บทที่ 134 ฉันจะตอบแทนคุณนะ

บทที่ 134 ฉันจะตอบแทนคุณนะ

เวลาสองชั่วโมง มันอาจจะดูค่อนข้างโหดร้าย เพราะผมทำแค่กระตุ้นยี่เจียเจียอย่างเดียว

แต่ผมเล่นอยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมง ยี่เจียเจียก็เสร็จไปแล้วไม่รู้ว่าห้ารอบหรือหกรอบ ตอนนี้เธอถึงได้นอนราบอยู่บนเบาะอย่างหมดเรี่ยวแรง

หลังจากเช็ดทำความสะอาดมือบนตัวของเธอเสร็จ ผมก็ชักมือกลับมา จากนั้นก็ดื่มเครื่องดื่มจนหมดขวด ขณะที่ความต้องการกำลังแผดเผา ลำคอกำลังแห้งผาก

เมื่อดื่มน้ำลงไป ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาภายในพริบตา

ผ่านไปสิบนาที ยี่เจียเจียถึงได้ค่อยๆกลับมามีเรี่ยวแรง

เธอสบถด่าผมออกมาเสียงเบาว่า “เฉินเฟิงคุณมันสารเลว คุณจงใจทรมานฉัน”

ผมหันไปมองใบหน้าน่ารักของยี่เจียเจีย “คุณคิดว่าผมเป็นแบบนั้นเหรอ?”

เธอถลึงตาใส่ผมแรงๆ แต่ผมกลับทอดสายตาอ่อนโยนแกมดุเปี่ยมไปด้วยความจริงใจไปให้เธอ

ผ่านไปนาน สายตาของเธอก็ทอแววอ่อนลงขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นเธอก็ก้มหน้าลง

“ขอโทษ ฉันไม่มีเงินแล้ว แม้แต่พันหนึ่งฉันก็ให้คุณไม่ได้หรอก แต่ถึงฉันจะมี ฉันก็ไม่กล้าให้หรอก เพราะว่าตอนนี้ฉันต้องการเงินจริงๆ ไม่อย่างนั้นฉันคงไปอยู่ที่เมืองหลวงได้ไม่กี่วันแน่ๆ”

ผมทอดสายตาไปยังกระเป๋าของเธอ “คุณมีทั้งหมดเท่าไหร่”

ยี่เจียเจียนิ่งไป ต่อมาสายตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา ทั้งยังดูหงุดหงิด

เมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอจึงหยิบกระเป๋าสตางค์สีชมพูออกมา จากนั้นก็หยิบเงินสดออกมาให้ผมดู มีแบงค์อยู่ประมาณยี่สิบสามสิบใบ ต่อมาผมก็ส่งสายตาขอดูเงินในบัตรของเธอ

ยี่เจียเจียหน้าซีด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

เธอหยิบบัตรที่มีทั้งหมดออกมา แล้วทยอยกดเช็กยอดเงินในโทรศัพท์ให้ผมดู

“มีไม่ถึงหมื่นหรอก คุณต้องการเท่าไหร่ ก็จัดการเอาเองตามสมควรก็แล้วกัน！”

ผมจึงหยิบบัตรมาใบหนึ่ง ยี่เจียเจียกำลังจะยื่นมือมาแย่ง แต่สุดท้ายก็เก็บบัตรที่เหลือเข้ากระเป๋าอย่างกระฟัดกระเฟียด แล้วหันหน้าหนีไปยังด้านข้าง

ในบัตรนี้มีเงินเยอะสุด ราวๆห้าพันได้ จึงไม่แปลกถ้ายี่เจียเจียจะโมโห นี่อาจจะเป็นครึ่งหนึ่งที่เธอมีติดตัวอยู่ในตอนนี้

“ทำไมไม่ห้ามผมล่ะ คุณเอากลับไปได้นะ ถ้าสมมติผมไม่คืน คุณแจ้งเจ้าหน้าที่บนรถก็ได้ ถึงยังไงบนบัตรนี้ ก็เป็นชื่อคุณอยู่ดี”

ผมเอ่ยเตือนยี่เจียเจีย แต่เธอกลับปฏิเสธไม่ยอมรับคำแนะนำของผม

“ฉันไม่อยากติดค้างคนขายตัว ฉันยังพอมีจิตสำนึกน่า！”

“แต่คุณไม่มีเงินแล้วนะ ยังจะยึดถือบรรทัดฐานโง่ๆอยู่อีกเหรอ คุณนี่มัน.......”

ผมล้วงโทรศัพท์ออกมา แล้วทำอะไรบางอย่างกับบัตรใบนั้นสักพัก จากนั้นก็ยัดบัตรกลับคืนไปให้เธอ

“คุณหมายความว่ายังไง รังเกียจเงินน้อย? หรือว่าจู่ๆก็มีจิตสำนึกขึ้นมา”

ต่อให้เอายี่เจียเจียมัดรวมกันสิบคนก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ในการปะทะฝีปากกับผม ตอนนี้ผมจึงไม่อยากโต้เถียงกับเธอ

ดังนั้นผมจึงแกะขนมบิสกิตที่พนักงานเอามาแจก แล้วกินเข้าไปทั้งแผ่น แถมยังหยิบน้ำของยี่เจียเจียขึ้นมาดื่มเป็นพักๆ จนทำให้เธอฟึดฟัดเพราะทำอะไรไม่ได้

“คุณมีข้อความเข้า”

เสียงโทรศัพท์ของยี่เจียเจียดังขึ้นมา จากนั้นก็เห็นเธอล้วงโทรศัพท์ออกมากดยุกยิกๆ

ผมกำลังกินบิสกิตอยู่ จู่ๆเธอก็ซบลงมาบนไหล่ของผม พร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา

“ไม่เอาๆๆ ผมไม่ดื่มน้ำของคุณแล้วก็ได้โอเคไหม คุณนี่มันจริงๆเลย โตขนาดนี้แล้ว ผมดื่มน้ำแค่นิดเดียวก็ร้องไห้ซะขนาดนี้ คุณนี่มัน......”

“ขอบคุณนะ หลังจากเกิดเรื่อง ก็ไม่มีใครยอมช่วยเหลือฉันเลย เพื่อนที่เคยคบพอเจอหน้ากันก็ไม่กล้าแม้แต่จะพูดกับฉันด้วยซ้ำ เอาแต่หลบหน้าหลบตาฉัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องให้ยืมเงินเลย เฉินเฟิง ฉันขอบคุณจริงๆนะ”

ผมมองเธอไปหนึ่งที “ตอนนี้รู้ยังว่าผมเป็นคนดี? ยังจะบอกว่าไม่อยากติดค้างคนขายตัวอยู่ไหม ด่าผมยังไงไม่ให้มีคำหยาบ เยี่ยมสุดๆไปเลย”