บทที่ 160 ฉันรู้ว่าแกมันก็แค่เศษเดน

บทที่ 160 ฉันรู้ว่าแกมันก็แค่เศษเดน

“ทำไม? พวกคุณยังไม่พอใจรึไงคะ?” กงซุนชิวอวี่พูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

“ไม่ใช่นะครับ คุณหนูกงซุน นะ นี่มันไม่บังคับกันเกินไปหน่อยเหรอครับ?” เจิ้งทงสีหน้าดุไม่ดีเลย

“จริงครับ คุณหนูกงซุน ทำไมคุณถึงไปเข้าข้างหมอที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบนี้ล่ะครับ? นี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพูดขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

“ฉันจะพูดเป็นรอบสุดท้าย พวกคุณขอโทษอาจารย์หลินเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น ก็รับผลที่จะตามมาเอง!” กงซุนชิวอวี่พูดด้วยความโมโห

คนพวกนี้ช่างไม่เข้าใจสถานการณ์เอาซะเลย การที่เธอออกหน้าให้พวกเขาขอโทษนั้นก็เพื่อเหลือทางรอดให้ตระกูลเจิ้งไว้

ถ้าเกิดไปทำให้พี่ชายโกรธเข้าจริงๆ เรื่องมันจะไม่จบแค่คำขอโทษคำเดียวหรอกนะ!

“แต่……”

คนตระกูลเจิ้งที่อยู่ตรงนั้นต่างพากันหน้าแดง สีหน้าของทุกคนนั้นเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจและลำบากใจ

จะให้พวกเขาขอโทษไอ้บ้านนอกที่มาจากเมืองตุงไห่เหรอ? นี่มันน่าขายหน้าสิ้นดี!

ที่สำคัญ ไอ้บ้านนอกนี่ยังทำร้ายร่างกายเจิ้งหยวนเป่าต่อหน้าทุกคน แล้วยังทำร้ายเจ้าบ้านอย่างเจิ้งทงอีก นี่มันหยามหน้ากันชัดๆ

แต่ว่า น้อยครั้งที่จะเห็นกงซุนชิวอวี่โมโหกับท่าทางที่จริงจังแบบนี้

แปบเดียวก็พากันร้อนใจขึ้นมา

พวกเขาสามารถมองข้ามตัวประกอบอย่างหลินอิ่งไปได้ แต่การที่ทำให้คุณหนูกงซุนต้องมาโมโหแบบนี้ แล้วไม่ยอมทำตามที่เธอบอก ผลลัพธ์ที่ตามมามันอยากที่จะรับไหว

“ขอโทษครับ อาจารย์หลิน เรื่องในครั้งนี้พวกเราเป็นฝ่ายเสียมารยาทเอง” เจิ้งทงพูดออกมาอย่างไม่มีความเต็มใจเลย

หลินอิ่งขำออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นก็หันไปมองเจิ้งหยวนเป่า “แล้วคุณล่ะ?”

“ฉัน กะ แก!” เจิ้งหยวนเป่าสีหน้าแดงฉาน พูดจาสะเปะสะปะ ฟังไม่รู้เรื่อง

“ผม ขอโทษครับ อาจารย์หลิน ผมเป็นคนไปล่วงเกินคุณเอง” เจิ้งหยวนเป่าหันไปมองหน้ากงซุนชิวอวี่ที่กำลังโมโหอยู่เขาจึงจำใจต้องก้มหน้าลงเพื่อขอโทษ แต่ไฟแห่งความแค้นกำลังลุกโชนขึ้นในใจ

เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไม? เขาที่เป็นถึงคุณชายใหญ่ของตระกูลเจิ้ง ทำไมถึงแพ้ให้กับไอ้นักต้มตุ๋นแบบนี้? หลินอิ่งมันมีเสน่ห์ตรงไหนถึงได้ทำให้กงซุนชิวอวี่สนับสนุนมันถึงขนาดนี้?

“ต่อไปก็ระวังหน่อยแล้วกัน” หลินอิ่งพูดออกมาอย่างเรียบเฉย แล้วเดินออกไปจากวิลล่าพร้อมกับกงซุนชิวิวี่โดยไม่หันมาสนใจคนอื่นอีก

คนตระกูลเจิ้งที่อยู่ตรงนั้นทุกคนมีสีหน้าที่ซีดเซียว มองตามผ่านหลังของหลินอิ่งไปด้วยความรู้สึกที่ไม่พอใจมากๆ

“พวกแกไปตรวจสอบให้แน่ชัดว่าหลินอิ่งคนนี้มันมีที่มาที่ไปยังไงจากเมืองตุงไห่กันแน่?” เจิ้งทงกัดฟันแน่น “ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคุณหนูกงซุนจะสามารถปกป้องมันได้ตลอดไป ถ้ามันไม่สามารถรักษานายท่านกงซุนให้หายได้ มันก็ต้องตายสถานเดียว!”

ระหว่างที่พูด คนพวกนั้นก็เดินเข้าไปพยุงเจิ้งหยวนเป่าให้ลุกขึ้น จากนั้นก็โทรศัพท์ออกไปไม่หยุด เริ่มสั่งให้คนไปสืบหาข้อมูล

หลินอิ่งกับกงซุนชิวอวี่เดินออกจากสวนดอกไม้ของวิลล่า เดินตรงไปยังใจกลางของวิลล่าฉงหลง

“พี่คะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ที่ทำให้พี่ต้องลำบาก” กงซุนชิวอหยิ่งยโสพูดออกมาอย่างไม่สบายใจ

“ไม่เป็นไร” หลินอิ่งพูดออกมาอย่างเรียบเฉย

ก็แค่พวกไก่กา ไม่ได้ทำให้เขากลัวเลยสักนิด ทำตัวดีๆ ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้วแท้ๆ แต่ดันรนหาที่มาแบบนี้ก็อย่ามาโทษเขาก็แล้วกัน

อย่าตัดสินคนแค่ภายนอก คำพูดนี้ถูกพูดต่อกันมาในประเทศหลุงมาเป็นร้อยเป็นพันปีแล้ว แต่ก็ยังมีหมาหน้าโง่ที่ยังไม่เข้าใจ เอาแต่ดูถูกคนอื่นอยู่อย่างนั้น