บทที่ 157 ไม่มีเรื่องสร้างแต่เรื่อง

บทที่ 157 ไม่มีเรื่องสร้างแต่เรื่อง

หลินอิ่งทำหน้าเรียบเฉย เขาเหลือบไปพิจารณาชายหนุ่มในชุดสูทคนนั้นแวบหนึ่ง

ชายหนุ่มคนก็ดูดีใช้ได้เลย ติดแค่สายตาที่เป็นประกายคู่นั้นดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่ โดยเฉพาะตอนที่มองมาที่เขา

“นี่คุณกำลังมองอะไรอยู่? ไม่พอใจรึไงที่ผมว่าคุณแบบนั้น? ถ้ายังไม่เลิกมองเดี๋ยวก็ตบหัวทิ่มเลย!” ชายหนุ่มวางท่าโอ้อวด ทำเหมือนไม่มีใครสู้ตัวเองได้

เขาคิดว่า คนต้อยต่ำแบบนี้มีสิทธิ์ตรงไหนที่จะไปยืนข้างๆ กงซุนชิวอวี่แบบนั้น? แถมยังกล้ามองตัวเองด้วยสายตาที่ไม่ให้เกียรติได้ยังไง?”

กงซุนชิวอวี่นั้นเป็นนางในฝันของเขาเลยนะ เขาไม่ยอมให้ปลาเน่าชั้นต่ำแบบนี้เข้าใกล้เธอหรอก!

“เจิ้งหยวนเป่า ช่วยระวังปากหน่อย!” กงซุนชิวอวี่ไม่พอใจแล้ว เธอจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์ว่า “ฉันบอกคุณไปแล้วนี่ ว่าคุณหมอหลินเป็นหมอวิเศษที่ฉันเชิญมาจากเมืองชิงหยูน เขาเป็นแขกคนสำคัญของฉัน คุณช่วยระวังคำพูดหน่อย หรือคุณไม่ให้เกียรติฉัน?”

สำหรับเจิ้งหยวนเป่าคนนี้ กงซุนชิวอวี่ไม่ได้มีภาพจำที่ดีของเขาสักเท่าไหร่ ครั้งนี้ยิ่งชวนให้คนรำคาญเข้าไปอีก มาถึงก็ตำหนิพี่ฉีหยิ่นใหญ่เลย แล้วมองตัวเองเป็นอะไร?

ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ชายทำตัวไม่เด่น เธอคงจะบอกฐานะที่แท้จริงของพี่ชายไปแล้ว บอกให้เจิ้งหยวนเป่ารู้ไปเลยว่านี่คือฉีหยิ่นแห่งตี้จิง เขาคงได้ตกใจจนช๊อตตายแน่

“ก็ได้ก็ได้ ชิวอวี่ เรื่องนี้ผมจะเชื่อคุณแล้วกันครับ” เจิ้งหยวนเป่าพูดด้วยรอยยิ้ม แล้วมองหลินอิ่งด้วยสายตาที่ไม่สบอารมณ์เอามากๆ

“แต่ว่านะ ชิวอวี่ คุณเพิ่งกลับมาจากเมืองนอกไม่นานเอง คงจะไม่ค่อยรู้ทันคนเท่าไหร่หรอก ในสังคมตอนนี้มีคนที่แอบอ้างว่าตัวเองเป็นหมอนั้นมีเยอะมาก คุณต้องระวังให้มากๆ นะครับ” เจิ้งหยวนเป่ายังคงจิกกัดไม่เลิก

เจิ้งหยวนเป่ายิ่งมองหลินอิ่งก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจ กับชายหนุ่มที่เพิ่งอายุยี่สิบต้นๆ ยังกล้าอ้างตัวว่าเป็นหมอวิเศษอีกเหรอ? แถมยังคิดที่จะไปรักษานายท่านกงซุนให้หายอีก นี่มันคิดว่ากำลังเล่นหนังตลกอยู่รึไง?

ต้องรู้ก่อนว่า เพื่อรักษาอาการป่วยของคุณท่านกงซุน ตระกูลกงซุนนั้นได้ใช้เส้นสายมากมาย ทั้งในและนอกประเทศหมอที่มีชื่อเสียงที่สุด แพทย์แผนโบราณแผนตะวันตก จนไม่รู้ว่าเชิญหมอมาดูอาการแล้วกี่คน และยังใช้เทคโนโลยีทางการแพทย์ที่ทันสมัยที่สุดด้วย

ผลที่ได้คือ แม้แต่สาเหตุการป่วยของนายท่านกงซุนเกิดจากอะไรยังตรวจหาไม่ได้เลย แล้วกับไอ้เด็กเหลือขอแบบนี้อายุคงจะไม่มากไปกว่าตัวเอง ก็อยากอ้างตัวว่าเป็นหมออีกเหรอ?

“คุณช่วยพูดให้น้อยลงหน่อยได้มั้ยคะ?” กงซุนชิวอวี่ตำหนิอย่างไม่ชอบใจ เธอไม่อยากได้ยินคำพูดแบบนี้

เจิ้งหยวนเป่าที่ยังอยากพูดเอาใจเธออยู่ แต่ก็ถูกเบรกจนพูดไม่ออก สีหน้าเลยดูแย่เอามากๆ

“อาจารย์หลินคะ เราไปที่วิลล่าฉงหลงกันก่อนนะคะ” กงซุนชิวอวี่บอกกับหลินอิ่งด้วยสีหน้าที่จริงจัง

หลินอิ่งพยักหน้า ทั้งสองก็เดินตรงไปที่รถไมบัคคันหนึ่งโดยที่ไม่ได้สนใจเจิ้งหยวนเป่าอีกเลย คนขับเปิดประตูทันที

“เฮ้อ รอเดี๋ยวครับ ชิวอวี่ นั่งรถผมไปก็ได้นะครับ” เจิ้งหยวนเป่าพูดเอาใจอย่างเต็มที่ และเผยรอยยิ้มที่แสนเป็นมิตรออกมา

“ไม่เป็นไรค่ะ เชิญคุณขับรถกลับไปคนเดียวเถอะค่ะ” กงซุนชิวอวี่ตอบไปอย่างเรียบเฉย แล้วขึ้นไปนั่งตรงฝั่งคนขับ

ส่วนหลินอิ่งก็เขาไปนั่งตรงที่นั่งหลังคนขับ

“แต่……” เจิ้งหยวนเป่าสีหน้าดูแย่มาก เขารู้สึกไม่พอใจสุดๆ

ทั้งที่อยากจะเอาใจกงซุนชิวอวี่แท้ๆ แต่กลับถูกเมินใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า ถ้าเป็นช่วงปกติก็จะไม่ว่าอะไร แต่ไอ้คนลวงโลกอย่างหลินอิ่งนี่มันมีสิทธิ์อะไรที่ไปนั่งในรถคันเดียวกับกงซุนชิวอวี่?

แถมยังไม่รู้จักเจียมตัว ไปนั่งในตำแหน่งของเจ้านายแล้วให้กงซุนชิวอวี่นั่งตรงที่นั่งข้างคนขับเนี่ยนะ?

นี่มันคิดว่ามันเป็นใคร? ยังเรียกว่าหมอวิเศษใช่มั้ย?

“คนแซ่หลิน แกอยากตายนักใช่มั้ย? แถมยังกล้าให้คุณหนูอย่างชิวอวี่นั่งตรงข้างคนขับอีก แล้วแกก็ไปนั่งตรงที่นั่งของเจ้านาย? แกคิดว่าแกเป็นใคร?” เจิ้งหยวนเป่าพูดใส่หลินอิ่งด้วยความโมโห เพื่อระบายความโกรธออกมา

“ทำไมคุณถึงพูดจาแบบนี้?” กงซุนชิวอวี่เปิดประตูรถมา แล้วต่อว่าไปอย่างไม่ชอบใจ จากนั้นก็เปิดประตูหลังออกแล้วเข้าไปนั่งข้างๆ หลินอิ่ง แถมยังนั่งชิดมากด้วย