บทที่ 135 โชคดีเหลือเกิน

บทที่ 135 โชคดีเหลือเกิน

“ว้าวๆๆ พี่เฟิง พี่มาแล้ว มาได้ยังไงเนี่ย！！！”

ลู่ปู้หนานตะโกนเสียงแหลมออกมา ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความดีอกดีใจ เธอพุ่งเข้ามาหาผม โดยไม่หลงเหลือความเป็นผู้หญิงเรียบร้อยเอาไว้เลยสักนิด

ผมกางมือทั้งสองข้างออก เธอจึงวิ่งเข้ามาในอ้อมกอดของผมอย่างรวดเร็ว จากนั้นผมก็จู่โจมปากเล็กๆของเธออย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง

ลิ้นหอมกรุ่นยังคงเงอะงะเหมือนเดิม แต่ในรสจูบกลับเปี่ยมไปด้วยรสชาติหอมหวาน

หลังจากจูบอันแสนดุเดือดผ่านไปสองนาที ลู่ปู้หนานถึงได้ผลักตัวออกจากอ้อมกอดของผม

เพราะว่ายังมีเพื่อนของเธอมาด้วย ไม่อย่างนั้นคงได้จูบกันนานกว่านี้

หลังจากที่เธอแนะนำเพื่อนทั้งสองคนให้ผมได้รู้จัก ผมก็จับมือทักทายกับพวกเขา จากนั้นก็แนะนำตัวเอง

“พี่เฟิง พี่ยังไม่บอกฉันเลย ว่าทำไมจู่ๆพี่ถึงมาที่นี่ ตอนโทรมาหาฉันเมื่อเที่ยงยังอยู่บ้านไม่ใช่เหรอ?”

“เพราะเธออยากกินไก่ทอด ฉันก็เลยเอามาให้เธอนี่ไง”

ตอนที่เปิดกล่องเก็บอุณหภูมิออก โดยเฉพาะตอนที่ไก่ทอดร้อนๆปรากฏออกมา ลู่ปู้หนานก็ร้องไห้ออกมาทันที น้ำตาของเธอไหลพรากออกมาไม่หยุด

จี้หลินที่ยืนอยู่ข้างๆเริ่มงุนงง เธอมองมาที่ผม จากนั้นก็มองไก่ทอด แล้วก็มองลู่ปู้หนานอีกที บนใบหน้าสะสวยเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

“ตอนเที่ยงปู้หนานโทรไปบอกคุณว่าอยากกินไก่ทอด ตอนเย็นคุณเลยมาหาเธอถึงที่นี่โดยเฉพาะ เพื่อเอาไก่ทอดมาให้เธอ?”

จี้หลินทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นเสียงแฟนหนุ่มที่อยู่ข้างๆก็พูดเสริมขึ้นมาว่า “นั่นสิ เรื่องเล็กๆแต่เล่นใหญ่มาก มันต้องขนาดนั้นเลยเหรอ ก็แค่ไก่ทอด........”

แฟนหนุ่มกำลังจะพูดอะไรออกมาอีก จี้หลินจึงผลักเขาออกไปทันที แล้วพูดออกมาอย่างเดือดๆ

“มานั่นสิอะไร น่าประทับใจออก นี่ต่างหากคือรักแท้ นายมันจะไปเข้าใจอะไร ถ้ามีผู้ชายยอมเดินทางจากที่ไกลๆเพื่อเอาไก่ทอด มาให้ฉัน ฉันคงประทับใจตายแล้วรู้ไหม?！”

ผมมองออก ว่าแฟนหนุ่มของเธอกำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะไปพูดขัดใจแฟนสาวโดยไม่ได้ตั้งใจ คงไม่รู้ว่าต้องพูดอะไรออกมาถึงจะดี

ลู่ปู้หนานพุ่งเข้ามาในอ้อมกอดของผมอีกครั้ง จากนั้นก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมกับเรียกซื้อผมซ้ำๆ แต่คราวนี้ไม่จูบแล้ว มีแค่หน้าเล็กๆของเธอแนบอยู่กับหน้าอกผมแน่น

ผ่านไปนานพอสมควร จี้หลินจึงเอ่ยแนะนำ ให้พวกเราทั้งหมดกลับไปที่งานปาร์ตี้วันเกิดของเธอ

ตอนนี้พวกเขากำลังร้องคาราโอเกะ ในห้องมีอยู่ราวๆสิบกว่าคน บรรยากาศจึงดูครึกครื้นเป็นพิเศษ

เมื่อเข้ามาในห้องลู่ปู้หนานก็แนะนำผมกับเพื่อนๆของเธอ ผมยังไม่ทันได้เอ่ยทักทาย จี้หลินก็หยิบกล่องเก็บอุณหภูมิมาถือไว้อย่างอดทนรอไม่ไหว จากนั้นก็นำไปวางไว้บนโต๊ะ

“ไก่ทอดล่ะ ตอนเที่ยงปู้หนานบ่นว่าอยากกินไก่ทอดบ้านเกิดตัวเอง จากนั้นเฉินเฟิงก็เลยมาหา......”

เรื่องส่งไก่ทอดระยะไกลจึงถูกหยิบยกออกมาเล่าอีกครั้ง ภายในห้องจึงมีเสียงฮือฮาขึ้นมาในทันที

“บ้าปะเนี่ย ก็แค่ไก่ทอด จำเป็นต้องเอามาให้ถึงที่ขนาดนี้เลยเหรอ?”

“นายสิบ้า บ้ากันหมดทั้งโคตร ไปเลยนะ ออกไปเลยนะ ต่อไปนี้อย่ามาพูดว่ารู้จักฉันอีก ฉันไม่ต้องการหัวกระดอแล้งน้ำใจอย่างนาย”

หญิงสาวหลายคนทยอยพูดออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉา จากนั้นก็มองมาที่ผมด้วยแววตาปิ๊งๆ

จี้หลินเดินมาอยู่ข้างๆผม จากนั้นก็คล้องแขนของผมเอาไว้ ต่อหน้าต่อหน้าแฟนของเธอและลู่ปู้หนาน ผมไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ เธอถึงได้เบียดหน้าอกคับแน่นลงบนแขนของผมอย่างนี้

“ผู้หญิงต้องการเงินทอง ต้องการมีหน้ามีตา แต่สิ่งที่ผู้หญิงต้องการมากไปกว่าสิ่งใดก็คือผู้ชายที่รักเธอจริงๆ ผู้ชายที่มาโผล่ต่อหน้าในยามเธอที่ต้องการเขา ส่วนผู้ชายอย่างพวกนายไม่เข้าใจอะไรหรอก！”

พูดจบ จี้หลินก็มองมาที่ผม ด้วยใบหน้าอ่อนหวาน

“เฉินเฟิง ถ้าปู้หนานทิ้งคุณเมื่อไหร่ คุณโทรมาหาฉันเลยนะ จี้หลินคนนี้สแตนด์บายรอเป็นแฟนให้คุณอยู่ตลอดเวลา ฉันมีบ้านมีรถแล้ว ไม่ได้ต้องการสิ่งไหนอีก นอกจากแฟนที่เทคแคร์เก่งอย่างคุณ”

“ไม่ได้！！！”