ตอนที่ 109
บทที่ 109 มันเป็นการแสดงความเคารพคุณ
October 28, 2026
บทที่ 109 มันเป็นการแสดงความเคารพคุณ
หวงติ้งแหวนผมก็ทุบมาแล้ว ไอ้ผอมก็ทำให้ผมต้องทุบ อารมณ์รู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อย อย่างน้อยก็ไม่อึดอัดแล้ว
หลังจากกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและพักผ่อน ผมจึงออกจากศูนย์อาบน้ำตี้หวัง
เดิมทีคิดจะกลับไปยังที่พักของจางหงหวู่ แต่แล้วเมื่อลองคิดดู ก็รู้สึกเสียหน้านิดหน่อย
ถึงอย่างไรเธอก็เป็นคนจัดการให้ผมมาอยู่ที่นี่และให้ผมค่อยๆ ก้าวขึ้นไปทีละขั้น ทีนี้ ตีเจ้านายยังไม่ว่า แถมยังทำร้ายเพื่อนร่วมงานด้วย
แต่ผมไม่เสียใจเลย อารมณ์นี้ก็ชีวิตนี้ เมื่อตายก็จบกัน ไม่ตายพรุ่งนี้ก็สู้ใหม่!
เมื่อผ่านร้านขายปิ้งย่าง ผมจึงหย่อนก้นลงนั่ง เบียร์หนึ่งกล่อง ปิ้งย่างหนึ่งไม้
เริ่มได้
ขณะที่กำลังลงมือกิน รถฟ็อลคส์วาเก็นอายุหลายสิบปีคันหนึ่งก็มาจอดอยู่ด้านข้าง
หลิวทงเดินลงจากรถ จากนั้นก็มานั่งตรงข้ามผม ไม่ทันพูดจา นั่งลงก็เริ่มกินเริ่มดื่มทันที
“ทำไมไม่เข้ากะของคุณให้ดีๆ จะมาหาผมทำไม”
“ผมคิดอยู่ว่าจะหยุดสักเดือน จะให้คุณช่วยทำแทนผม เมื่อบ่ายนี้ผมเพิ่งคุยกับเจ้านายหวงไว้ คุณดีแล้ว เอาชนะหวงติ้งแหวนได้ เอาชนะไอ่ผอมได้ แถมยังเอาตัวรอดได้อีก”
พูดจบ หลิวทงก็หยิบขวดเบียร์ขึ้นมา มาร่วมชนคอกับผม หนึ่งคนหนึ่งขวด ต่างคนต่างปล่อย
เขาพูดอีกครั้ง “ผมพอจะรู้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่วันนี้คุณทำผิดแล้ว คุณสามารถ...”
ผมโบกมือ “ผมรู้ หวงหรุงมีความขัดแย้งกับหวงหรุง กำลังจะหย่าร้างกัน ผมควรจะไปบ่นกับหวงหรุง จากนั้นก็ยืมมือหวงหรุงจัดการหวงตี้งแหวน ด้วยวิธีนี้ผมก็จะทำได้ดีทั้งภายในและภายนอก และก็ไม่มีใครผิด และแก้แค้น”
“แต่ ผมคิดว่าแบบนั้นมันไม่มีความสุข”
หลิวทงมองมาที่ผมอยู่นาน และพยักหน้า “ก็จริงอยู่ ถ้าคุณเป็นคนแบบนั้นจริง ๆ เราสองคนคงจะอยู่ด้วยกันอย่างมิตรภาพในปัจจุบันนี้ไม่ได้”
หลังจากดื่มเบียร์ไปอีกสองขวด และกินปิ้งย่างหมดแล้ว และกำลังจะให้เจ้าของร้านปิ้งมาเพิ่ม หลิวทงก็เอ่ยขึ้น
“ไม่ต้องปิ้งแล้ว หวงติ้งแหวนไปแล้ว เจ้านายหวงให้ผมมารับคุณ”
ผมคิดไตร่ตรอง และตัดสินใจจะกลับไป ไม่ใช่เพื่ออะไร แต่เป็นเพราะหวงหรุงเป็นผู้หญิงที่ไม่เลว นอกจากนี้หลิวทงยังเอารถมารับผมอีก ยิ่งใหญ่ขนาดไหน แม้ว่าจะเป็นรถฟ็อลคส์วาอายุสิบกว่าปี
จากนั้น ก็ตามไปเหมือนมีลมพ่นออกจากก้น รถฟ็อลคส์วาเก็นก็ออกตัวไปอย่างไว
เมื่อผมกลับมาถึงตี้หวัง ผมก็ตรงไปยังสำนักงานของหวงหรุง
ตอนนี้ภายในห้องได้รับการทำความสะอาด หวงหรุงวางสองขาพาดไว้บนโต๊ะทำงาน เอามือก่ายหน้าผาก คล้ายคนกำลังมีเรื่องปวดหัว หรือบางทีอาจแค่ปวดหัวธรรมดา
เมื่อเห็นผมกลับมา เธอก็โยนบุหรี่และไฟแช็กมาใส่มือผม
ผมจุดบุหรี่หนึ่งมวน จากนั้นจึงเหวี่ยงกลับไปบนโต๊ะเธอ
“คุณต้องขอโทษฉันก่อน คุณทำร้ายอดีตสามีของฉัน ตีพนักงานของฉัน น้ำมันหอมระเหยขวดละหกร้อยหยวน จะถูกหักออกจากเงินเดือนของคุณเดือนนี้”
หลังจากหวงหรุงพูดจบ ผมก็โต้กลับ “ทำไมผมต้องขอโทษคุณ เขาทุบตีผมยังไม่มีใครขอโทษผม ไอ่ผอมก็หาเรื่องใส่ตัวเอง ผมไม่พอใจเขามานานแล้ว เขายังกล้าแค่ไหนผมก็จะทุบ”
ทันทีที่พูดจบ ผมก็มีสตินึกขึ้นได้ “หย่าแล้วหรือ!”
หวงหรุงพยักหน้าเบาๆ “หย่าแล้ว”
“ถ้าหย่าแล้วละก็ผมก็ขอโทษคุณได้แล้ว แบบนี้ เพื่อแสดงความจริงใจของผม คืนนี้ผมยอมยกตัวให้คุณ จะดูแลคุณตลอดทั้งคืน คุณวางใจได้เลย ผมไม่รับเงินของคุณหรอก พวกเราดีต่อกัน!”
เห็นได้ชัดว่าหวงหรุงรู้ว่าผมแกล้งเธอ ดังนั้นใบหน้าของเธอจึงเริ่มปรากฏรอยยิ้ม ไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก
ผมถามเธอว่าเงื่อนไขของการหย่าร้างคืออะไร
เธอบอกผม “เงื่อนไขยังเหมือนเดิม แต่มีเงื่อนไขเพิ่มเติมข้อหนึ่ง คือหวงติ้วแหวนไม่ได้รับอนุญาตให้ตอบโต้คุณ ดังนั้นคุณวางใจได้ เรื่องนี้เคลียร์หมดแล้ว ไม่ต้องกังวลเรื่องเขา”
ผมกังวลการแก้แค้นของเขานะหรือ ผมกังวลไอ้หมานั่นจะอึดได้ไม่นานนะสิ!
แต่ความหวังดีของหวงหรุง มันทำให้ผมซาบซึ้งใจ