บทที่ 89 ปลอดภัยไว้ก่อน

บทที่ 89 ปลอดภัยไว้ก่อน

ครูสาวได้จากไปแล้ว ผมไม่ได้ไปส่งเธอ ผมรู้สึกได้ถึงความขี้อายของเธอ เชื่อว่าในใจของเธอไม่ต้องการให้ผมไปส่ง

ดังนั้น จึงเอนกายลงนอนบนเตียงนวด ไขว้ขาสูบบุหรี่ อย่างสบายใจ

จากนั้น ประตูห้องน้ำก็เปิดออก หลิวทงก็เดินเข้ามา

ผมใช้นิ้วที่คีบบุหรี่อยู่ชี้ไปทางเคาน์เตอร์ด้านข้าง “เอาไป หลังเลิกงานเดี๋ยวขอเชิญคุณทานปิ้งย่างดื่มเบียร์กันหน่อย”

“คุณใช้ได้นะ อัตราทิปไม่ได้ระบุไว้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แขกคนนี้ให้คุณหกร้อย!”

คุณครูสาวให้ผมหกร้อย ผมไม่ต้องการมันเลย ผมบอกเธอว่ามันไม่ง่ายเลยที่เธอจะใช้ชีวิตอยู่คนเดียว อยากให้เธอเก็บเงินไว้ซื้ออาหารและเสื้อผ้าที่ดีกว่านี้ อย่าลังเลที่จะใช้เงินให้กับเรื่องของตนเอง

เธอตื้นตันใจจนทนไม่ไหว บอกว่าผมเป็นคนดี จากนั้นก็หยิบออกมาอีกสี่ร้อย ผมพยายามหลบเลี่ยงครั้งแล้วครั้งเล่า เธอจึงเอาเงินกลับคืนไปสี่ร้อย แล้วเหลือไว้เพียงหกร้อย

“เอาล่ะ คุณก็เก็บไว้เองเถอะ ก่อนหน้านี้เก็บคุณไปสองร้อยตามกติกาเดิม คนอื่นรับหรือไม่คุณก็ไม่เหมาะสม ส่วนนี้คุณเก็บไว้เองดีแล้ว”

พูดจบ หลิวทงก็เอาเงินใส่กระเป๋าเสื้อผม แต่ก็ถูกผมห้ามไว้

“เพิ่งจะมาทำงานวันแรกได้ทิปไปแล้วสองครั้ง ไอ้ผอมยังไม่ได้ขึ้นงานเลย เขาจะไม่อิจฉาหรือ และคนอื่นจะไม่อิจฉาหรือ คุณเก็บไว้ดีหนะแล้ว หลังเลิกงานเราค่อยไปดื่มกินกัน หลังจากนั้นหากได้มาอีกผมก็ค่อยเก็บไว้ให้ตนเอง”

หลิวทงจึงได้รับเอาไว้

ต่อมาจึงกลับไปยังห้องด้วยกัน ไปรับลูกค้าอีกสองสามราย แต่ผมไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลังจากเลิกงาน ผมและหลิวทงก็ตรงไปยังแผงขายปิ้งย่างข้างทาง

ดื่มพลางสนทนาพลาง กินปิ้งย่างเสียบไม้ อยากรู้สึกอิสระ

หลิวทงเป็นคนเกา เขาเริ่มจากเป็นอาจารย์ทุยหนา แม้ว่าฝีมือเขาจะไม่เก่งมากนัก แต่เขาก็ยังดีตรงที่เป็นคนฉลาด มีความอาวุโส ดังนั้นหลังจากผู้จัดการคิวงานได้จากไป ตำแหน่ง นี้จึงตกเป็นของเขา

ในระหว่างที่ดื่มเหล้ากัน หลิวทงบอกอะไรผมมากมาย แต่ประเด็นสำคัญที่สุดในมุมมองของผม ก็คือแม้ว่าจะเป็นเจ้าของก็ตาม แต่ในความเป็นจริงแล้วเจ้านายตัวจริง ที่ดำเนินการทั้งหมด ล้วนเป็นหวงหรุง

แทบจะอยากกระโดดออกจากร้านนี้ให้เร็วที่สุด ปีนขึ้นไป ดังนั้นหวงหรุงก็ยิ่งก้าวไปไกลกว่านั้น

แต่ตอนนี้ดูแล้วมันเพิ่งจะเริ่มต้น และก็ไม่รีบร้อน อนาคตยังอีกยาว ความสำคัญอยู่ในปัจจุบันนี้

ยิ่งดื่มก็ยิ่งมากขึ้น ยิ่งดื่มก็ยิ่งสนุก ดังนั้นคืนนี้หลิวทงจึงเป็นคนเลี้ยงผม พาผมไปพบกับคุณหนู บอกได้เลยว่าได้ทำวันแรกจะต้องดับไฟได้มากแน่ ไปเพื่อช่วยระบายไฟของผม

ตอนนั้นผมปฏิเสธไป “พวกเราเป็นลูกผู้ชาย พวกเราเล่นแล้ว ต้องเล่นให้สุด จะต้องทำให้เธอมอบเอาเงินให้เราให้ได้ ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับเอาเงินไปทิ้งถังขยะจะมีอะไรให้เล่นสนุก เก็บหนังโป๊ไว้ในเครื่อง ในมือก็ถือเนื้อติดมันปรุงสุกชิ้นใหญ่ไว้ จะดีดเล่นกี่ครั้งก็คงจะไม่เรื่อยเปื่อยใช่ไหม”

หลิวทงกระดกนิ้วหัวแม่มือของเขา “สุดยอด!”

เมื่อกำลังพูดภาษาของชาวบ้านกับหลิวทง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น ผมจึงหยิบมันขึ้นมา เป็นจางหงหวู่

“วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง ผู้ชายของฉันถูกคนอื่นกินไปแล้วหรือยังนะ”

“คุณล้อเล่นใช่ไหม ผมไปทำงานวันแรก ได้ทิปมาสองครั้ง รวมแล้วก็แปดร้อย สบายๆ!”

โทรศัพท์นั้นของจางหงหวู่ “คุณนี่เยี่ยมจริง ๆ รู้ไว้ก่อนนะว่าแม้ห้าร้อยก็จะไม่ให้คุณพกไป...”

คุยกับจางหงหวู่อีกสองสามประโยค จากนั้นก่อนวางสายโทรศัพท์ เสียงของเธอก็มีความยั่วยวนมากขึ้น

“เสี่ยวเฟิง พี่สาวรู้สึกคันนิดหน่อย ถ้าคุณอยู่ข้างกาย พี่สาวคงจะต้องให้ดูแลในคืนนี้แน่ น่าเสียดายที่คุณไม่อยู่ข้างกาย จริง ๆ นะ คุณจะต้องสู้นะ รีบกลับมาอยู่ข้างกายพี่สาว พี่สาวคิดถึงคุณ”

พูดจบ เธอก็ส่งเสียงครางที่น่าหลงใหล มีความสุขมาก

เจ้าจิ้งจอกพันปีตัวนี้!

หลังจากวางสาย ผมที่ถูกเธอหยอกล้อจนทำให้จิตใจยากที่จะบรรจบกัน จากนั้นก็กลับมาคุยกับหลิวทง

หลังจากเสร็จลานเบียร์แล้ว หลิวทงถามว่าผมพักอยู่ที่ไหน ผมบอกว่าไม่ที่พัก เปิดโรงแรมเล็กๆ อยู่ชั่วคราว

ดังนั้นเขาจึงพาผมไปที่ของเขา เขาพักอยู่คนเดียว บอกว่าเขาไม่ค่อยได้ใช้งานและยังว่างอยู่ ให้ผมไปอยู่อีกห้องหนึ่งได้

ยากที่จะปฏิเสธการเชื้อเชิญ และก็ไม่อยากปฏิเสธด้วย ดังนั้นผมจึงตอบตกลงไปโดยตรง โดยไม่เกรงใจเลยสักนิด