมค้อม ตอนนี้มีแค่พวกเราสองคนแล้ว เธอพูดมาเลยเถอะ”

หย่าเกอที่เลือกชุดอยู่ก็ชะงักมือ แต่แป๊บเดียวก็สวมอย่างสวยงามต่อ

“พี่ พี่อยากรู้มาตลอดไม่ใช่หรือว่าฉันได้รับรางวัลใหญ่ในวงการบันเทิงตอนอายุสิบเก้า คนรวยที่อยู่เบื้องหลังฉันที่ทำให้ฉันยืนอยู่อย่างมั่นคงคือใคร？”

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความลึกลับ“ที่จริงแล้ว มีสองคน ในขณะเดียวก็ช่วยฉัน ให้สิทธิฉันอย่างมาก”

เซิงเกอฟังเบาๆ ไม่พูดจา

หย่าเกอใส่รองเท้าส้นสูงไป ก็พูดต่อไปว่า：“ตอนพี่อายุสิบห้า พี่ลืมไปแล้ว แต่ฉันยังจำได้ พวกเราเจอกันครั้งแรก ที่ถนน พี่เห็นว่าฉันน่าสงสารและน่ารักด้วย จึงตัดสินใจรับฉันเลี้ยง และฉันก็ชอบพี่ด้วย”

“แต่ฉันไม่ได้ชอบแค่พี่เท่านั้น ฉันยังชอบพ่อของพี่ พวกพี่ชายน้องชายของพี่สาวด้วย ฉันคิดอย่างโลภว่า แค่ไม่มีพี่ ฉันก็จะเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยของตระกูลลู่”

เซิงเกอขมวดคิ้ว คำพูดเหล่านี้ เหมือนกับที่เธอได้ยินในความฝันตอนเที่ยงคืน ทุกประการ

“ดังนั้นฉันจึงแอบขโมยยากระตุ้นประสาทของพี่รอง แล้วค่อยนัดพี่ออกมา ถือโอกาสตอนที่พี่ไม่ทันป้องกันตัว ปักเข็มที่หลังคอของพี่ แล้วผลักพี่ลงไปในทะเล กลับคิดไม่ถึงว่า ชีวิตของพี่จะมีบุญขนาดนี้ แบบนี้ก็ยังไม่ตาย”

เซิงเกอกำมือสองข้างไว้แน่น มองไปที่เธออย่างเยือกเย็น“เธอไม่กลัวว่าวันนี้ฉันจะบันทึกเสียงไว้？”

เธอปิดปากด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าที่สวยงามราวกับผู้หญิงที่มีเสน่ห์ยั่วยวน“ในเมื่อฉันกล้าบอกพี่แล้ว แน่นอนว่าไม่กลัว！พี่คิดว่า แค่ความแข็งแกร่งของพ่อและพวกพี่ชาย พวกเขาจะใช้เวลานานมากขนาดนี้ในการตามหาพี่？”

“ที่จริงพี่ชายรู้นานแล้ว เป็นเขาที่ยินยอมวิธีทำของฉัน”

หัวใจของเซิงเกอบีบรัด นิ้วมือบีบจนฝ่ามือสีขาว แล้วจึงระงับความโกรธในใจไว้ เรียกสติคืนมา“เธอหมายถึงพี่คนไหน？”

“พี่ลองเดาสิ？”ใบหน้าเธอดูลึกลับ เข้าไปใกล้ข้างหูเซิงเกอ ด้วยรอยยิ้ม“หรือว่าพี่ชายทั้งสามคนมีส่วนเกี่ยวข้องหมด？”

เซิงเกอไม่พูด เธอดูเย็นชา ในใจกลับยิ่งเย็นชา

หย่าเกอเดินไปตรงหน้ากระจก การวางตัวอย่างสง่างาม ดูเหมือนดารา

เห็นเซิงเกอยังยืนงงอยู่ที่เดิม ความเย้ยหยันในดวงตาเธอก็ยิ่งชัด“ถูกพวกพี่ชายที่รักที่สุดไม่เชื่อใจ รู้สึกดีไหม？”

“แต่ว่าพี่ ตอนนี้พี่จะทำอะไรได้？”

“ตอนนี้พวกพี่ชาย ยอมรับฉันโดยสมบูรณ์แล้ว เฮียใหญ่ปกปิดฉันที่เป็นลูกนอกสมรส จะให้ฉันเป็นคุณหนูตระกูลลู่ที่แท้จริง พี่รองก็มักจะคอยถามเกี่ยวกับสุขภาพของฉัน แม้แต่พี่สามวันนี้ ก็ยังมาเลือกชุดเป็นเพื่อนฉันกับตัว”

“พวกเขา ไม่ใช่พี่ชายของพี่แล้ว！”

ในดวงตาที่สวยงามของเธอ มาพร้อมรอยยิ้ม ใบหน้าเล็กๆ นั้นสวยงามและเย่อหยิ่ง

“เธอจงใจพูดเพื่อกระตุ้นฉัน อยากกระตุ้นต่อมโกรธฉันใช่ไหม？”

เซิงเกอเงยตาที่เย็นชาขึ้นมา มองเธอเงียบๆ“ฉันบอกเธอให้ เธอทำสำเร็จแล้ว แต่ทำให้ฉันโกรธ ก็ต้องจ่ายคืนให้สาสม！”

พูดจบ ดวงตาของเซิงเกอก็ดูดุดันทันที เดินมาข้างหน้า มือซ้าย จับใบหน้าที่มีเครื่องสำอางอันสวยงามของเธอ แล้วยกมือขวาขึ้น ตบหน้าเธออย่างแรง

มีเสียงดังเพียะขึ้นมา