บทที่ 174 ประเทศหลุงไม่ใช่สถานที่นายมาอวดดี

บทที่ 174 ประเทศหลุงไม่ใช่สถานที่นายมาอวดดี

“ต่อยแกนี่แหละ”

หลินอิ่งยกเท้าถีบไปที่หน้าฮาพิ ถีบจนเลือดเต็มหน้า กระเด็นไปไกลสิบเมตร

หลัวเต๋อยังอยากโทรเรียกคนช่วย แต่หลินอิ่งพุ่งเข้าไปชกจนราบไปกับพื้น มือถือแตกกระจาย แต่ว่า เขาก็โทรแจ้งบอดี้การ์ดข้างล่างจนได้

“อ๊า ให้ตายซิ ไอ้ลิงผิวเหลืองแกกล้ามาอวดดีเหรอ?” ฮาพิโมโหร้องโวยวาย หน้าโทรมทราม สีหน้าไม่พอใจ สายตาโกรธแค้น “ฉันจะใช้ผู้หญิงของแกมาแก้แค้นแก อย่าคิดว่ารู้วิชาต่อสู้แค่นี้ก็มาอวดดีได้”

เท่าที่เขาดู พวกลิงผิวเหลืองล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ต่ำต้อย ไอคิวและความสามารถสู้พวกเขาไม่ได้อยู่แล้ว ทำไมยังกล้ามาทำร้ายร่างกายคนฐานะสูงส่งอย่างเขาได้

คิดว่ากล้ามเนื้อพัฒนาดีก็กล้าอวดดี เป็นคนโง่อย่างสุดขีด

ต้องเอาจางฉีโม่มาแก้แค้นไอ้ไร้น้ำยาหลินอิ่งนี่ให้ได้ เพื่อล้างแค้นในความอับอายครั้งนี้

สีหน้าหลินอิ่งเย็นชาจนถึงที่สุด เหยียบร่างของพวกต่างชาติไปทีละคน เดินไปทีละก้าวจนไปหาฮาพิ

คนของลาตินกรุ๊ปไม่เห็นคนอื่นอยู่ในสายตา กล้ามามองคนประเทศหลุงเป็นลิงผิวเหลือง ใช้ฐานะตัวเองมากดขี่ผู้หญิง ที่น่ารังเกียจที่สุด ก็คือทำธุรกิจที่ไร้จรรยาบรรณไร้คุณธรรม

ตอนแรกตัวเองก็อยากจัดการพวกเขาอยู่แล้ว ถีบบริษัททุนต่างชาตินี้ออกนอกประเทศ คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะมารนหาที่เอง ยังกล้าลงมือกับฉีโม่อีก

“นายยังอยากทำอะไรอีก? นายกล้าลงมืออีก นายตายแน่” ฮาพิโมโหโวยวายเสียงดัง อยากใช้ท่าทางโอหังข่มขู่หลินอิ่ง

เพียะ

หลินอิ่งตบหน้าเขาอย่างแรง ตบจนฮาพิหน้าทิ่มลงไปกับพื้น แล้วดึงตัวเขาขึ้นมาอีก ใช้มือข้างเดียวบีบคอเขาไว้

“ฉันขอบอกนายไว้นะ ประเทศหลุงไม่ใช่สถานที่ที่นายมาอวดดีได้” หลินอิ่งพูดเสียงเย็นชา

จากนั้น ก็ตามด้วยหมัดชกไปที่หน้า ชกจนฟันร่วง เลือดพ่น ลิ้นสั่นไม่หยุด เจ็บจนร้องเสียงดังเหมือนหมูถูกฆ่า ร้องอู้อ้า นอนดิ้นอยู่บนพื้น

“หือ.....แก คนของฉันมา ฉัน เอาแกตายแน่” ฮาพิพูดติดๆขัดๆ ลมลอดออกจากจากช่องว่างที่ฟันร่วงไป สายตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

หลินอิ่งลงมือหนักมาก แต่ควบคุมแรงได้อย่างดี ชกจนฟังร่วงเต็มพื้น แต่ก็ไม่ได้ชกจนเขาสลบ ให้เขาทนทุกข์กับความเจ็บปวดที่ฟันร่วง

“นายนึกว่าตัวเองเป็นคนเก่ง? ความโสโครกเต็มปาก?” หลินอิ่งยิ้มเย็นชา เข้าไปดึงหลัวเต๋อขึ้นมา โยนหลัวเต๋อให้หัวไปชนหัวฮาพิ เสียงดังปังจนหัวแตกทั้งสองคน

กล้าคิดไม่ดีกับฉีโม่ ไม่เอาพวกเขาให้ตาย แต่เป็นเพราะเคารพกฎหมายมนุษยธรรม

“อ๊า คุณหลิน อย่าฆ่าผมเลย”

เสียงดังปัง หลัวเต๋อเอาหัวโขกกับพื้น ไม่ได้หัวแข็งเหมือนฮาพิ คุกเข่าขอโทษก่อน กลัวตายมาก

หลินอิ่งสีหน้าไม่แสดงอารมณ์ เขารู้สันดานพวกฝรั่งดี เงินทองทำให้ใจพวกมันพองโต แต่ยามวิกฤต ก็ไม่ได้กล้าหาญอย่างคนประเทศหลุง

“หลินอิ่ง พวกเราไปกันเถอะ เดี๋ยวต้องเกิดเรื่องใหญ่โตแน่ พวกเขาเรื่องคนมาแล้ว” ฉีโม่พูดด้วยความกังวล

“ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องห่วง ผมจะต้องถามพวกเขาหลายเรื่องให้ชัดเจน” หลินอิ่งพูดอย่างใจเย็น

เมื่อกี้โทรให้เสิ่นซานให้พาคนมาแล้ว

วันนี้ต้องจัดการบริษัทขยะอย่างลาตินกรุ๊ปนี้ให้ได้ และต้องคุ้ยเรื่องบางเรื่องของลาตินกรุ๊ปจากปากพวกเขาให้ได้