บทที่ 197 แกมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินสามวัน

บทที่ 197 แกมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินสามวัน

หลินอิ่งพุ่งเข้าไปคว้าศีรษะของเซียวจวงไว้ จากนั้นก็โขกลงบนพื้นเสียงดัง ศีรษะที่ถูกโขกแตกจนเลือดไหลอาบ

“อ๊าก! ไอ้คนชั้นต่ำสมควรตาย! ช้าเร็วฉันจะต้องฆ่าแกให้ได้!” แผดร้องคำรามราวกับคนเสียสติ แววตาไม่ยินยอมอย่างยิ่ง!

เขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่า จะถูกคนสบประมาทเหยียดหยามเช่นนี้ในเมืองระดับล่างอย่างเมืองชิงหยูน!

พลั่ก!

ส้นรองเท้าของหลินอิ่งเหยียบอยู่บนศีรษะของเซียวจวง กดศีรษะเขาไว้กับพื้นอย่างไม่มีการผ่อนปรน

เหยียบจนเซียวจวงในใจรู้สึกอัปยศ รู้สึกว่าศักดิ์ศรีของตัวเองถูกเหยียบย่ำไม่มีเหลือ หน้าตาท่าทางล้วนบิดเบี้ยวไปหมด อ้ำๆ อึ้งๆ คิดอยากจะพูดอะไรสักอย่าง ลิ้นฟันกลับเกิดอาการชา มุมปากเต็มไปด้วยเลือด

อยู่ประเทศMตั้งแต่เกิดมา เขามีชีวิตเป็นที่จับตามองของผู้คน แต่ไหนแต่ไรมาไม่มีใครกล้าด่าคุณชายตระกูลเซียวอย่างเขาต่อหน้า อย่าว่าแต่จะถูกเหยียบต่อหน้าสาธารณะเลย!

“แกคิดว่าตระกูลเซียวของพวกแกนับเป็นตัวอะไร? เลียเท้าประเทศM เป็นองค์กรสุนัขรับใช้ที่ได้รับรางวัลเป็นกระดูกบ้างก็เท่านั้น” หลินอิ่งพูดเสียงเย็น

เขาไม่มีความคิดจะไปสืบเซียวซื่อกรุ๊ปของประเทศM เพียงแต่ได้ยินหวางหงหลิงพูดว่าเซียวซื่อกรุ๊ปเป็นกลุ่มนายทุนใหญ่ที่คนใหญ่คนโตท่านหนึ่งของเมืองตุงไห่อพยพไปอยู่ประเทศMในตอนนั้นก่อตั้งขึ้นมา อีกเดี๋ยวก็รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น

บริษัทวงศ์ตระกูลที่โยกย้ายเงินทุนออกจากประเทศหลงไปอยู่ต่างประเทศอย่างเช่นบริษัทนี้ ไม่มีข้อยกเว้น ไม่ว่าจะใหญ่คับฟ้าอย่างที่ประกาศเพียงใด ในความเป็นจริงล้วนเป็นองค์กรสุนัขรับใช้ที่เลียเท้าประเทศMจนได้รับกระดูกเป็นรางวัลทั้งสิ้น

“คนชั้นต่ำของประเทศหลงอย่างแกมีสิทธิ์อะไรมาพูดถึงเซียวซื่อ? ฉันคือคนสูงศักดิ์ของประเทศM สายเลือดและฐานะของฉันล้วนอยู่ประเทศM!” เซียวจวงพูดอย่างไม่ยอมแพ้

“คิดว่าคนชั้นต่ำอย่างแก คงไม่เข้าใจหรอกว่าอำนาจเงินนั้นมันแข็งแกร่งแค่ไหน!” เซียวจวงกล่าวอย่างยโสโอหัง “วันนี้แกสร้างความอับอายให้ฉัน ฉันจะตอบแทนแกคืนสิบเท่าร้อยเท่า!”

“หึ อำนาจเงิน?” หลินอิ่งยิ้มเย็น ใช้เท้าข้างหนึ่งเตะเซียวจวงขึ้นมา ถีบร่างของเขากระแทกใส่ฝาผนังอย่างแรง ล้มกลิ้งไปบนพื้น กระอักเลือดออกมาสองที

จากนั้น หลินอิ่งก็เดินเข้าไปจับศีรษะเซียวจวงไว้ แววตาเย็นเยียบ

“จำไว้ ที่นี่คือประเทศหลง ไม่ใช่ที่ที่เงินของพวกแกจะทำอวดดีได้” หลินอิ่งพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เอาเงินจากประเทศMของแกมาทำโอหังที่นี่ ใช้ไม่ได้ผลหรอกนะ!”

คำพูดและการกระทำของเซียวจวง ตั้งแต่หัวจรดเท้าก็คือท่าทางของคุณชายใหญ่แห่งกลุ่มนายทุนคนหนึ่ง ในสายตาเขา คนที่ไม่มีเงินก็ไม่นับว่าเป็นคน นั่นคือเป็นหมูเป็นหมาที่สามารถจะทำยังไงก็ได้ ถูกใจผู้หญิงคนไหนก็จะแย่งมา ต้องการอะไรก็สามารถใช้เงินปูทางฉกฉวยเอามา สามารถทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น แม้แต่อำนาจตุลาการศาลยุติธรรมของประเทศนั้นก็ยังถูกเงินครอบงำ

“เงินของแกไม่มีมากมายเท่าฉัน แกก็แค่ไอ้คนชั้นต่ำคนหนึ่ง” เซียวจวงพูดอย่างไม่ยอมแพ้

หลินอิ่งตบหน้าเขาไปหนึ่งฉาด เซียวจวงถูกตบจนแก้มสองข้างบวมปูดขึ้นมา

“คนชั้นต่ำที่ออกมาจากปากแก แกรู้ไหม บรรพบุรุษแกก็เป็นคนของประเทศหลงเหมือนกัน? คุกเข่าไปที่ประเทศMในต่างแดน ถึงได้มีไอ้ลูกผสมอย่างแกออกมานี่ไง? แกรู้ไหมว่ารากเหง้าของแกอยู่ที่ไหน ยังมีหน้ามาทำท่าทางเหนือกว่าคนอื่นในประเทศหลง?” หลินอิ่งพูดเสียงเย็น เหยียบศีรษะเซียวจวงอย่างไม่มีการผ่อนปรน

เซียวจวงเป็นหุ้นส่วนของลาตินกรุ๊ป พฤติกรรมชั่วที่ลาตินกรุ๊ปแอบทำในเมืองชิงหยูน สอดคล้องกับนิสัยของคนอย่างเซียวจวงทั้งสิ้น โดยไม่เห็นคนของประเทศหลงเป็นคน

โดยเฉพาะ วันนี้ถึงกลับมาเยือนถึงที่ ต่อหน้าตนเอง บอกว่าต้องการแย่งฉีโม่มา? นี่จิตใจทำด้วยอะไร ไม่เห็นคนอยู่ในสายตาเพียงใด ถึงกล้าพูดว่าจะแย่งภรรยาคนอื่นต่อหน้าเจ้าตัวแบบนี้?

“หลินอิ่ง ไอ้เศษสวะ! วันนี้แกกล้าทำให้ฉันขายหน้าขนาดนี้ ฉันรับรองว่าแกจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินสามวัน!” เซียวจวงสีหน้าบิดเบี้ยว แผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง “แกกล้าฆ่าฉันไหมล่ะ? หา? ฆ่าฉันไม่ตาย แกจะได้ลิ้มรสการแก้แค้นร้อยเท่า และแกก็คงไม่มีปัญญาปกป้องเมียแกเช่นกัน!”