บทที่ 88 ครูหญิงผู้ซึมเศร้า

บทที่ 88 ครูหญิงผู้ซึมเศร้า

ผมพาส่งผู้หญิงอ้วนที่เรียกว่า “พี่อ้วน” ออกไป จากนั้นก็กลับไปในห้อง ก็ได้เห็นพวกหลิวทงทำตาเล็กตาน้อยมองมาที่ผม

“เกิดอะไรขึ้น บนหน้าผมมีรอยอะไรหรือเปล่า”

หลิวทงส่ายหน้า “ไม่มีรอยสิเป็นเรื่องแปลก”

ผมยังไม่ค่อยเข้าใจในความหมาย หลิวทงจึงอธิบายในทันที

หญิงอ้วนคนนี้อารมณ์ร้าย แต่ก็ยังคงเป็นลูกค้าประจำของร้าน หมอนวดที่ทำการนวดให้เธอล้วนต้องถูกเธอตบหน้าเกือบทุกครั้ง การถูกตบหน้าก็ถือว่ายังดี เป็นเพราะเธออ้วน ต่อหน้าเธอล้วนแต่ไม่มีใครกล้าพูดคำว่าอ้วนขึ้นมา แม้แต่ชายแซ่ผางที่เมื่อถูกเธอถามชื่อขึ้นมา ก็ยังต้องจำใจเปลี่ยนชื่อแซ่ที่พ่อแม่ให้มาเลยด้วยซ้ำไป เพราะกลัวการถูกตบมากกว่า

และผม เพิ่งจะส่งคนที่เรียกว่า “พี่อ้วน” ไป

ดังนั้นหมอนวดแต่ละคนจึงมองมาที่ผม ดูถูกเล็กน้อย

ผมรู้ พวกเขาต้องสงสัยว่าผมจะต้องกัดกินหรือสร้างอรรถรสที่หนักหน่วงอื่นใดแน่นอน แต่ผมก็ขี้เกียจจะอธิบาย พวกตุ้งติ้ง...พวกเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย!

หลิวทงยื่นมือออกมา “ตามกติกาเดิม ทิปครั้งแรกต้องจ่ายมาทั้งหมด”

ทิปแค่สองร้อยหยวนเท่านั้น ไม่เป็นไร หลิวทงยังแสดงให้เห็นถึงคำว่า “กติกาเดิม” นั้นยืนยันได้ว่าไม่ได้กำลังเจาะจงเฉพาะผม ดังนั้นจึงยิ่งไม่เป็นไร

ดังนั้น ผมจึงเอาทิปสองร้อยหยวนนั้นให้กับเขาทั้งหมด

เขาดูจะยังมึนงงเล็กน้อย หมอนวดที่อยู่รอบๆ ก็ยังงุนงงอยู่มาก

“เจ้าพ่อไก่เหล็กนี้แม่งถูกถอนขนหมดแล้วเหรอนี่”

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนคำแบบนี้ขึ้นมา ทุกคนรอบข้างก็แสดงท่าทีเห็นด้วย

ดูเหมือนว่า ผู้หญิงอ้วนคนนั้นเป็นสิ่งที่น่ากลัวสำหรับพวกเขาจริงๆ

“ผมก็แค่ทำตามกติกาเดิมก็แค่นั้น ไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะได้ทิป...”

เมื่อพักผ่อนเพื่อรอแขก หลิวทงมานั่งข้างผมอีกครั้ง ยื่นบุหรี่ให้แล้วพูดเบาๆ

ผมรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร ดังนั้นจึงโบกมือ “ไม่เป็นไร ไม่ใช่เงินมากมาย พวกเราพี่น้องกันกินด้วยกันดื่มด้วยกัน คืนนี้ถ้าได้ลูกค้าอีกคน แล้วมีทิปละก็ ให้คุณหมดเลย แต่หลังจากเลิกงานต้องไปเลี้ยงปิ้งย่างกับเบียร์ผมด้วยนะ อย่าชักดาบละ”

หลิวทงยิ้มอย่างบิดเบี้ยว “คุณพูดนี่น่าสนใจเลยทีเดียว เยี่ยมมาก ได้ อย่างนั้นก็ตกลงตามนี้”

ต้องบอกว่า กิจการของศูนย์อาบน้ำตี้หวังเป็นไปได้ดีมาก มีลูกค้าหมุนเวียนกันห้าหกคนติดต่อกัน

แต่ในเรื่องรูปลักษณ์ผมไม่ได้หล่อที่สุด รูปร่างของผมก็ไม่ได้ดีที่สุด การพูดคนเดียวเป็นสิ่งที่ถนัดที่สุด แต่สิ่งพวกนี้มันก็เหมือนกับการตั้งครรภ์ ถ้าไม่คลอดออกมาก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ดังนั้น จึงไม่มีใครเลือกผมเลย

จนกระทั่งเหลือผมกับไอ้ผอมอยู่สองคนในห้อง ก็มีแขกมาอีกแล้ว

แขกคนนี้อายุประมาณสามสิบปี ดูแล้วไม่ค่อยมีเสน่ห์ มีความสำอางมาก อีกทั้งรูปร่างก็ธรรมดา ประมาณว่าทั้งชีวิตนี้คงไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับการใส่ชุดชั้นในและการโทงเทงอีกต่อไป

แต่ เธอยังคงให้ความรู้สึกถึงความสะอาดมาก

เป็นเพราะไอ้ผอมไม่ได้รับแขกมาทั้งคืน ในฐานะผู้จัดการกะหลิวทงจึงชี้มาที่ไอ้ผอม

จากนั้นไอ้ผอมก็ยังไม่ทันได้ขยับ แขกผู้หญิงนั้นก็ชี้นิ้วมาที่ผม พูดเบาๆ “ฉันต้องการเขาได้ไหม”

เดิมจะต้องรักษากฎกติกาไว้ แต่ในเมื่อลูกค้าต้องการ หลิวทงจึงไม่อาจปฏิเสธได้

ดังนั้นผมตบบ่าของไอ้ผอม จากนั้นก็ไปทำงานอีกครั้ง

แขกผู้หญิงมีความขี้อาย ดังนั้นผมจึงจูงมือเธอเข้าห้องน้ำ

เธอเหมือนจะอยากปฏิเสธนิดหน่อย แต่ผมก็กอดเอาไว้แน่น เธอจึงดิ้นเล็กน้อยเพื่อปฏิเสธ