บทที่ 120 ผิดไปแล้ว

บทที่ 120 ผิดไปแล้ว

ร่างบางของเสี่ยวฉิงช่างมีเสน่ห์จริงๆ โดยเฉพาะความอวบอิ่มทั้งสองข้างนั่น มันไม่สามารถกำไว้ได้ในมือเดียว มันสุดยอดมาก

ท่ามกลางน้ำเสียงแห่งความรักอันอ่อนโยน เมื่อได้ลูบไล้เรียวขาอันเซ็กซี่ของเธอ หลังจากผ่านไปสิบนาที ผมก็มีอารมณ์ขึ้นมาอีกครั้ง ผมคร่อมตัวเธอเอาไว้

“เสี่ยวฉิง ผมอยากมอบความรักให้คุณอย่างรุนแรง แต่ผมกลัวว่าคุณจะรับไม่ไหว”

เสี่ยวฉิงใช้การกระทำแทนคำตอบ เธอยืดเอวเพื่อปรับให้เข้ากับผม

เสียงครวญครางอันเจ็บปวดของเธอ ทำให้ผมตื่นเต้น ร่างบางที่กำลังสั่นเทิ้ม กระตุ้นอารมณ์ของผม

ท่ามกลางความตื่นเต้นและกระตุ้นอารมณ์ ผมดึงตัวออกมา ยกขาอันเรียวงามทั้งสองข้างและประทับจูบลงไปบนขาทั้งสองข้าง ผมยืดตัวและรวบรวมแรงทั้งหมด กระแทกเข้าไป

การกระทำที่รุนแรงนำมาซึ่งเสียงครางอันบ้าคลั่ง จนทำให้ขวัญผวา

หลังจากผ่านไปอีกชั่วโมงกว่า ผมกับเสี่ยวฉิงล่องลอยไปบนสวรรค์

หลังจากเสร็จเรียบร้อย ผมยังคงค้างอยู่อย่างนั้นเพื่อสัมผัสกับร่างบางที่กำลังสั่นและเสียงครางอย่างน่าพอใจของหญิงสาว

ผ่านไปนาน ตัวของเธอเริ่มไม่แดงแล้ว เธอเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก แล้วจูบผมอย่างแผ่วเบา

“ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อนว่าการสำเร็จความใคร่จะเป็นเรื่องที่ทำให้สบายแบบนี้ ฉันรักนาย อยากอยู่กับนายตลอดชีวิต ให้นายเก็บส่วนนั้นเอาไว้ให้ฉัน เติมเต็มให้ฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่น ฉันชอบมัน”

เสี่ยวฉิงพูดออกมาอย่างมากมาย พูดจนผมรู้สึกเริ่มมีความรู้สึกตื่นเต้นอีกครั้ง

เพราะเหตุนี้จึงทำให้ผมแปลกใจ เมื่อกี้เธอหายใจหอบ ถ้าจะทำอะไรอีกคงยากแล้ว แต่ทำไมเธอถึงยังทำท่าทางเหมือนยังไม่สมปรารถนา

ถ้าพูดตามหลักแล้วร่างกายของเธอมันแสดงออกมาว่า เธอควรจะพอใจถึงขั้นสุดแล้วสิ แต่เธอทำเหมือนยังไม่พอใจ นี่มันอะไรกันแน่

เรื่องนี้มันไม่มีคำตอบ หรืออาจจะต้องทำจนเธอร้องขอชีวิต ถึงจะรู้สาเหตุที่แท้จริง

ผมสัมผัสร่างบางอีกครั้ง เธอไม่ขัดขืน แต่กลับปรับตัวให้เข้ากับผมและเรียกร้องความใคร่ ผมสัมผัสได้ถึงความท้าทายที่ค่อนข้างรุนแรง

ผมทั้งจูบและดูด เมื่อผ่านการเย้ายวนไปสิบกว่านาที ผมมีอารมณ์ขึ้นมาอีกครั้ง ไม่จำเป็นต้องขอความเห็นชอบจากเธอ ผมรุกล้ำเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ

ช่วงเวลานี้เริ่มตั้งแต่เกือบจะบ่ายสามถึงห้าโมงกว่า

เมื่อฉากรักสิ้นสุดลง เสี่ยวฉิงไม่มีแรงแม้แต่จะครางออกมา ร่างบางอ่อนยวบอยู่บนเตียงอันเปียกชื้น บนเนื้อตัวเธอเต็มไปด้วยของเหลวที่เกิดจากความรัก ดวงตาคู่สวยกำลังเคลิบเคลิ้มราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง

อย่าว่าแต่เธอแล้ว ตอนนี้ผมก็เมื่อยเอวเป็นอย่างมาก ขาของผมเหมือนถูกตะกั่วหนักถ่วงเอาไว้ ตัวของผมไม่มีแรงแม้แต่น้อย ร่างกายของผมอ่อนแรงไปหมด แม้แต่แรงจะยกแขนก็ยังไม่มี

ผมนอนแผ่อยู่บนเตียง หายใจหอบ รู้สึกเหมือนออกซิเจนในอากาศไม่เพียงพอ มันถูกเติมเต็มไปด้วยกลิ่นอันมีเสน่ห์เย้ายวน

ผมหันหน้าไปหาเสี่ยวฉิงที่นอนอยู่ข้างๆ ด้วยความยากลำบาก เธอก็เช่นกัน โดยเฉพาะส่วนที่กำลังจะหายจากอาการบวม ตอนนี้มันกลับมาบวมเป่งอีกครั้ง ดูเหมือนมันจะสาหัสกว่าตอนแรก ความแห้งบริเวณรอบๆ เหมือนแม่น้ำที่แห้งแล้งมาหลายปี

เธอไม่มีแรงที่จะทำอีก ผมก็ไม่มีแรงทำให้เธอเหมือนกัน

พวกเรานอนอย่างเงียบๆ ประมาณครึ่งชั่วโมง ไม่มีใครมีแรงที่จะพูดออกมา

ผมรับรองเลยว่า ถ้าตอนนี้มีโจรเข้ามาขโมยเงินต่อหน้าผม ผมคงไม่มีแรงลุกขึ้นไปสู้กับมัน

หลังจากที่ผมนอนหายใจอยู่สิบกว่านาที ผมลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก แล้วลากเธอเดินมาในห้องน้ำ

เมื่อได้อาบน้ำก็รู้สึกมีแรงขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย เราก็ประคองกันเดินลงมาข้างล่าง เหมือนกับคู่รักวัยแปดเก้าสิบปีอย่างไรอย่างนั้น

เราขับรถไปทานข้าว เมื่อได้ทานข้าวจึงรู้สึกมีเรี่ยวแรง

เมื่อทานข้าวเสร็จ ผมถามเธอว่าจะไปไหน เธอตอบว่าจะกลับไปกับผม

“เธอไม่ต้องกลับไปดูแลลูกเหรอ”