บทที่ 147 ฉันอยากอยู่เงียบๆ

บทที่ 147 ฉันอยากอยู่เงียบๆ

เห็นได้ชัดเจน ผางเจี้ยนจูนนั้นมีเจตนาฆ่า ตอนนี้นอกจากหยู่เสี้ยงเฉียนแล้ว คิดว่าคงไม่มีใครที่จะห้ามความคิดที่จะฆ่าผมของเขาได้

แต่ว่าผมนั้นไม่ได้กลัวเลยสักนิด อย่างน้อยพอผมตาย จะได้ไม่ต้องกังวลว่าจางหงหวู่จะถูกเขาขู่บัง

คับ นอนกับมันไอ้ระยำนั่น หยามเกียรติไอ้ระยำนั่นมันสักหน่อย

แต่ทว่า ตอนที่บอดี้การ์ดเดินไปทางหยู่ถิงเตรียมจะไปจับเธอมัดนั้น หยู่ถิงออกตัวไปก่อนพวกขาก้าวหนึ่ง หยิบมีดที่เคยคุกคามผมมาก่อนขึ้นมาจากพื้น จากนั้นกดไปที่ลำคอขาวของตัวเธอเอง

เธอลงมืออย่างแน่วแน่ ดังนั้นขนาดเพิ่งจะสัมผัสเท่านั้น ก็มีเลือดสดสีแดงเข้มไหลออกมา ค่อยๆหยดลง เปื้อนเลอะไปที่เสื้อนอกตัวเล็กสีขาวตัวนั้นของเธอ สีแดงเหมือนกับดอกกุหลาบที่สวยหยาดเยิ้ม

“ถิงถิง ถิงถิงเธอทำอะไรลงไป แกรีบวางมีดลงเลยนะ ฟังลุงปาอีก่อนนะ รีบวางลงก่อน!”

ผางเจี้ยนจูนมองหยู่ถิงแบบนี้ คงจะร้อนรนมากทีเดียว

หยู่ถิงยังไงก็ไม่ยอมฟัง “ปล่อยพวกเขาซะ ลุงปาอี ฉันอยากให้ลุงปล่อยพวกเขา ไม่อย่างนั้นฉันจะตายต่อหน้าลุง ฉันตายแล้ว พ่อฉันยังไงก็จะฆ่าล้างบางครอบครัวลุงแน่นอน!”

“ถิงถิง ถิงถิงเอ๋ย ถิงถิงของฉัน!” ผางเจี้ยนจูนนั้นอายุก็มากแล้ว กระทืบเท้าบนพื้นด้วยความโมโห “ฉันเป็นลุงปาอีของเธอนะ เธอไม่ควรจะมาบีบฉัน เธอไม่ควรจะมาบีบฉัน แกดูรอยแผลที่คอฉันสิ ไอ้เด็กหนุ่มระยำนั่นเอาปลายปากกามาแทงฉัน มันจะฆ่าฉันนะ!!! ”

“ฉันไม่สนหรอก ลุงปล่อยพวกเขาไป ทั้งหมดทุกคนเลิกรากันซะ ทุกคน!!!”

แผดเสียงตะคอกออกมา คอสีขาวของหยู่ถิงเลือดไหลออกมามากยิ่งขึ้น

“ปล่อย ปล่อยปล่อยปล่อย ฉันจะไปจากที่นี่ ฉันจะพาคนออกไป แกรีบไปโรงพยาบาล รีบไปโรงพยาบาลเร็วๆเข้า......”

สุดท้าย การข่มขู่โดยใช้ชีวิตตัวเองเป็นเดิมพันของหยู่ถิง ผมกับจางหงหวู่เลยโชคดีหลีกหนีพ้นภัยได้อีกครั้ง

หยู่ถิงทิ้งมีดลง ผมรีบเข้าไปประคองเธอ จางหงหวู่นั้นไปหยิบเสื้อนอกมาห่อปกป้องคอของหยู่ถิงไว้

แต่ชั่วพริบตาจางหงหวู่ก็ถูกหยู่ถิงผลักอย่างแรงจนล้มไปกองกับพื้น

“คุณช่วยออกห่างจากเฉินเฟิงไปไกลๆหน่อยได้มั้ย ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ เฉินเฟิงจะไปเอาปากกามาแทงผางปาอีได้ยังไง คุณยินดีจะไปปล่อยน้ำกามกับใครที่ไหนก็ไป ฉันแค่ขอร้องให้คุณไสหัวไปไกลๆหน่อย ไม่ต้องมาทำให้เฉินเฟิงลำบากอีก!”

“หยู่ถิง!!!”

ผมระเบิดเสียงด้วยความโมโหออกมา จากนั้นก็รีบไปพยุงจางหงหวู่ขึ้นมา

จางหงหวู่ลุกขึ้นแล้วหันมายิ้มให้ผม สัมผัสลูบบาดแผลที่หน้าผากของผม จากนั้นน้ำตาก็เริ่มท่วมท้นออกมา จะหยุดก็หยุดไม่อยู่

ตอนผมตามมาถึงทางหลวง เธอก็ขับรถของผมไปหลายร้อยเมตรแล้ว เหลือแค่เพียงเงาลางๆ

ผมหันหัวไปมองหยู่ถิงตรงข้างแม่น้ำ เธอนั่งยองๆกอดศีรษะร้องไห้ ‘ฮือฮือ’อยู่

เธอร้องไห้จนใจของผมอ่อนยวบ การกระทำของเธอนั้นก็กวนใจผมจนอ่อนไหว แต่สุดท้าย ผมก็ลงไปที่ข้างแม่น้ำ จะช่วยพยุงเธอ จากนั้นบนหน้าก็ถูกตบแรงๆฉากใหญ่

“ฉันยอมได้ที่คุณจะขึ้นเตียงกับปู้หนาน จะไปกลัวว่านั่นเป็นครั้งแรกของฉันทำไม แต่ว่าทำไมคุณต้องไปยุ่งกับจางหงหวู่ด้วย ไอ้จิ้งจอกยั่วสวาทนั่นมันสวยนักหรือไง? หรือว่าฉันกับปู้หนานสองคนยังเทียบไม่ได้กับเขาคนเดียว?!”

หยู่ถิงยังคงร้องไห้ต่อไป ผมไม่มีอะไรจะพูด ในใจผมนั้นอึดอัดเหมือนมีไฟอยู่ในท้อง

ตรงไปบังคับอุ้มเธอขึ้นมา พาไปที่รถของเธอที่อยู่ตรงข้างทาง จากนั้นก็ยังคับเธอขึ้นรถ ขับรถพาเธอไปโรงพยาบาล

ตลอดทางเธอเอาแต่ร้องไห้ ร้องจนใจผมสับสนวุ่นวายไปหมด มองรถแต่ละคันที่อยู่ฝั่งตรงข้ามขัดหูขัดตาไปหมด หลายครั้งที่ผมทนไม่ได้อยากจะขนกระแทกพวกเขานัก

แต่สุดท้ายผมก็ยังทนเรื่องร้อนรนนี้ได้ พาเธอไปถึงโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด

ในโรงพยาบาล คุณหมอช่วยผมและหยู่ถิงพันแผลปิดไว้

“พวกคุณสองคนมีปากเสียงกันรุนแรงจริงๆเลยนะ ตอนนี้ยังเด็กอยู่เลย แต่มันช่าง......เฮ้อ!”

ไม่มีใครอธิบายใดๆ พันแผลเสร็จเรียบร้อย ผมพาหยู่ถิงกลับมาที่รถ