บทที่ 110 จูงใจคุณไปยังต้นน้ำ

บทที่ 110 จูงใจคุณไปยังต้นน้ำ

ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง หวงหรุงก็ยอมจำนนโดยสิ้นเชิง แม้ในน้ำอุ่น แต่เธอยังคงเหงื่อออก ผมเปียกโชก เต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย

แต่บนใบหน้าที่เหนื่อยล้านั้น กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่พึงพอใจ

“นานมากแล้วที่ไม่ได้สบายแบบนี้ ไม่สิ ไม่เคยสบายแบบนี้มาก่อนเลยมากกว่า”

หวงหรุงหันศีรษะกลับมา จูบเบาๆ ลงบนแก้มของผม เคลิบเคลิ้มสับสน

“ฉันเหมือนจะรู้อีกแล้ว ว่าเพราะอะไรผู้หญิงพวกนั้นจึงยินดีจะมอบทิปให้คุณ เป็นเพราะสบายแบบนี้นี่เอง”

ผมใช้น้ำล้างช่วงล่างให้เธอ ล้างเอาสิ่งที่เหนียวหนืดไม่ละลายน้ำเหล่านั้นออกไป

“คุณคิดมากไปแล้ว นอกจากคุณ ในตี้หวังยังไม่มีผู้หญิงคนไหนได้รับการปรนนิบัติเช่นนี้ จะพูดอีกอย่าง คือคุณเป็นคนทำลายความบริสุทธิ์ของผม!”

หวงหรุงยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นคุณกำลังหมายถึง ฉันต้องให้อั่งเปาคุณสิใช่ไหม”

“ก็ได้นะ หนึ่งหยวนก็ไม่น่ารังเกียจ หนึ่งล้านก็ไม่มากเกินไป ก็แค่นั้นเอง เราก็ยังดูไม่ภูมิใจ!”

หวงหรุงขึ้นมาจากน้ำ มีรอยยิ้มอยู่เต็มใบหน้า มองก็ดูออก ว่าตอนนี้อารมณ์ดีขึ้นมาก

หลังจากอาบน้ำกับเธอแล้ว เธอก็ตบเบาๆ ลงบนสิ่งที่ยังคงทำความเคารพเธอ “ฉันไม่สามารถตอบสนองมันได้ คุณไปหนำใจกับผู้หญิงคนอื่นเถอะ!”

ผมปรบมือ “ไม่ต้อง มันมีแฟนสองคน”

หวงหรุงตะลึงเล็กน้อย หัวเราะขึ้นทันทีอย่างดอกไม้ไหว โดยเฉพาะความอวบอิ่มบนหน้าอกคู่นั้น ยิ่งสั่นสะท้าน เป็นที่น่าสนใจ...

หวงหรุงแต่งตัวและกลับไปยังสำนักงาน เมื่อผมใส่เสื้อผ้าและตามออกไปด้านนอก เธอก็มอบอั่งเปาให้ผมจำนวนแปดพันหยวน มีความหมายถึงความเป็นสิริมงคล

แต่ผมไม่รับไว้

“ให้คุณเอาไปซื้อเสื้อผ้า ไม่ว่าเมื่อไร หรือมีประสบการณ์มาอย่างไร ผู้หญิงสวยก็ล้วนแต่สมควรแต่งตัวดีๆ”

“คุณกำลังจะบอกว่าฉันไม่สวยหรือไง”

“เปล่า ผมแค่อยากให้สวยขึ้นไปอีก ทำให้หวงติ้งแหวนไอ้บ้านั่นเสียใจไปเลย จากนั้นก็ไม่ต้องสนใจเขา!”

หวงหรุงหัวเราะ ยอดเยี่ยมมาก...

เมื่อเลิกงานตอนกลางคืน ผมก็กลับถึงที่พักของหลิวทง

หลังจากอาบน้ำเสร็จ จากนั้นหลิวทงก็เข้าห้องน้ำไปโดยไม่สวมเสื้อผ้า ณ ตอนนี้ เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นรอยสักที่หลังและสะบักของเขา เป็นหน้าของคนโบราณใบหน้าหนึ่ง

“คุณสักรูปหัวคนไว้บนนั้นทำไม กลางดึกตกใจแย่เลย”

ใบหน้านั้นขยับไปพร้อมกับหลิวทง เคลื่อนไหวเล็กน้อย บางครั้งก็ยิ้มเยาะ บางครั้งก็น่าเกลียด แต่มันก็ดูน่ากลัว

หลิวทงยื่นมือออกมา ชั่วพริบตานั้น เขาก็พึมพำ “คนที่ไม่รู้เรื่องอย่าโทษ...”

หลังจากพูดออกมาไม่กี่วินาที หลิวทงก็หยุด และไม่ได้อธิบายให้ผมฟัง จากนั้นก็ตรงไปห้องน้ำ

ในห้องนั่งเล่นผมวางเหรียญเหล็กไว้บนลิ้นเพื่อฝึกซ้อม หลังจากผ่านไปประมาณสิบนาที หลิวทงก็ออกมาจากห้องน้ำ

“พรุ่งนี้ผมก็ต้องออกเดินทางแล้ว คุณช่วยเข้างานแทนผม ประมาณหนึ่งเดือนนะ”

ผมเอาเหรียญเหล็กนั้นออกไป ถามหลิวทงว่าจะไปไหน เขาบอกว่าจะไปเที่ยวแถวเขตทิเบต

“คุณนี่อารมณ์ดีจริง ศูนย์อาบน้ำตี้หวังเกือบจะเจ๊งไปตามนามสกุลของเจ้านายหวังแล้ว คุณยังมีจิตใจไปเที่ยวอีก แล้วรอคุณกลับมาที่นี่คงปิดเรียบร้อยแล้ว”

หลิวทงจุดบุหรี่ขึ้นหนึ่งมวน “ดังนั้นจึงต้องออกเดินทางท่องเที่ยว!”

รวบมือประสานกัน คีบบุหรี่ไว้ หลังจากเคร่งขรึมในทุกทิศทาง หลิวทงก็ตรงไปยังห้องนอน

คืนนี้ผมจึงได้พบว่า หลิวทงเป็นคนที่ชอบมีความลับ ไม่ได้ง่ายๆ เหมือนที่เคยเห็นมาก่อน ดูเหมือนจะเป็นคนที่มีเรื่องบางอย่างในใจ...

เมื่อตื่นขึ้นในวันรุ่งขึ้น ก็เป็นเวลาเก้าโมงกว่า สำหรับสัตว์กลางคืนอย่างผม เก้าโมงกว่ามันเป็นเวลาที่เช้ามากจริงๆ

แต่ในความเป็นจริงก่อนหน้านี้ยังมีเช้ากว่านี้ เมื่อผมไปห้องน้ำและเดินผ่านห้องนอนของหลิวทง เขาไม่อยู่ในห้องนอนแล้ว มีเพียงกระดาษโน้ตใบหนึ่งวางไว้บนเตียง

ผมเดินเข้าไปหยิบขึ้นมาดู รวมๆ คือบอกว่าเขาไปแล้ว จะออกไปเตร็ดเตร่ อาจจะกลับมา หรืออาจจะไม่กลับมา