บทที่ 196 นายก็นับเป็นคนได้เหรอ?

บทที่ 196 นายก็นับเป็นคนได้เหรอ?

“เซียวซื่อ?” หลินอิ่งยิ้มเย็น “เซียวซื่อสอนคุณแบบนี้เองเหรอ? พอเห็นผู้หญิงก็ติดสัดขึ้นมา?”

“แกว่าอะไรนะ?” เซียวจวงพูดด้วยน้ำเสียงกรุ่นโกรธ ยกมือชี้หลินอิ่ง “ช่างเป็นกบในกะลาจริงๆ แกคิดว่าฉันจะทำอะไรแกไม่ได้เหรอ? ฉันพูดแค่คำเดียว ก็สามารถทำลายอนาคตแกได้แล้ว!”

“หึๆ คุณชายเซียว คุณจะไปพูดกับสวะที่ดีแต่เกาะผู้หญิงกินอย่างเขาไปทำไมกันคะ? ขนาดเขาเกาะผู้หญิงกินยังมั่นใจตัวเองขนาดนี้เลย” ปี้ซินหยู่พูดด้วยท่าทางเหยียดหยาม ซบไหล่เซียวจวงพลางยิ้มประจบ “คุณชายเซียว ด้วยความสามารถของคุณ คิดจะได้ภรรยาของเขาจางฉีโม่มาครอง นั่นยังไม่ใช่เรื่องเล็กอีกเหรอคะ?”

เซียวจวงยิ้มอย่างลำพองใจ มองไปทางหลินอิ่ง กล่าวว่า “นั่นมันแน่อยู่แล้ว นายจะเอาอะไรมาสู้กับฉัน? ฉันอยากฆ่านายให้ตาย ก็ง่ายดายเหมือนบี้มดแมลงตัวหนึ่ง”

ไม่เข้าใจจริงๆ สวะอย่างหลินอิ่ง ทำไมถึงได้ผู้หญิงโดดเด่นอย่างจางฉีโม่มาเป็นภรรยา เขาอยู่ต่างประเทศมาหลายปีขนาดนี้ ดาราพื้นเมืองของแต่ละประเทศล้วนพบเจอมาหมดแล้ว ยังไม่เคยเห็นผู้หญิงที่มีลักษณะโดดเด่นขนาดนี้มาก่อน

ช่างเป็นดอกไม้ปักอยู่บนกองขี้วัวจริงๆ

หลินอิ่งส่ายศีรษะ ของประเภทเดียวกันมักอยู่ด้วยกัน สุนัขเหมือนกันก็มักอยู่ด้วยกัน นึกไม่ถึงว่าปี้ซินหยู่จะยังคงเป็นดาราสาวตัวท็อป โลดแล่นในสื่อโทรทัศน์ให้คนดูอีก? อย่างเธอยังสู้หญิงชนบทไม่ได้ด้วยซ้ำ

“หลินอิ่ง ให้โอกาสนายแล้ว ตัวนายไม่รักษาไว้เอง งั้นก็เอาเถอะ นายรอไว้เลย ฉันจะเอาเมียนายมาครอบครอง ทำให้นายร้องไห้มาคุกเข่าขอร้องฉัน!” เซียวจวงพูดอย่างอวดดีถึงขีดสุด

ในมุมมองของเซียวจวง ด้วยอำนาจและเงินทองของเขา การจะกวาดล้างทั้งเมืองตุงไห่ล้วนเป็นเรื่องเล็ก คนชั้นต่ำเช่นนี้ ไม่มีทางเข้าใจหรอกว่าอำนาจเงินทองแข็งแกร่งขนาดไหน ในฐานะคุณชายของเซียวซื่อกรุ๊ปแห่งประเทศM เขาเข้าใจดีว่าการเอาเงินมาเล่นกับคนธรรมดานั้น เขาจะทำอะไรก็ได้ สามารถทำให้หลินอิ่งตายทั้งเป็นยังได้เลย!

แววตาของหลินอิ่งเย็นเยียบถึงขีดสุด ยิ้มเย็นกล่าวว่า “เซียวซื่อคงไม่ได้สอนคุณว่าจะหลุดพ้นจากการเป็นเดรัจฉานอย่างไรสินะ งั้นผมจะสอนคุณให้กลายเป็นคนเอง”

“ฮ่าๆ สอนฉันให้เป็นคน? ปากดีเหลือเกินนะ!” เซียวจวงเยาะหยัน พูดอย่างเนิบๆ ว่า “ฉันจะคอยดูซิว่า เขยไม่ได้เรื่องอย่างนาย จะทำอะไรฉันได้? ฉันขอบอกนายให้ชัดเจนนะ ฉันนี่แหละที่ไม่เห็นนายเป็นคน เพราะคนระดับอย่างนาย ในสายตาฉันก็ไม่ต่างอะไรกับหมูกับหมา ฉันอยากเชือดก็เชือด อยากเอาเมียนายก็ได้เอา นายเข้าใจไหม?”

พลั่ก!

สิ้นน้ำเสียงเขา หลินอิ่งก็ลุกขึ้นยกฝ่ามือสะบัดไปบนหน้าเขาอย่างรุนแรง!

เวลานี้เซียวจวงที่โดนตบหน้ากลิ้งตกลงมาจากเก้าอี้ รอยนิ้วมือทั้งห้าประทับอยู่บนใบหน้าเป็นสีแดงก่ำ ทั้งตกใจทั้งโกรธเกรี้ยว เผยแววตาไม่อยากจะเชื่อออกมา

“แก! แกกล้าตบฉัน?” เซียวจวงกุมแก้ม ความโกรธพุ่งทะยานขึ้นฟ้า “แกตายแน่! ฉันจะฆ่าแกให้ตาย!”

หลินอิ่งเดินเข้าไปหาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก เท้าข้างหนึ่งเล็งไปที่อกเซียวจวง ถีบเขากระเด็นไปสิบกว่าเมตร กระแทกกับฝากำแพงเสียงดังโครม จนกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง

“หา? แก แกถึงกับกล้าลงไม้ลงมือกับคุณชายเซียวเชียวเหรอ?” ปี้ซินหยู่ตกใจจนสีหน้าซีดขาว ยืนมองหลินอิ่งอยู่ด้านข้างอย่างตกตะลึง

โดยไม่มีใครคาดคิด หลินอิ่งไม่พูดอะไรสักคำ ก็คว่ำโต๊ะทันที เซียวจวงที่โดนทั้งหมัดทั้งเท้าทุบตีกระอักเลือด นี่ลงมือหนักไปหน่อยหรือเปล่า? เขาไม่รู้หรือว่าคุณชายเซียวเป็นใคร?

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกะทันหันและป่าเถื่อนเกินไป ปี้ซินหยู่ไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่า สวะที่เกาะผู้หญิงกินคนหนึ่งจะแข็งกร้าวขนาดนี้? เป็นไปได้ยังไงกัน เขาไม่ใช่พวกกระดูกอ่อนหรอกเหรอ?

“ไอ้แมงดา ยังไม่คุกเข่าขอโทษคุณชายเซียวอีก! ไม่อย่างนั้นทั้งตระกูลแกได้ถูกฝังไปพร้อมกับแกแน่ รู้ไหม? คุณชายฐานะสูงศักดิ์ของประเทศMอย่างคุณชายเซียว ใช่คนชั้นต่ำอย่างแกจะต่อกรได้เหรอ?” ปี้ซินหยู่กล่าวอย่างเดือดดาล

ในมุมมองของเธอ คุณชายใหญ่เซียว เซียวจวง เป็นลูกครึ่งยุโรปเหนือกับประเทศM ไม่เพียงมีเงินมีอำนาจ สายเลือดก็สูงส่งด้วยเช่นกัน! เศษสวะชั้นต่ำอย่างหลินอิ่ง แม้แต่ด่าคุณชายเซียวก็เป็นการล่วงเกินอย่างมากแล้ว เขาจะลงไม้ลงมือกับคุณชายเซียวผู้สูงศักดิ์ได้ยังไง?

“คนชั้นต่ำ?” หลินอิ่งมองปี้ซินหยู่อย่างเย็นชาแวบหนึ่ง สะบัดแขนคว้าถ้วยชาที่อยู่บนโต๊ะรวดเร็วราวกับพายุ เขวี้ยงออกไปเสียงดังขวับ