ตอนที่ 164
บทที่164 ทำไมคุณยังยิ้มออกมาได้
October 28, 2026
บทที่164 ทำไมคุณยังยิ้มออกมาได้
ผมเชื่อ ไม่ว่าจะใช้มือหรือใช้ลิ้น ที่จะทำให้เธอพอใจนั้นไม่ใช่ปัญหา
แต่ว่า ผมทำให้เธอพอใจ แต่เธอกลับใช้เพียงก้นน้อยๆของเธอทำให้ผมพอใจ นั้นมันไม่ค่อยจะสมเหตุสมผล
“หย่าฉี ผมชอบปากเซ็กซี่ของคุณ”
ลู่หย่าฉีเข้าใจในความหมายทันที “อย่าแม้แต่จะคิด ฉันไม่ทำสิ่งสกปรกแบบนั้น”
โอเค ผมว่าเธอพูดมีเหตุผล เพราะว่านั้นมันสกปรก ไม่สมควรที่จะสอดเข้าไปในร่างกายเธอ
ดังนั้นผมเลยนอนลงข้างเธอ ไม่พูดอะไร เตียงนี้มันสบายดีจริงๆ แม้ว่ามันจะดูไม่ได้แพงอะไร
“คุณทำอะไร แกล้งเป็นหมาตายแล้วเหรอ？”
“ไม่มีอะไร ผมแค่รู้สึกว่ามือและลิ้นของผมนั้นมันสกปรก ไม่สมควรสอดเข้าไปสัมผัสสิ่งมีค่าของคุณ”
คำพูดนั้นทำให้ลู่หย่าฉีเข้าใจความหมายที่สื่อออกไป เธอเอาหมอนมาตีผม
“คุณนี่มันเลว คุณมันคนเลว ฉันทำให้คุณพอใจแล้ว ทำไมคุณไม่ทำให้ฉันพอใจบ้าง！”
“พอได้แล้ว ก็เห็นชัดอยู่ว่าคุณอยากจะเพลิดเพลินกับความรู้สึกสะใจแบบนั้น แต่กลับรู้สึกไม่ได้ ดังนั้นจะมาโทษผมไม่ได้นะ！”
“คุณมันขี้โกหกหลอกลวง！”
ลู่หย่าฉีนอนลงบนเตียง หันหลังให้ผม
ผมก็หันหลังให้เธอ
พวกเราคิดว่าเวลาทะเลาะกัน คงไม่มีใครอยากมองหน้ากัน
พอผ่านไปสิบนาทีกว่า ผมก็รู้สึกว่าอากาศมันเย็น ผมเลยเอาผ้าห่มขึ้นมาห่ม สอดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม
“คุณจะทำตัวเหมือนอยู่ที่บ้านคุณเลยเหรอ ลุกขึ้นมา นั่นที่นอนของฉัน หมอนก็ของฉัน！”
ผมถึงว่าทำไมหมอนมันถึงมีกลิ่นหอม！
“ผมไม่อยากลุกเลย คืนนี้ขอนอนกับคุณที่นี่ แล้วผมก็จะไม่ช่วยคุณ จะยั่วโมโหคุณ ！”
ผมทำให้ลู่หย่าฉีโมโหจริงๆ เธอลุกจากเตียง แล้วเปิดประตูเอาเสื้อผ้าโยนออกไป
“ ออกไป ออกไป ออกไป จากนี้ไปเราไม่ต้องติดต่อกันอีก！”
“รอผมตื่นนอนก่อนแล้วค่อยไป ผมกลัวออกไปแล้วเจออยู่เสี้ยงเฉียนกับหยู่ถิง！”
ในขณะที่ลู่หย่าฉีสั่นปาก จากนั้นก็มีรถขับจอดที่หน้าบ้าน ประตูใหญ่นั้นเปิดออก ‘ปรึ้น ปรึ้น’ เสียงของรถก็ดังขึ้น
ตอนนั้นผมก็รู้สึกใจหาย แต่ว่าลู่หย่าฉีนั้นรู้สึกใจหายกว่าได้อย่างชัดเจน แม้แต่เสื้อผ้าก็ไม่สวม เปลือยก้นเปล่ารีบลุกออกไปดูที่หน้าต่าง เปิดผ้าม่านออกดู
ผมถามเธอว่าใคร เธอบอกว่าเป็นรถออดี้
ผมถอนหายใจ รถออดี้เป็นของหยู่ถิง แม้ว่าหยู่ถิงจะไม่ได้เข้ามาในห้องนี้ ถ้าเป็นรถของอยู่เสี้ยงเฉียนแล้วละก็ นั่นเป็นเรื่องใหญ่เลย ผมไม่ได้มีปีกที่จะบินหนีออกไปได้ ถ้ามีปีกก็คงบินหนีไม่พ้นมือของอยู่เสี้ยงเฉียนได้
“ทำไงดี จะทำไงดี หยู่ถิงกลับมาแล้ว ถ้าถูกเธอจับได้พวกเราซวยแน่！”
ลู่หย่าฉีรู้สึกกังวล เดินวนไปวนมาในห้อง เต็มไปด้วยความกังวลใจ
ผมเอาศอกเท้าหัว แล้วก็มองไปที่เรือนร่างอันงดงามของเธอ ไม่ได้รีบร้อนอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว
“ทำไมคุณยังยิ้มอยู่ได้ คุณยิ้มออกมาได้ยังไง！！！”
ดูเหมือนลู่หย่าฉีกำลังจะเป็นบ้า
ผมจุดบุหรี่สูบ แล้วก็พูดว่า “ไปเก็บเสื้อที่คุณโยนทิ้งไปกลับมา ไม่งั้นหยู่ถิงจะมาเจอได้”
“ใช่ใช่ใช่ เสื้อผ้าเสื้อผ้า….”
ลู่หย่าฉีฮึมฮัม รีบเปิดประตูวิ่งออกไป จากนั้นก็เก็บเสื้อผ้าของผมกลับมาคืน แล้วยังถามผมอย่างละเอียดด้วยว่าในกระเป๋าเสื้อไม่ขาดใช่ไหม ตรวจดูอีกทีว่ามีรอยขาดไหม
จากนั้นผมก็พูดกับเธอ “แกล้งเดินปวดหัวลงไป แล้วไปทักทายหยู่ถิงจากนั้นก็บอกว่ากลับมานอน ไม่ต้องพูดอะไรมาก พูดมากแล้วเดี๋ยวจะไม่เชื่อ”
“แล้วคุณจะออกไปยังไงหยู่ถิงอยู่ในบ้าน คุณออกจากบ้านยังก็ต้องเจอกับเธออยู่ดี！”
“งั้นผมนอนกับคุณคืนนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าหยู่ถิงก็ไปทำงาน ”