บทที่ 266 เพื่อนเก่าขอความช่วยเหลือ

บทที่ 266 เพื่อนเก่าขอความช่วยเหลือ

“ก้มหน้า! ไม่มีทาง ผมต้องแก้แค้นเอาคืนแน่!” สวีชิงซงกล่าวอย่างไม่ยอมแพ้ แผดร้องคำรามราวกับคนเสียสติ

เขาไม่มีทางที่จะเลิกราไปทั้งอย่างนี้ หลินอิ่งถึงกับกล้าอาศัยอำนาจของหยูจื๋อเฉิงเหยียดหยามเขาขนาดนี้ เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาจนป่นปี้

“พอผมกลับไป ผมจะไปบอกเรื่องนี้กับพ่อ อิทธิพลของหยูจื๋อเฉิงใหญ่โต แต่ตระกูลสวีของเราก็ไม่ใช่พวกกินหญ้าเหมือนกัน พ่อผมจะต้องคิดหาวิธีช่วยผมแก้แค้นแน่!” สวีชิงซงกล่าวเสียงขรึม ในสมองเต็มไปด้วยความเคียดแค้นที่มีต่อหลินอิ่ง คิดแต่ว่าหลังกลับไปตระกูลสวี จะคิดหาวิธีแก้แค้นอย่างไร

เหยียนหลงกล่าวว่า “ชิงซง ฉันให้คนพานายไปส่งโรงพยาบาลก่อน ให้บาดแผลหายก่อนค่อยว่ากัน ทางด้านพ่อนาย ฉันจะไปทักทายเขาเหมือนกัน”

พูดจบ เหยียนหลงก็โบกมือ สั่งให้ลูกน้องสองสามคนพยุงสวีชิงซงขึ้นมา เตรียมพาส่งโรงพยาบาล

เห็นสภาพสวีชิงซงเลวร้ายเช่นนี้ เหยียนหลงก็ได้แต่ส่ายหน้าในใจ

น่าเวทนาเสียจริง ถูกคนทำให้ตกใจจนกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ คุกเข่าอ้อนวอนขอให้ยกโทษให้ ยังคิดจะแก้แค้นอย่างไรอีก?

ไม่รู้จริงๆ ว่า ตระกูลใหญ่โตอย่างตระกูลสวี ให้กำเนิดคนไร้ค่าเช่นนี้ออกมาได้ยัง

เหยียนหลงค้นพบเรื่องบางอย่างแล้ว รู้สึกว่าหลินอิ่งที่มาจากเมืองตุงไห่ ไม่ใช่ง่ายๆ อย่างที่แสดงออกอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นหยูจื๋อเฉิงจะก่อเรื่องราวใหญ่โตขนาดนี้ได้ยังไง นำคนมาที่เขตเหยียนหวงเป็นกำลังเสริมให้หลินอิ่งด้วยตนเอง? ถึงขั้นไม่เสียดายที่จะยิงคุณชายรองตระกูลสวี

แต่ว่า เหยียนหลงก็ไม่กล้าไปตามสืบหลินอิ่งกับหยูจื๋อเฉิงเช่นกัน เพราะภัยจะมาถึงตัวอย่างไม่ต้องสงสัย

เพราะอย่างไรเขาก็เป็นคนยอมรับความพ่ายแพ้ วันนี้เสียเปรียบ ได้รับความอับอาย นั่นจึงทำได้เพียงอดทนกล้ำกลืน ได้แต่โทษที่โชคชะตาไม่เข้าข้าง มีหลานชายไม่เอาไหนอย่างสวีชิงซงเช่นนี้

……

ยี่สิบกว่านาทีให้หลัง ณ โรงแรมจงเทียน ห้องทำงานประธาน

หลินอิ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ ในมือถือชาแดงไว้ถ้วยหนึ่ง กำลังละเลียดชิมอย่างช้าๆ

“ท่านอิ่ง ขออภัยด้วยครับ ผมมาช้าไป คราวหลังหากคุณมีเรื่องอะไรอีก โทรบอกผมโดยตรงก็พอแล้ว” หยูจื๋อเฉิงกล่าวอย่างจริงจัง

หลินอิ่งกล่าว “ไม่ช้าหรอก เรื่องนี้ฉันไม่ได้คิดจะให้นายออกหน้าแต่แรกแล้ว ฉันให้นายไปสืบข่าวตระกูลเหวิน นั่นต่างหากที่เป็นเรื่องสำคัญ”

ก่อนหน้านี้เขาถ่ายทอดให้หยูจื๋อเฉิงฟังแล้ว ให้หยูจื๋อเฉิงคอยเพ่งสมาธิไปกับเรื่องของจี้ฉงซาน ขุดข่าวของตระกูลเหวินออกมา

ดังนั้น กว่าหยูจื๋อเฉิงจะรู้ข่าวก็เป็นวันที่สองแล้ว จึงรีบรุดไปยังโรงแรมเหยียนซื่อที่เขตเหยียนหวงทันที

“ท่านอิ่ง ทางด้านจี้ฉงซานยังไม่แน่ชัดเท่าไหร่นัก แต่ผมคอยจับตาดูเขาอยู่ตลอด รอคอยโอกาส” หยูจื๋อเฉิงกล่าวอย่างจริงจัง

ในแต่ละวันจี้ฉงซานพักอยู่ในโรงแรมต้อนรับสภา ข้างกายมียอดฝีมือระดับสูงกลุ่มใหญ่คอยติดตาม มือหนึ่งเป็นระบบการเงินในประเทศ มือรองเป็นของเมืองตี้จิง มักดื่มชาทานข้าวด้วยกันบ่อยๆ คงไม่ดีนักหากจะลงมืออุ้มคน

หลินอิ่งพยักหน้า กล่าวว่า “จับตาดูจี้ฉงซานไว้ก็พอ รอจนกว่าเขาจะไปจากตี้จิงกลับเมืองก่าง ค่อยลงมือ”

“ครับ” หยูจื๋อเฉิงพยักหน้าอย่างนอบน้อม จากนั้นก็กล่าวว่า “ท่านอิ่ง ทางตระกูลสวีของตี้จิง ยังต้องจัดการอยู่ไหมครับ? บางทีบิดาของสวีชิงซง อาจจะมาหาผม”

“นายจัดการตามที่เห็นสมควรเถอะ ตระกูลสวี ไม่ต้องสนใจ” หลินอิ่งกล่าวเนิบๆ พลางจิบชาหนึ่งอึก