บทที่ 405 เป็นลูกสาวที่สูงส่งที่สุดในตระกูลลู่ของผม

เห็นลู่โม่ออกมา ทุกคนก็เข้ามาล้อม

ลู่ฮั๋วถามอย่างกังวล：“พี่รอง เป็นไงบ้าง？”

ลู่โม่ก้มหน้าลง ไม่พูดอะไร สีหน้านิ่งเฉย ทำให้คนเดาไม่ออกว่าผลตรวจนั้นดี หรือว่าแย่

ดูจากสภาพเขาแล้ว ในใจของทุกคนก็บีบรัด

เซิงเกอพูดอย่างยอมรับชะตากรรม：“พี่รอง พี่พูดมาตรงๆ เถอะ ผลแย่แค่ไหนก็ไม่ได้ต่างอะไรกับตอนนี้สักเท่าไหร่หรอก ฉันรับได้ค่ะ”

ลู่โม่ยังคงไม่พูด เงยหน้าไปก็สบตากับทุกคน เขาเดินมาตรงหน้าเซิงเกอ โอบไหล่เธอไว้ กอดเธอไว้แน่น

ใบหน้าที่เย็นชาเย่อหยิ่งมาเสมอ ก็มีรอยยิ้มบางๆ อย่างยากที่จะปรากฏ“สาวน้อย น้องสาวที่มีค่าที่สุดของพี่ เป็นลูกสาวที่สูงส่งที่สุดในตระกูลลู่ของผม！”

ประโยคนี้พูดออกไป ในใจทุกคนก็โล่งอกทันที

มีแค่จี้ยู่ถิงที่หน้าหม่นลง แยกทั้งสองคนที่กอดกันออก แขนยาวๆ นั้นเอื้อมไป ดึงสาวสวยของตัวเองกลับมา

“โตๆ กันแล้ว พี่ชายน้องสาวก็ต้องมีขอบเขตบ้าง อย่าโอบอย่ากอดตามชอบ”

“คุณนี่！”เซิงเกอมองคนบางคนที่หึงอย่างช่วยไม่ได้ มือเล็กๆ นั้นยื่นเข้าไปในชุดนอนเขาเงียบๆ แล้วหยิกเนื้อที่เอวเขา

ลู่ฮั๋วแอบโล่งอก กล่าวหาพี่รองตัวเองอย่างเซ็งๆ“เมื่อไหร่กันที่พี่มีหลากหลายอารมณ์แบบนี้？เรื่องดีๆ แบบนี้ ทำเอาคนตกใจหมด！”

เขาสงสัยจริงๆ ว่าชาตินี้พี่รองเขาจะหาภรรยาได้หรือไม่？

ต้องเป็นผู้หญิงแบบไหนกันนะ ถึงจะมัดใจลู่โม่ได้？

ลู่โม่ดูเย็นชา ไม่สนใจคำกล่าวหาของลู่ฮั๋ว

พวกเขาเล็งไปที่งานเลี้ยงต้อนรับการคืนกลับมาในวันพรุ่งนี้ จึงพูดคุยกันอีกนิด

เพื่อหลีกเลี่ยงจากการที่ไม่กลับตระกูลลู่ แล้วจะดึงดูดความสงสัยของคนบางคนในบ้าน ลู่โม่กับลู่ฮั๋วก็ฝ่าฝนกลางดึก กลับเขาอานหนิงอย่างเงียบๆ

ถึงแม้จะจัดการปัญหาเรื่องตัวตนของตัวเองได้แล้ว แต่ในใจของเซิงเกอก็ยังหนักอึ้ง และนอนไม่หลับ

จี้ยู่ถิงสังเกตเห็นอารมณ์หดหู่ของเธอ ก็กอดเธอไว้แน่นในอ้อมแขน แล้วจูบไปที่หน้าผากเบาๆ

“เซิงเซิง ผมเข้าใจคุณนะ ผมรู้ว่าเรื่องนี้ทำให้คุณเสียใจ ยังไงก็เป็นญาติที่รักและเคารพมานานยี่สิบกว่าปี ถูกหักหลัง เป็นสิ่งที่เจ็บปวดที่สุด”

เบ้าตาเซิงเกอแดงก่ำ เอาหน้าซุกไปที่หน้าอกของเขา ไม่พูดอะไร

จี้ยู่ถิงพูดต่อ：“แต่ลู่โม่พูดถูก และเรื่องนี้ผมก็คิดว่ามันไม่น่าเชื่อ บางที ……เขาอาจจะมีความในใจที่พูดออกมาไม่ได้ คุณต้องไปเจอเขาพรุ่งนี้ ฟังเขาอธิบาย แล้วค่อยสรุปอีกที”

เธอพยักหน้าเบาๆ โอบเอวเขาแน่นขึ้น

“ร่างกายของคุณตอนนี้ ไม่ใช่คนเดียวแล้ว ถึงคุณไม่อยากพัก แต่ลูกของพวกเราต้องการพักผ่อน คุณก็ถือว่าทำเพื่อพวกเขา แล้วนอนหลับอย่างสงบสุข”

“แต่ว่า……ฉันนอนไม่หลับจริงๆ ในใจ อึดอัดมาก……”

จี้ยู่ถิงถอนหายใจเงียบๆ ช่วยเธอหาวิธี“งั้นผมเล่านิทานก่อนนอนให้คุณฟังไหม？”

“ไม่เอา！”เซิงเกอแสดงความรังเกียจ“พี่เล่านิทานได้ห่วยมาก！”

“ก็เพราะว่าเล่าได้น่าเบื่อ ถึงกล่อมให้คุณหลับได้！”

เซิงเกอ：“……”

ก็มีเหตุผล！จนเธอเถียงไม่ออก！

เธอเอาชนะจี้ยู่ถิงไม่ได้ จึงฟังเขาเล่านิทานก่อนยี่สิบนาที

สุดท้ายก็นอนหลับ ภายใต้เสียงเวทมนตร์ที่สะกดจิตนี้สำเร็จ！

นอนหลับเพียงไม่กี่นาที ฟ้าก็สว่างแล้ว

……

งานเลี้ยงต้อนรับการคืนกลับมาของตระกูลลู่ ตอนทุ่มครึ่ง ที่ยอดเขาเขาอานหนิง คฤหาสน์ใหญ่ของลู่ช่าวหยวนก็จัดงานตรงเวลา