บทที่ 404 ตอนค่ำมีแต่แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

เห็นด้านนอกประตูเป็นลู่โม่ เซิงเกอและจี้ยู่ถิงสบตากัน ชัดเจนว่าคิดไม่ถึงว่า จะเป็นเขา

ลู่โม่เปียกไปทั้งตัว

เขาไม่ยอมสะบัดตัวที่พรม ยังคงยืนอยู่ข้างประตู ดวงตาที่เย็นชาเหมือนเดิมคู่นั้น ล็อกไว้ที่เซิงเกอเซิงเกอเขม็ง

เซิงเกอไม่ค่อยเข้าใจ แต่นึกถึงเรื่องที่ตระกูลลู่เมื่อสองสามวันก่อน เธอก็ถามอย่างเยือกเย็น：“ทำไมพี่ไม่กางร่มมา？มีเรื่องด่วนหรือ？”

หลังจากลู่โม่จัดการลมหายใจแล้ว จึงพูดว่า：“สาวน้อย สองสามวันนี้พี่รองไม่ได้มาหาเธอเลย เพราะว่าถูกจับจ้อง พรุ่งนี้ก็จะเป็นงานเลี้ยงต้อนรับการคืนกลับมา พี่ทำได้แค่สอดส่อง แอบมาเท่านั้น”

หัวใจของเซิงเกออ่อนลงทันที หันหน้ามองไปที่จี้ยู่ถิง“ช่วยพี่รองหยิบผ้าขนหนูหนาๆ แล้วก็ต้มน้ำขิงไล่ความเย็นหน่อย”

“โอเค”

มีผ้าขนหนูผืนหนาแล้ว ลู่โม่บิดน้ำบนตัวจนแห้งครึ่งหนึ่ง แล้วเข้าไปในห้องรับแขก

จี้ยู่ถิงไปต้มน้ำขิง เซิงเกอก็นั่งอยู่บนโซฟา

“พี่รองอยากจะพูดอะไร พูดมาตรงๆ เลยเถอะ”

ลู่โม่พยักหน้า เขาก็เป็นคนไม่ชอบอะไรอ้อมค้อมมาเสมอ

“ถึงแม้ฉินอันจะเป็นอาจารย์ของพี่ แต่ดีเอ็นเอของเขาพี่ไม่เชื่อทั้งหมด ดังนั้น พี่เลยเอาสิ่งนี้มา”

เขาหยิบกระดาษเช็ดหน้าที่อยู่ด้านในสูทออกมา ด้านในใส่เส้นผมของลู่ช่าวหยวนไว้

เซิงเกอตกใจเล็กน้อย มองเขาอย่างจริงจัง“แต่ว่าพี่รอง ตอนนี้ดึกแล้ว ถึงใช้คอนเน็กชั่นของพี่ เอาไปตรวจ พรุ่งนี้ก็ไม่ทันอยู่แล้ว”

ลู่โม่ส่ายหน้า“พี่ไม่เชื่อคนอื่นทั้งนั้น ครั้งนี้ พี่จัดการเอง เธอแค่เอาสารย้อมซิลเวอร์ กับโพลีอะคริลาไมด์เจลอิเล็กโตรโฟรีซิสให้พี่ก็พอ”

“โอเค ของแบบนี้ ทีมแพทย์ตระกูลจี้น่าจะมี ฉันจะให้ซื่อเหนียนเอามาให้”

ลู่โม่พยักหน้า แป๊บเดียวก็ก้มหน้า พิจารณาครั้งแล้วครั้งเล่า และยังถามต่อไปว่า：“สาวน้อย วันนั้นที่พ่อเกิดเรื่อง พี่ไม่ได้แสดงความเห็นอะไรไป ในใจเธอ……โทษพี่หรือเปล่า？”

พอพูดถึงเรื่องนี้ เซิงเกอก็โกรธ

พระเจ้ารู้ว่าเธอในวันนั้น เผชิญหน้ากับญาติสนิทที่ไม่ไว้ใจเธอเลย โดดเดี่ยวไม่มีทางออกอย่างมาก

ถ้าจะบอกว่าไม่โกรธเลย คงโกหก

และไม่ใช่นิสัยของเซิงเกอ

เธอจ้องลู่โม่อย่างเย็นชา เข้าไปใกล้เขา ตีไปที่ไหล่เขาอย่างไม่เบาและไม่หนักเกินไป

“แน่นอนว่าโทษพี่อยู่แล้ว และยังคิดว่าต่อไปจะไม่สนใจพี่อีก ไม่มีพี่ชายคนนี้อีกแล้วด้วย”

ได้ยินเธอพูดแบบนี้ ลู่โม่ก็ละสายตาลงไปอย่างเศร้าสร้อย ในใจรู้สึกผิดมาก

เซิงเกอพูดต่อไป：“แต่ว่า ตอนนี้ได้ตีแล้ว ก็ไม่โกรธแล้ว ให้อภัยพี่”

ดวงตาคู่นั้นของลู่โม่กลับมาเป็นเหมือนปกติ เขาจับข้อมือเธอ เอากำปั้นของเธอ ตีไปที่หน้าอกตัวเองต่อ

“เธอตีแบบนี้ไม่รู้สึกอะไรเลย เหมือนกับลูกแมวข่วน ระบายความโกรธไปไม่พอหรอก ตีอีกสิ”

เซิงเกอก็หัวเราะ ชักมือกลับ“เอาล่ะ ไม่โกรธแล้ว จริงๆ”

ลู่โม่โล่งอกไปบ้าง แล้วจู่ๆ ก็คิดถึงอีกเรื่อง แล้วท่าทางของเขาก็ดูจริงจังขึ้นมา

“สาวน้อย สองสามวันนี้พี่ดูแลพ่อ เจอของบางอย่างในห้องเขา และก็ ที่บ้านมีคนหนึ่ง ……แปลกมาก”

เซิงเกอเห็นความซับซ้อนในสายตาของเขา กลับมาจริงจังอีกครั้ง

เธอฟังคำบอกเล่าของลู่โม่อย่างเงียบๆ หัวใจหม่นลงเรื่อยๆ เยือกเย็นมากขึ้นเรื่อยๆ

……

ลู่โม่บอกเธอทุกอย่าง กับเรื่องที่เจอในหลายวันนี้ เห็นสีหน้าเธอดูไม่ดีนัก ก็รีบโน้มน้าวเธอ

“สาวน้อย เรื่องนี้เป็นแค่การคาดเดาของพี่ ยังแน่ใจทั้งหมดไม่ได้ พวกเราจะกล่าวโทษเขาตรงๆ ไม่ได้ งานเลี้ยงต้อนรับการคืนกลับมาในวันพรุ่งนี้ เธอต้องฟังเขาอธิบายดีๆ”

เซิงเกอไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล ก็พยักหน้าทันที

ก๊อกก๊อก——

ประตูคฤหาสน์ถูกเคาะอีกครั้ง

เซิงเกอมองดูเวลา ก็แปลกใจเล็กน้อย“ซื่อเหนียนมาเร็วมาก ฉันเพิ่งส่งข้อความให้เขา แป๊บเดียวก็รวบรวมของมาแล้ว”

เธอลุกขึ้นไปเปิดประตู ลู่โม่ก็ตามมาด้วย

ประตูเปิดออก

ชายหนุ่มด้านนอกประตูสวมเสื้อผ้าเปียกอีกครั้ง หน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง ชัดว่าปีนกำแพงวิ่งมาด้วยเช่นกัน