บทที่ 87 เงินสองร้อยหยวนให้รางวัลคุณ

บทที่ 87 เงินสองร้อยหยวนให้รางวัลคุณ

หวงหรุงปฏิเสธ ดังนั้นผมจึงไม่สามารถลิ้มรสขาอันยาวเย้ายวนในถุงน่องสีดำคู่นั้นได้

จากนั้น เธอก็ตะโกนเรียกใครบางคน คนนั้นคือหลิวทง

หลิวทงเป็นผู้จัดการคิวงาน หวงหรุงให้เขาพาไปทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมของการทำงานที่นี่

ภายใต้การนำของหลิวทง ผมคุ้นเคยแล้วกับการทำงานของแผนกแขกผู้หญิงและขั้นตอนการทำงานของศูนย์อาบน้ำตี้หวังดี

หยิบจงหัวออกมาหนึ่งห่อ ยื่นให้กับหลิวทงหนึ่งมวนและจุดไฟให้ จากนั้นผมก็จุดให้ตนเองหนึ่งมวน ส่วนที่เหลือก็เก็บกลับเข้ากระเป๋าไปอย่างเดิม

หลิวทงชำเลืองมองผม ไม่มีการปฏิเสธ

พาผมไปดูรอบๆ หลังจากแนะนำเนื้อหาและขั้นตอนการทำงานแล้ว ผมก็ตามเขามายังห้องโถงศูนย์อาบน้ำ

นั่งบนโซฟาล็อบบี้ เขาหยิบของบุหรี่ของตนเองออกมา ให้ผมหนึ่งมวน

“คราวหลังเมื่อมีแขกพยายามอย่าสูบบุหรี่ หากแขกเกลียดกลิ่นบุหรี่อาจจะทำให้คุณถูกเปลี่ยนตัวได้ เรื่องเล็กๆ อาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ ถ้าหากอดกลั้นไว้ไม่ได้ ก็เอาหมากฝรั่งติดตัวไว้ หรือไม่ก็ฉีดน้ำหอมสำหรับผู้ชาย”

“และอีกอย่าง เวลาสองทุ่มตรงก็มาทำงาน ตีหนึ่งก็เลิกงานได้ หากคุณยอมรับก็สามารถลองอยู่ดูสถานการณ์ก่อนก็ได้ จำไว้ว่า ห้ามมีความสัมพันธ์ใดๆ กับแขก ออกจากศูนย์ไปแล้วนั่นเป็นเรื่องของคุณเอง แต่ในร้านห้ามอย่างเด็ดขาด!”

หลิวทงกำชับเสียมากมาย บางทีอาจเป็นเพราะคนนั้นดี หรือบางทีอาจจะมีสาเหตุมาจากบุหรี่ซองนั้น

ตอนบ่ายไม่มีแขก ผมจึงบอกลาหลิวทง ไปหาโรงแรมเล็กๆ ในบริเวณนั้นเพื่อเข้าพัก

ถนนเส้นนี้เต็มไปด้วยโรงแรมขนาดเล็ก อันที่จริงทั้งสองข้างทางของ KTV ก็เป็นศูนย์อาบน้ำ สถานที่แห่งนี้ล้วนแต่เป็นสถานที่มีชีวิตชีวา โรงแรมจึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

เปิดห้องเดี่ยวที่เรียบ ๆ ไว้แล้ว ผมนอนเปิดพัดลมอยู่ในนั้นตลอดทั้งบ่าย

ออกไปข้างนอกตอนกลางคืน กินอะไรตามใจชอบแล้วไปทำงาน

ถึงอย่างไรมันก็เป็นวันแรกของการทำงาน ผมมีความคาดหวังอยู่ในใจไม่มากก็น้อย คาดหวังว่าแขกคนแรกจะเป็นอย่างไร

ผลที่คาดว่าจะได้รับนั้นออกจะดูน่าอายเล็กน้อย สองทุ่มเข้างาน สี่ทุ่มแล้วยังไม่มีลูกค้าเลย

หาวแล้วหาวอีก ผมจึงจุดบุหรี่

ด้านข้างมีผู้ชายเจ็ดแปดคนที่ใส่ชุดทำงานแบบเดียวกับผม บ้างก็หล่อ บ้างก็มีร่างกายที่ยอดเยี่ยม ทุก ๆ คนล้วนแต่ดูดี ในตอนนี้ทุกคนกำลังเล่นโป๊กเกอร์ ส่งเสียงดังอย่างมีความสุข โดยไม่ได้กังวลว่าจะไม่มีงานทำหรือไม่มีเงิน

รู้สึกได้ว่ามีคนลงมานั่งที่ด้านข้าง ผมชำเลืองไปมอง นั่นคือหลิวทง

ยื่นส่งให้เขาหนึ่งมวน เขาก็จุดแล้วด้วย

“ไม่ต้องกังวล เป็นปกติมาก สำหรับพวกผู้หญิงที่อยากจะทำเลวก็ยังอยากให้คนนับถือแล้ว สี่ทุ่มจะเป็นเวลาของพวกเธอ”

เป็นความจริงแท้แน่นอน

ระหว่างคุยเล่น วิทยุมือถือของหลิวทงก็ดังขึ้น มีรายงานจากคนเฝ้าประตู บอกว่ามีแขกผู้หญิงมาแล้ว

หลิวทงกำจัดกลิ่นบุหรี่ทิ้งไป หยิบหมากฝรั่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ผม

ผมไม่ต้องการมัน “ผมก็ไม่ได้เตรียมจะเป่าพวกเธอ ใช้ของแบบนั้นไม่มีประโยชน์”

หลิวทงรับหมากฝรั่งมา ปรบมือ ส่งสัญญาณให้ทุกคนมารวมตัวกัน

ไม่ว่าผู้ชนะหรือแพ้ที่เล่นโป๊กเกอร์อยู่นั้น ทั้งหมดจึงวางมือลง สดชื่นขึ้นในทันที ราวกับว่าผู้นำกำลังทบทวนกองกำลัง แต่คนคนยืนตรง พยายามแสดงสไตล์ส่วนตัวให้ดีที่สุด

ในตอนนี้ ในที่สุดผมก็รู้ว่าทำไมถึงมีคนตะโกนเรียกพวกเขา เรียกพวกเราว่านกยูง

นกยูงจะรำแพน ดึงดูดเพศตรงข้าม เหมือนกันกับพวกเรา

ไม่ได้ตั้งใจจะไปเป็นตัวอัลปาก้าในฝูงแกะ ไปยืนร่วมกันกับพวกเขา จัดเรียงแถวหน้ากระดาน ผมยืนอยู่ท้ายสุด

ไม่นานนัก พระเจ้าก็ได้ลงมาแล้ว พระเจ้านี้ดูจะมีน้ำหนักนิดหน่อย กระเอาด้วยสายตาก็น่าจะร้อยห้าสิบ สูงร้อยห้าสิบ หนักร้อยห้าสิบ เวลาที่เดิน สิ่งนั้นทั้งสองห้อยโตงเตงเหมือนกับไม่ได้ปิดฝามา

ดังนั้นหลายคนจึงกระสับกระส่าย พวกเขาไม่มีความเป็นมืออาชีพ