บทที่ 246 นี่คงเห็นแก่หน้าคุณชายสวีแน่

บทที่ 246 นี่คงเห็นแก่หน้าคุณชายสวีแน่

“ท่านอิ่ง ท่านมาถึงเมืองตี้จิงแล้วหรือยัง? ผมได้จัดโต๊ะรับรองที่อาคารเจ๋อเฉิงเอาไว้ เตรียมการต้อนรับท่าน” สายอีกฝั่ง เป็นเสียงที่นอบน้อมของหยูจื๋อเฉิง

“ฉันมาถึงตี้จิงแล้ว” หลินอิ่งกล่าว “ตอนนี้อยู่ที่งานเลี้ยงงานหนึ่ง อีกเดี๋ยวค่อยเข้าไปหานาย”

“ท่านมาถึงแล้วหรือ?” หยูจื๋อเฉิงถามด้วยความประหลาดใจ “ท่านอยู่ไหน มีอะไรจะสั่งให้ผมไปทำไหมขอรับ?”

พอได้ยินหลินอิ่งบอกว่าอยู่ที่งานเลี้ยง ในใจของหยูจื๋อเฉิงก็รู้สึกประหลาดใจพลางร้อนใจ

ว่าตามหลักการ ในฐานะที่เขาเป็นตัวแทนของท่านอิ่งในเมืองตี้จิง ท่านอิ่งกลับถึงเมืองตี้จิงแต่กลับไม่ให้เขาไปรับ แต่กลับไปปรากฏตัวที่งานกินเลี้ยงงานอื่น

จึงทำให้หยูจื๋อเฉิงรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย หรือว่ามีงานบางอย่างทำไม่เรียบร้อย จึงไม่ไว้วางใจแล้ว?

“ฉันอยู่ที่โรงแรมจงเทียน” หลินอิ่งตอบ

“โรงแรมจงเทียน?” หยูจื๋อเฉิงรู้สึกประหลาดใจ “ท่านอิ่ง ท่านไปที่นั่นทำไม นั่นเป็นกิจการภายใต้เจ๋อเฉิงกรุ๊ป ถ้าอย่างไร ผมไปหาท่านเพื่อรายงานสถานการณ์ก็แล้วกัน”

โรงแรมจงเทียน เรียกได้ว่าเป็นกิจการที่หยูจื๋อเฉิงสร้างขึ้นมากับมือ ก่อนที่จะช่วยหลินอิ่งจัดการทรัพย์สินของตระกูลฉี ที่นี่เป็นกิจการบันเทิงที่สำคัญของเขา เป็นถุงเงิน

หลินอิ่งคิดสักพักพูดว่า “ก็ดี พอนายมาถึงโรงแรมจงเทียน จัดห้องทำงานไว้รอฉันที”

เพิ่งจะวางสายไป สวีเหอก็หัวเราะอย่างเย็นชา อดที่จะประชดขึ้นมาไม่ได้

“โอ้โฮ เสแสร้งเหรอ? จัดห้องทำงานในโรงแรมจงเทียนให้นาย? นายเห็นตัวเองเป็นบุคคลหมายเลขหนึ่งเหรอ?” สวีเหอแสยะยิ้ม ส่ายหน้าพูด

“นั่นสิ อวดเบ่งจริงๆ โม้เก่งมาก เอะอะให้จัดห้องทำงานในโรงแรมจงเทียน นายรู้ไหมว่าที่นี่เป็นโรงแรมระดับกี่ดาว รู้ไหมว่าคนที่อยู่เบื้องหลังโรงแรมจงเทียนน่ะใหญ่แค่ไหน?”

“ช่างน่าขำสิ้นดี ไอ้บ้านนอกที่มาจากต่างเมือง ทำเป็นโม้ใหญ่โตต่อหน้าเรา แล้วก็ไม่รู้สึกละอายใจ”

ชายหนุ่มหญิงสาวที่นั่งอยู่ไม่กี่คนต่างประชดกันขึ้นมาก ที่หลินอิ่งพูดออกมามันช่างน่าขำสิ้นดี

ถูกคุณชายสวีแฉให้แล้ว แค่ผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกินเป็นเลขาฯ ผู้ช่วยให้เมียตัวเอง แล้วยังมาจากบ้านนอกอีกด้วย

นึกไม่ถึงว่าจะกล้าทำเป็นโทรศัพท์ให้คนอื่นจัดห้องทำงานให้ แล้วก็เป็นในโรงแรมจงเทียนด้วย อย่างนี้ขี้โม้จริงๆ เลย

“ปัทโธ่ ฉีโม่ ฉันบอกแล้วไง ว่าอย่าพาเศษสวะนี่มาด้วย ดูสิ มีแต่ทำเธอขายหน้าผู้คน” จูฟางมองไปยังหลินอิ่ง พูดด้วยท่าทางเหยียดหยาม “ขอร้องล่ะ ถ้าอยากจะโม้ ก็ช่วยเข้าใจระดับของโรงแรมจงเทียนด้วย ไม่ดูซะบ้างว่าคนที่นั่งอยู่เป็นคนแบบไหน นึกไม่ถึงว่าจะกล้าพูดเรื่องน่าขำอย่างนี้”

พูดเล่นอะไรกัน โรงแรมจงเทียน นั่นเป็นโรงแรมระดับสูงในเขตจงเทียนเมืองตี้จิงเลยยนะ เป็นที่นิยมของผู้บริโภค เป็นหลุมเงินหลุมทอง ข้าวมื้อหนึ่ง อย่างน้อยต้องหลักแสน พวกพนักงานออฟฟิศธรรมดาจะมาใช้จ่ายที่นี่ไม่มีหรอก

ในเขตจงเทียนมีใครบ้างไม่รู้ว่า โรงแรมจงเทียนเป็นแลนด์มาร์ค เป็นสโมสรของแวดวงคนมีชื่อเสียง คนที่มาที่นี่ไม่ใช่ข้าราชการชั้นสูงก็เป็นลูกหลานมหาเศรษฐี ล้วนเป็นบุคคลที่มีหน้ามีตาทั้งสิ้น

ที่สำคัญที่สุดคือ โรงแรมจงเทียน เป็นเขตอิทธิพลสีเทาหลักของเขตจงเทียน เป็นกิจการภายใต้ลูกพี่ใหญ่หยูจื๋อเฉิง และเป็นฐานสำคัญใหญ่ของเขา

ไม่ว่าจะอาชีพไหน บุคคลแบบไหน ก็ไม่กล้ามาโอหังที่โรงแรมจงเทียน

โดยเฉพาะ หยูจื๋อเฉิงในตอนนี้ เป็นตัวแทนออกนอกหน้าของตระกูลฉีหนึ่งในตระกูลมหาเศรษฐีของตี้จิง