บทที่ 119 อีกทั้งนายยังใหญ่

บทที่ 119 อีกทั้งนายยังใหญ่

คืนนี้เป็นคืนที่เจ็บปวดและมีความสุขสำหรับเสี่ยวฉิงอย่างไม่ต้องสงสัย

และคืนนี้เป็นคืนที่ดุเดือดสำหรับผม

หลังจากที่เธอทำมันอีกครั้ง ผมเห็นเลือดไหลซิบออกมาจากรอยแผลของเธอ ผมจึงละทิ้งความใคร่ของผม และลงจากเตียง จากนั้นจึงไปเอายามาทาให้เธอ

ผมทำได้เพียงอดกลั้นมันไว้

เธอเสนอว่าจะใช้ปากทำให้ผม แต่ผมปฏิเสธ และกอดเธอเอาไว้โดยไม่ทำอะไรอีก

วันต่อมา หลังจากที่ตื่นนอน ก็เป็นเวลาสิบโมงกว่าแล้ว

“เสี่ยวฉิง ยังไม่ได้ทำอาหารใช่ไหม ไม่ต้องทำแล้ว เดี๋ยวเราไปทานอาหารกันข้างนอก”

ผมตื่นขึ้นมาและพูดตะโกนออกไป แต่ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับ

ผมหาเธอทั่วบ้าน แม้กระทั่งห้องน้ำและระเบียง แต่กลับไม่เจอตัวของเสี่ยวฉิง

ผมหยิบมือถือขึ้นมากำลังจะโทรหาเธอ ผมได้รับข้อความ คนที่ส่งมาคือเสี่ยวฉิง

ในข้อความเขียนไว้ว่า เธอครุ่นคิดมาทั้งคืนและคิดว่ามันไม่เหมาะสม ผมช่วยเธอไว้มากมาย ดังนั้นเธอจึงไม่อยากรบกวนผมอีก เธอบอกเรื่องทั้งหมดกับที่บ้าน คนที่บ้านจะไปเป็นเพื่อนเธอเพื่อเอาลูกกลับมา ไม่ให้ผมโทรหาเธออีก เมื่อมีอะไรเธอจะแจ้งผมเป็นคนแรก

ผมกังวลจึงโทรหาเสี่ยวฉิง แต่เธอปิดเครื่อง

หลังจากที่ตื่นขึ้นมาอาบน้ำและออกไปหาอะไรกิน ผมยังเอาแต่คิดถึงเรื่องของเสี่ยวฉิง แต่ผมไม่มีวิธีอื่นจึงทำได้เพียงรอเท่านั้น

เวลาประมาณเกือบสี่โมงเย็น ในที่สุดเสี่ยวฉิงก็โทรหาผม

เธอบอกว่าไม่สามารถเอาลูกกลับมาได้ พ่อแม่ของสามีเธอไม่ยอมให้ลูกมา ดังนั้นเธอจะฟ้องร้องดำเนินคดี

“ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็รีบโทรหาผม”

เสี่ยวฉิงขอบคุณผม จากนั้นผมจึงคุยกับเธอสักพักและวางสายลง

ยังดีที่ทางบ้านของเธอไม่เกลี้ยกล่อมให้เธอคืนดีกับไอ้เลวนั่น และไม่ทิ้งเสี่ยวฉิงไว้ที่นั่น ผมจะได้ไม่ต้องกังวลว่าเสี่ยวฉิงจะโดนทำร้ายหรือเปล่า

หลังจากที่ทานอาหารเย็นเสร็จ ผมก็ไปที่ศูนย์อาบน้ำตี้หวัง

ทั้งคืนผ่านไปด้วยดี เล่นไพ่ป๊อกไปวันๆ ไม่เหมือนตอนที่เป็นหมอนวด ที่ต้องมีอารมณ์ทุกคืน

หลังจากที่กลับมาบ้าน ผมอาบน้ำและเข้านอน ไม่มีเสี่ยวฉิงอยู่ข้างกาย ตอนแรกผมคิดว่าคืนนี้จะนอนหลับอย่างสบาย แต่ความเป็นจริงยืนยันว่าผมค่อนข้างเสพติด เมื่อไม่ได้สัมผัสอะไรอวบอิ่ม มันทำให้ผมนอนไม่หลับจริงๆ

ผมนอนพลิกตัวไปมา กว่าจะหลับก็ตีสี่กว่าแล้ว

ตอน 11 โมงเช้า มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจนทำให้ผมตื่น

ผมลุกขึ้นไปเปิดประตู พบว่าเป็นเสี่ยวฉิง

เธอพูดกับผมด้วยรอยยิ้มว่าเธอเอาลูกกลับมาได้แล้ว

“จะต้องฟ้องร้องดำเนินคดีไม่ใช่เหรอ”

เมื่อวานตอนเย็นยังบอกเลยว่าจะฟ้องร้อง วันนี้กลับมาบอกว่าเอาลูกกลับมาได้แล้ว นี่มันเรื่องอะไรกัน

เสี่ยวฉิงอธิบายให้ผมฟังว่า อีกฝ่ายจะเอาเงินห้าแสน และต่อจากนี้จะไม่ให้เงินค่าใช้จ่ายอีก เธอยินยอม

นี่เป็นเรื่องที่ดี ไม่เกี่ยวกับเรื่องเงิน แค่ลูกอยู่ข้างกายเธอก็เป็นเรื่องที่ดีแล้ว

หลังจากคุยกันสักพัก ผมทำเสี่ยวฉิงว่าตอนเที่ยงมีธุระอะไรไหม เธอตอบว่าไม่มี ดังนั้นผมจึงขับรถพาเธอไปทานข้าว เพื่อฉลองที่เธอได้ลูกกลับมา

เสี่ยวฉิงท่าทางมีความสุขตลอดเวลา เรื่องนี้ผมเข้าใจดี เธอดีใจเพราะได้ลูกกลับมา แต่สิ่งที่ผมไม่เข้าใจก็คือท่ามกลางความดีใจของเธอมันปะปนความรู้สึกอื่นอยู่ด้วย เหมือนกับว่ากำลังสิ้นหวัง

ดังนั้นหลังจากทานข้าวเสร็จ ระหว่างทางกลับที่พัก ผมเอ่ยถามเธอว่า “ถ้ามีอะไรที่จำเป็นต้องใช้เงิน บอกผมได้นะ ผมช่วยคุณเอง”

เสี่ยวฉิงขอบคุณผม แต่ในขณะเดียวกันเธอก็แสดงออกว่าไม่ได้ต้องการเงิน