บทที่ 176 พวกขยะสังคม

บทที่ 176 พวกขยะสังคม

“ได้ครับ ท่านหลิน อยากถามอะไร ผมตอบได้ทุกอย่าง” ซูเหล่าหู่พูดอย่างประจบ คุกเข่าอย่างดี ยึดเอวตรงหน้ายิ้มแย้ม

ทิศทางลมเปลี่ยนก็เปลี่ยนตาม นั่นเป็นความสามารถของหมารับใช้อย่างซูเหล่าหู่ สถานการณ์ชัดเจนขนาดนี้ ยังไม่ก้มหัว รีบยอมหลินอิ่งทันที ก็เป็นกระดูกอ่อนแบบนี้ ไม่อย่างนั้นคงไม่ไปเป็นหมารับใช้ให้พวกฝรั่ง

“ซูเหล่าหู่ แกอยากตายใช่ไหม? ทำงานให้ลาตินกรุ๊ป รู้ว่าบริษัทเราต้องรักษาความลับ แกกล้าเอาความลับแพร่กระจายออกไป?” ฮาพิพูดอย่างข่มขู่ กลัวซูเหล่าหู่เอาความลับของพวกเขาพูดออกไป

เพียะ

พูดจบ หลิวจุนก็ตบไปที่หน้าของฮาพิ ตอบแรงจนหน้าเขาบวมขึ้นมา

“กล้าพูดอีกสักคำ แกได้ตายแน่” หลิวจุนพูดเสียงเข้ม “ไม่รู้ที่สูงที่ต่ำ ต่อหน้าท่านหลินยังพูดมากขนาดนี้อีก? แกนึกว่าลาตินกรุ๊ปคืออะไร?”

“แก......” ฮาพิหน้าสั่น ถูกตบจนตาลาย

“แกอะไรอีก?”

หลิวจุนชกไปที่หน้าทั้งสองข้างอย่างไม่ลังเล จนฮาพิเริ่มกลัว โดนท่าทางโหดเหี้ยมนี้ทำให้ตกใจ ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำก็แค่ฝรั่งมาจากต่างประเทศมาสูบเลือดสูบเนื้อที่เมืองตุงไห่ เขาลงมืออย่างไม่ยับยั้ง

“ถ้าไม่อยากตาย ก็คุกเข่าให้ท่านหลินเดี๋ยวนี้ แล้วก็หุบปาก ถามอะไรก็ตอบอย่างนั้น ไม่อย่างนั้นก็ตายแน่” เสิ่นซานพูดเย็นชา ฮาพิตกใจจนตัวสั่น

“นี่......”

ฮาพิสามคนมองหน้ากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความกลัวมองไปที่หลินอิ่ง แล้วรีบก้มหน้า

ตอนแรกนึกว่าหลินอิ่งเป็นแค่ลูกเขยไร้น้ำยาคนหนึ่ง ใครจะไปนึกถึงว่าเสิ่นซานยังเป็นลูกน้องของหลินอิ่ง ยังจัดการบอดี้การ์ดในคฤหาสน์หลัวเต๋อทั้งหมดได้ ตอนนี้ก็ไม่รู้จะโมโหยังไงแล้ว

ฮาพิก็รู้ตำแหน่งฐานะของเสิ่นซานในเมืองตุงไห่ ก่อนหน้านี้ลาตินกรุ๊ปกับเจียงฉีต่อสู้กันในแวดวงธุรกิจ เสิ่นซานยังพาคนมาออกหน้า

ด้วยตำแหน่งรองประธานลาตินกรุ๊ปของฮาพิ ทรัพยากรอะไรที่ใช้ได้ก็ใช้หมดแล้ว แม้กระทั่งสองตระกูลใหญ่อย่างตระกูลโจและตระกูลซุนยังต้องเคารพ ในเมืองชินหยูนต่างก็เคารพ

แต่ว่า เสิ่นซานกับเจียงฉีสองคนนี้ เป็นคู่ต่อสู้ที่ฮาพิไม่กลัวไม่ได้ ตอนนี่ตกอยู่ในมือของคู่ต่อสู้ ถ้าไม่ยอมแม้แต่ชีวิตก็เอาตัวไม่รอดแล้ว

“ท่านหลิน ผมไม่ได้ตั้งใจ ก่อนหน้านี้ไม่รู้ฐานะของท่าน ผมผิดไปแล้ว อภัยให้ผมด้วย”

ฮาพิทำสีหน้าอ้อนวอนอย่าง คุกเข่าก้มหัวไหว้เขา

ท่านหลินหัวเราะเย็นชา

“ท่านหลิน ท่านดู คนประเทศหลุงมีคำพูดหนึ่งว่า ไม่สู้รบก็ไม่รู้จักกัน ท่านว่าเราใช้โอกาสที่ดีนี้ เรามาร่วมมือกัน ท่านกับลาตินกรุ๊ปของเราร่วมมือกัน ถ้าอย่างนั้นพวกเราอยากหาเงินเท่าไหร่ในเมืองตุงไห่ก็ไม่ใช่ปัญหาแล้ว” ฮาพิเห็นหลินอิ่งไม่แสดงความเห็น ก็พูดต่ออย่างไม่หยุดยั้ง “ท่านมีความสามารถมีผลกระทบขนาดนี้ในเมืองตุงไห่ จากความสามารถของท่านแล้วคงไม่อยากจำกัดไว้แค่เมืองเดียว? ร่วมมือกับลาตินกรุ๊ปของเรา ไม่นานก็ควบคุมไปทั้งประเทศแน่ ธุรกิจของพวกเรามากมาย คุณอยากทำธุรกิจอะไรก็ทำได้หมด รับรองว่ามีโอกาสเก็บทรัพย์มากมาย”

พูดจบ ฮาพิก็ยิ้มเหมือนลูกสุนัข หัวเราะคิกคัก

หลินอิ่งส่ายหัว พวกฝรั่งหัวอ่อน ต้องต่อยจนล้มลงคุกเข่าพูด ถึงจะพูดกันดีๆได้ก็เหมือนคำพูดของคนประเทศหลุง พวกทุนนิยมก็เป็นแค่เสือกระดาษ

“ท่านหลิน เชื่อใจผม ผมสามารถแนะนำคุณรู้จักผู้นำระดับสูงในลาตินกรุ๊ปได้” ฮาพิคุกเข่าขยับไปข้างหน้าทีละนิด ท่าทางจริงจัง

หลินอิ่งลุกขึ้นก็ยกเท้าถีบ ทำให้ฮาพิกระเด็นไปไกลสิบเมตร ล้มลงกับพื้นกระอักเลือด

“ลาตินกรุ๊ปมีสิทธิ์อะไรมาร่วมมือกับฉัน?” หลินอิ่งพูดเย็นชา “แกคิดว่าทุกคนจะเป็นเหมือนขยะสังคมอย่างพวกแกเหรอ? ในสายตามีเพียงแค่ผลประโยชน์?”

“ก่อนหน้านี้ยังอยากลงมือกับฉันและฉีโม่ ตอนนี้คิดจะมาเจรจาธุรกิจ?” หลินอิ่งยิ้มเย็นชา ส่งสายตาให้หลิวจุน จากนั้นนั่งกลับไปที่โซฟา

หลิวจุนเข้าไปลากตัวฮาพิไว้ ทั้งชกทั้งต่อยจนกะอ่วม จากนั้นก็ลากตัวมา