บทที่ 403 ตบคนเสร็จ ก็สบายไปทั้งตัว

สีหน้าของหย่าเกอชะงักไป

สักพัก เธอได้แต่ก้มหน้าลงอย่างไม่เต็มใจ“ฉันเข้าใจแล้ว”

“เด็กดี！นี่สิคุณหนูแห่งตระกูลลู่ของพวกเรา ควรจะคิดได้”ลู่ฮั๋วยิ้ม แล้วลูบหัวของเธอ

หลังจากลูบพอเป็นพิธีไปสองที เขาก็หันหน้าออกไป พูดอย่างไม่พอใจว่า“ใส่เสื้อผ้าตัวเดิมของเธอกลับมาเถอะ หน้าเธอเจ็บแล้ว วันนี้เลือกไม่ได้ ไว้วันไหนค่อยมาเลือกอีกที”

……

เซิงเกอออกไปจากย่านธุรกิจ

จนกระทั่งขึ้นรถ เธอจึงเปิดกระเป๋าอีกครั้ง และหยิบโน้ตเล็กๆ ออกมา

ที่เป็นตอนที่ลู่ฮั๋วประคองเธอ แล้วยัดใส่ไปในมือขวาของเธอ

เปิดกระดาษออก ในนั้นมีแค่ประโยคเดียว

【ให้เวลาพี่สามหน่อย】

เซิงเกอขมวดคิ้ว มองตัวหนังสือที่สวยงามนี้เงียบๆ

ทำไมต้องให้เวลาเขา？

เขาไปรู้อะไรมา กำลังสืบอยู่เงียบๆ หรือ？

กำลังคิดอยู่นั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นจี้ยู่ถิงโทรมา

พอรับสาย เสียงของชายหนุ่มก็ตำหนิเล็กน้อย“คุณออกไปข้างนอก ทำไมไม่ปลุกผม？”

เซิงเกอพูดเอาใจเบาๆ“ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว เมื่อกี๊เห็นพี่หลับสนิท ก็เลยไม่อยากทำตื่น”

จี้ยู่ถิงที่อยู่ปลายสายกำลังซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ส่งเสียงสะลึมสะลือ แล้วถามต่อว่า：“คุณทำอะไร？บาดเจ็บหรือเปล่า？”

พูดถึงสิ่งนี้ ในใจเซิงเกอก็รู้สึกมีความสุข“เพิ่งตบผู้หญิงร้ายกาจไปหลายที ตอนนี้สบายไปทั้งตัวเลย สดชื่นที่สุด！”

“คุณตบคนหรือ？”

น้ำเสียงของจี้ยู่ถิงร้อนใจขึ้นมาทันที“มือตบไปเจ็บไหม？กลับมาผมจะนวดให้”

เซิงเกอหัวเราะ ในใจรู้สึกหวานแหวว“ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น ตอนนี้กำลังรู้สึกดีเลย！”

ทั้งสองคุยโทรศัพท์ สิบกว่านาทีต่อมา เซิงเกอกลับรังรักยู่เซิง

ตอนที่เธอกลับไป จี้ยู่ถิงตื่นแล้วและล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้ว แต่ยังสวมชุดนอนผ้าไหมสบายๆ อยู่

ตอนเปิดประตู จี้ยู่ถิงยืนอยู่ด้านหลังประตู เอาเธอมาไว้ในอ้อมแขนเบาๆ เอาลมหายใจของเธอไป

ราวกับเพิ่งตื่น ตัวเขาอ่อนปวกเปียก เอาหัวพิงไหล่ของเซิงเกอ ส่งเสียงในลำคอเบาๆ ออดอ้อนอย่างตามใจชอบ

“ตื่นมาก็พบว่าเตียงด้านข้างเย็นไปหมด รู้สึกแย่ ……”

เซิงเกอลูบหลังศีรษะเขา ปลอบโยนโดยไม่พูดอะไร

ซื่อเหนียนเข้ามาจากในสวน เดินไปที่ประตูคฤหาสน์รังรักยู่เซิง เมื่อเห็นประตูเปิดออก ท่าทางออดอ้อนบนร่างกายที่ดูสูงส่งของพี่ยู่ตัวเอง ก็เข้าสู่สายตาทันที

ภาพนี้สวยงามมาก จนซื่อเหนียนต้องยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว

แต่วันนี้เขามา เพราะเรื่องสำคัญ

คิดถึงตรงนี้ เขาก็ปิดปาก ไอสองครั้ง ขัดจังหวะภาพอันอบอุ่นที่อยู่ตรงหน้า

ได้ยินเสียงของซื่อเหนียน ทั้งสองจริงจังทันที ต่างปล่อยกันและกัน

ซื่อเหนียนยื่นใบตรวจให้“ผลตรวจของทางผ.อ.ฉินอันออกมาแล้ว เขามีปัญหาเล็กน้อยจริงๆ”

เซิงเกอกับจี้ยู่ถิงดูจริงจังทันที แม้แต่สีหน้าก็เยือกเย็นอย่างรวดเร็ว แทบจะเป็นหนึ่งเดียวกัน

จี้ยู่ถิงรับใบตรวจในมือซื่อเหนียนมาก่อน จากนั้นประคองเซิงเกอไปนั่งบนโซฟา แล้วตั้งใจอ่านกับเซิงเกอ

ฉินอันนี้ มีแม่อายุแปดสิบกว่าปี ไม่กี่วันก่อน แม่ของเขาถูกคนส่งไปต่างประเทศอย่างลับๆ

หลังวันนั้น ฉินอันก็ช่วยตรวจเอ็นเอให้เซิงเกอกับลู่ช่าวหยวน วันถัดมาก็ตรวจดีเอ็นเอของเซิงเกอกับเจียงผู่เจ๋อ ภายใต้คำขอของซื่อเหนียนอีกครั้ง

วันที่สองที่ตรวจดีเอ็นเอเสร็จ เขาก็นั่งเครื่องบินส่วนตัวไปต่างประเทศ

สถานที่ไปไม่แน่ชัด ส่วนวันกลับก็ไม่รู้

แต่ว่า ทรัพย์สินทั้งหมดในชื่อของเขา โอนไปต่างประเทศหมด ดูเหมือนว่า ไม่ได้ตั้งใจที่จะกลับมา

เซิงเกออ่านใบตรวจเสร็จ สายตาก็เยือกเย็นผิดปกติ“ผลตรวจสอบฉบับนี้เป็นเขาคนเดียวที่ทำ แต่ซื่อเหนียนไม่สามารถเฝ้าดูเขา มองดูเขาทดสอบโดยไม่ละสายตาออกได้ สำหรับฉินอันซึ่งเป็นนักศึกษาดีเด่นในด้านการแพทย์ การปลอมแปลงข้อมูลเล็กน้อยโดยที่ไม่มีใคร ถือเป็นเรื่องง่าย”

จี้ยู่ถิงพยักหน้า“แม่ของเขาถูกส่งไปต่างประเทศ น่าจะเป็นใครที่จงใจขู่เขาเช่นนี้ การตรวจดีเอ็นเอของเขาไม่น่าเชื่อถือ”

ซื่อเหนียนพูดตามว่า：“งั้นตรวจดีเอ็นเออีกครั้งไหม ผมสามารถไปตรวจโรงพยาบาลในเขตเมืองอื่นๆ ได้อย่างเงียบๆ รับรองว่าไม่มีใครเข้ามายุ่งได้แน่”

เซิงเกอคิดสักพัก แล้วก็พยักหน้าอย่างแน่วแน่