ตอนที่ 1638 โกหกแล้วไม่สูงนะ

“เมิ่งหมิงเยว่ ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วใช่ไหม？ ว่าตั้งแต่โบราณมา การพนันก็ไม่เคยมีจุดจบที่ดี”

เมิ่งหมิงเยว่กลับคิดแค่ว่า ถ้าซู่เป่าไปบอกพ่อของเธอล่ะก็ เธอคงแย่แน่ๆ...

"รู้แล้ว ฉันรู้แล้วว่าผิด..." เมิ่งหมิงเยว่เห็นซู่เป่านิ่งไป ก็ยิ่งรู้สึกกลัว เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก "จริงๆ นะ เธอดูสิ...พวกเขากำลังเร่งฉันในกลุ่มอยู่เลยเนี่ย แต่ฉันไม่ได้เล่นพนันต่อเลย..."

ซู่เป่าก้มมองเธออยู่เงียบๆ แล้วพูดว่า “จริงเหรอ?”

เมิ่งหมิงเยว่พยักหน้ารัว ๆ

ซู่เป่าพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นเธอก็ควรจะลบกลุ่มแชทนั้นเดี๋ยวนี้เลย และลบเพื่อนทุกคนที่เกี่ยวข้องออกไปทั้งหมด”

เมิ่งหมิงเยว่หยุดชะงัก เธอถือโทรศัพท์ไว้ในมือ และยังมีความลังเลอยู่เล็กน้อย

พอเห็นว่าซู่เป่ากำลังจะเดินไป เธอก็กัดฟันและลบทุกอย่าง!

“ฉันลบแล้วจริงๆ นะ ลบไปหมดแล้ว คราวนี้เธอเชื่อฉันแล้วใช่ไหม...” เธอเอ่ย

ซู่เป่าหยุดเดินแล้วหันกลับมามองเธอและพูดเรียบๆ ว่า “จะลบหรือไม่ลบก็เป็นเรื่องของเธอเอง ฉันแค่เห็นแก่ความสัมพันธ์ที่เราเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันเลยเตือนเธอไว้ด้วยความหวังดี เธอไม่ต้องมาให้สัญญาอะไรกับฉันหรอก”

เธอหันหลังเดินออกไปไม่กี่ก้าวแล้วหายลับไปที่บันได เมิ่งหมิงเยว่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ที่เดิม เวลาผ่านไปสักพักถึงนึกขึ้นได้ว่าต้องรีบเตือนซู่เป่าว่าอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อของเธอ

แต่พอเธอวิ่งออกไปด้วยความรีบร้อน ก็กลับหาตัวซู่เป่าไม่เจอไม่ว่าจะหายังไง

**

ขณะที่ซู่เป่ากำลังจะกลับบ้านตระกูลซู

เธอเพิ่งเดินลงบันไดมาก็เจอกับคนคุ้นเคย

ซืออี้หรันยิ้มเบาๆ และเดินเคียงข้างเธออย่างเป็นธรรมชาติพร้อมถามว่า “เธอไม่กลัวเหรอว่าเธอจะเปิดเผยตัวตนของเธอ?”

ซู่เป่าเพิ่งรู้ว่าเขาเห็นเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้

“หนูไม่กังวลเรื่องนั้นหรอก”

ถึงแม้ว่าจะบอกไป ก็มีแต่ผีที่จะเชื่อ

“หนูแค่สงสัยนิดหน่อย ไม่ใช่ว่าพี่อี้หรันไปที่จิ่วโหยวหรอกเหรอ? แล้วทำไมพี่ถึงกลับมาอีกล่ะ?” เธอมองเขาด้วยความสงสัย

ซืออี้หรันไอเบาๆ และพูดว่า “ลืมของไว้ที่บ้าน กลับมาเอานิดหน่อย แล้วก็รวด...ไม่สิ ผ่านมาทางนี้เลยแวะมาเจอเธอพอดี”

ซู่เป่ายกคิ้วขึ้น “จริงเหรอ?”

ซืออี้หรันหันสายตามองไปทางอื่น และพยักหน้าพูดว่า “อืม”

ซู่เป่ายิ้มตาหยีและโบกมือให้เขา “งั้นก็ได้ค่ะ แล้วเจอกันใหม่ พี่อี้หรันเดินทางปลอดภัยนะคะ”

ซืออี้หรานถึงกับพูดไม่ออก แบบนี้ก็ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว

เขาพยักหน้าและพูดกับเธอว่า “อืม เธอก็กลับไปเถอะ!”

ซู่เป่าหัวเราะออกมาเสียงดัง และมองเขาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “พี่อี้หรัน โกหกแล้วไม่สูงนะ”

ซืออี้หรันรู้สึกกระอักกระอ่วน คิดไปคิดมา ในชั่วขณะนั้นเขาก็พลันเข้าใจอะไรบางอย่าง

หน้าบางหาเมียไม่ได้นะ

ถึงแม้ว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม แต่ว่า…

บางทีผู้ชายก็ต้องทำตัวหน้าด้านบ้าง！

เขายืนตรงและพูดว่า “อืม ฉันโกหก ขอโทษด้วย”

ซู่เป่ากำลังจะหัวเราะและพูดอะไรบางอย่าง แต่ทันใดนั้นกลับได้ยินเขาพูดว่า “ฉันแค่อยากเจอเธอหน่อย เลยรวดแวะมาเจอน่ะ”

ซู่เป่าหยุดนิ่ง ใบหน้าของเธอเริ่มแดงก่ำ

ซืออี้หรันรู้สึกเหมือนกับได้ค้นพบโลกใบใหม่ในทันที!

ที่แท้...

เมื่อกี้เธอจงใจงั้นเหรอ？？

จักรพรรดิชิงหัวรู้สึกเหมือนถูกหลอกเข้าแล้ว...

ไม่ๆๆ ไม่ใช่การถูกหลอก

ซู่เป่าหยอกเล่นกับเขาแล้วยังไง เธออยากจะเล่นยังไงก็ย่อมได้ทั้งนั้นแหละ

ซืออี้หรันยกมือขึ้นและอดไม่ได้ที่จะขยี้หัวซู่เป่า ทำให้ผมของเธอยุ่งเหยิงไปหมด แต่เขาก็จัดแต่งอย่างละเอียดให้เรียบร้อยอีกครั้ง

“เอาล่ะ ฉันไปจริงๆ แล้วนะ” ซืออี้หรันกล่าว “ลาก่อน”