บทที่ 161 บีบบังคับให้ฉันรักษาเขา?

บทที่ 161 บีบบังคับให้ฉันรักษาเขา?

“ทำไมเหรอ? นายแซ่หลิน ตกตะลึงกับตัวตนของพี่สือเหรอ?” เจิ้งหยวนเป่าพูดด้วยสีหน้าภูมิใจ “คุณเองก็ลองคิดดูสิ พี่สือเป็นลูกพี่ลูกน้องของชิวอวี่นะ! คนเล็กๆ อย่างคุณยังอยากที่จะให้ชิวอวี่ช่วยเหลือเหรอ?”

“ไอ้คนบ้านนอกไม่เอาถ่าน กล้าใช้ลูกพี่ลูกน้องของผมมาโจมตีเจิ้งหยวนเป่าเหรอ? อำนาจของตระกูลกงซุนของเรา เป็นสิ่งที่คนต้อยต่ำอย่างนายเอาไปใช้ได้หรือ? เล่นเล่ห์เหลี่ยมหรือ นายอยากตายใช่ไหม? คุกเข่าขอโทษผม เดี๋ยวนี้! แล้วก็กราบน้องชายผมเจิ้งหยวนเป่าเสียดีๆ!” กงซุนสือพูดด้วยสีหน้าที่มั่นใจในตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง

“หากไม่ทำตามสิ่งที่ผมพูด ผมรับรองได้เลยว่าวันนี้นายไม่มีทางได้ออกจากวิลล่าฉงหลงอย่างแน่นอน และนายก็มีชีวิตอยู่ต่อในเมืองเกาเทียนไม่ได้เช่นกัน!” กงซุนสือพูดพร้อมยิ้มแห้ง และมองดูหลินอิ่งอย่างสนุกสนาน

ก็แค่ลูกเขยไม่เอาถ่านที่มาจากเมืองชิงหยูน คิดว่าตัวเองฉลาด ก็ใช้ลูกพี่ลูกน้องเพื่อทำให้เจิ้งหยวนเป่าขายหน้า? คิดว่าที่นี่เป็นที่ไหนกัน?

ที่นี่เป็นถิ่นของตระกูลกงซุนแห่งตี้จิงนะ! มีแค่ฝีมือทางการแพทย์ที่กระจอกๆ แล้วยังกล้ามาเล่นเหลี่ยม เล่ห์กลแถวนี้อีก ช่างเป็นคนบ้านนอกที่โง่เขลาจริงๆ ใช้เล่ห์เหลี่ยมไม่ดูสถานที่เลย

หลินอิ่งค่อยๆ ลุกขึ้นยืน สายตาที่เยือกเย็นมองไปที่กงซุนสือและเจิ้งหยวนเป่า “นี่พวกคุณไม่เห็นโลงศพ ไม่หลั่งน้ำตาใช่ไหม?”

บางทีก็ยากที่จะเข้าใจความคิดของคนพวกที่คิดว่าตัวเองสูงส่ง ไม่ว่าจะมีอำนาจมากขนาดไหน สุดท้ายก็เป็นแค่หนึ่งชีวิตมิใช่หรือ? หรือว่าเงินทองจะสามารถยืดพลังชีวิตของพวกเขาได้?

ต้องเจอกับเหตุความตาย จนจะตายอยู่แล้ว ถึงจะได้รู้ว่าชีวิตของตัวเองนั้นต้อยต่ำเพียงใดหรือ?

“โอ๊ย? ไม่เห็นโลงศพ ไม่หลั่งน้ำตางั้นเหรอ?” กงซุนสือหัวเราะอย่างเยาะเย้ย “ผมอยากรู้จริงๆ ว่าใครกันแน่ที่ไม่เห็นโลงศพ ไม่หลั่งน้ำตา ชนบทมีแต่ชาวบ้านที่ดื้อรั้นจริงๆ หน้าตาดูบ้านๆ แต่กล้ามาทำตัวสูงส่งไปถึงฟ้าต่อหน้าพวกเราหรือ? หื้ม?”

ในสายตาของกงซุนสือ จังหวะนี้หลินอิ่งต้องรับคุกเข่าขอโทษ แล้วมาเลียรองเท้าเขาแล้ว คนบ้านนอกอย่างหลินอิ่ง มีสิทธิ์อะไรมาเทียบกับคุณชายแห่งเมืองตี้จิงอย่างพวกเขา?

“จริงครับ เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาๆ ถ้าพูดแบบน่าเกลียด นายสามารถเข้ามาในวิลล่าฉงหลงได้นับว่าเป็นเกียรติภูมิทั้งชีวิตของนายแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะว่าชิวอวี่ให้เกียรตินาย ทั้งชีวิตของนายก็คงไม่มีโอกาสพูดคุยกับคนระดับอย่างพวกผม แล้วตอนนี้ยังจะมาทำสูงส่ง?” เจิ้งหยวนเป่าเยาะเย้ยเขาตามใจชอบ

“คนสถานะแบบนาย ก็เหมาะที่จะมาเลียรองเท้าให้พวกเราเข้าใจไหม? ไม่สิ ถ้าปกติแล้ว นายไม่มีแม้แต่สิทธิ์ในหารเลียรองเท้า นายก็เป็นได้แค่สุนัขที่หมอบอยู่บนพื้นแล้วเงียบหน้ามองดูพวกเรา” กงซุนสือพูดด้วยรอยยิ้มที่เยือกเย็น สีหน้าราวกับว่าตัวเองเก่งกาจมากแค่ไหน

“เร็วๆ เลย มาเลียพื้นรองเท้าของข้าเดี๋ยวนี้!” กงซุนสือตะโกนอย่างเย็นชา แล้วยกเท้าขึ้นมาวางบนโต๊ะ พลังของเขามาเต็ม แล้วก็ดีดนิ้ว พวกบอดี้การ์ดก็ถกแขนเสื้อขึ้นแล้วล้อมรอบหลินอิ่งไว้

“หึหึ นายชกเก่งใช่ไหม? พวกคนของข้าเป็นนักมวยยอดฝีมือที่มาจากต่างประเทศทั้งนั้น” กงซุนสือจุดซิการ์พร้อมพูดด้วยตาหยีว่า “กดมันไว้ วันนี้มันต้องเลียพื้นรองเท้าของข้าให้สะอาด แล้วกระทืบให้เหมือนหมา แล้วค่อยๆ ทรมานมัน”

“ใช่ครับใช่ครับ พี่สือ ต้องจัดการแบบนี้กับไอ้คนแซ่หลินนี่แหละ หยิ่งยโสมากเกินไป” เจิ้งหยวนเป่าพูดด้วยสีหน้าประจบ เขาทนรอที่จะเห็นภาพที่หลินอิ่งคุกเข่าแล้วเลียพื้นรองเท้าของพวกเขาสองคนไม่ไหวแล้ว

พรึพ บอดี้การ์ด10กว่าคนเข้าไปรุมทำร้ายหลินอิ่ง แต่หลินอิ่งกลับวิ่งพุ่งออกไปแล้วเงาร่างของเขาก็หายไปราวกับสายลม

เพียะ!

เสียงที่ดังก็องก็ดังขึ้น กงซุนสือโดนตบไปที่หน้าอย่างแรง ตบจนตัวเขาเองตกตะลึงอย่างหนัก ซิการ์ของเขากะเด็ดหลุดออกไป เขาหมุนอยู่กับที่ไป2รอบแล้วล้มลงกับพื้น จากนั้น เพียะๆๆๆๆๆ เขาโดนตบรัวๆ 7 8 ครั้ง ตบจนฟันของเจิ้มหยวนเป่าหลุดไปครึ่งปาก กงซุนสือเองก็เลือดเต็มปากแล้วหน้าก็บวมขึ้นมาทันที

พวกเขาต่างก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมอยู่ดีๆ หลินอิ่งถึงพุ่งเข้ามาด้วยความเคลื่อนไหวที่เร็วมาก!

“อ๊าก! นายกล้าตบตีข้าหรือ นายอยากตายหรือไง หักแขนมันซะ!” กงซุนสือตะโกนด้วยความโกรธแค้นอย่างหนัก

ปั๊ง!