บทที่ 268 คนบ้านนอกมาจากไหน

บทที่ 268 คนบ้านนอกมาจากไหน

เผชิญหน้ากับถ้อยคำยั่วยุของชายหนุ่ม สีหน้านิ่งซวนเปลี่ยนเป็นไม่น่าดูมากขึ้น ได้แต่กัดฟันกำหมัด เขาคิดไม่ถึงว่าวันนี้นัดพบประธานหลิน ยังจะมาเจอเทพวิบัติตนนี้อีก

จ้าวเจี้ยนหนิงผู้นี้ เป็นคุณชายสามตระกูลจ้าวแห่งตี้จิง ตระกูลจ้าวไม่ได้ด้อยไปกว่าตระกูลนิ่งเลยสักนิด ในฐานะที่เป็นหนึ่งในตระกูลชั้นสูงของประเทศหลง ความสามารถและอิทธิพลย่อมเป็นที่ประจักษ์แจ้ง โดยเฉพาะตระกูลจ้าวไม่เหมือนกับตระกูลชั้นสูงอย่างตระกูลนิ่ง วงศ์ตระกูลเติบและโตในท้องถิ่นของตี้จิง ตัวตนเดิมของมันก็คือเป็นตระกูลท้องถิ่นในตี้จิง มีประวัติศาสตร์อยู่ในประเทศหลงยาวนานกว่าร้อยปี

หลายร้อยปีมานี้ ตี้จิงผ่านการเปลี่ยนแปลงแก้ไขมาหลายครั้ง แต่คนในตระกูลจ้าวกลับครอบครองอำนาจสูงสุดอยู่ในตี้จิงมาตลอด เมื่อเห็นที่มาของตระกูลเช่นนี้ก็ช่างหยั่งรากลึกเสียนี่กระไร

โดยเฉพาะ จ้าวเจี้ยนหนิงได้ครองอำนาจมากเป็นพิเศษภายในตระกูลจ้าว บิดาเขายังคงเป็นหนึ่งในผู้กุมอำนาจที่แท้จริงของตระกูลจ้าว เป็นขยะมีชื่ออยู่ในตี้จิง ถูกคนเรียกว่าคุณชายสี่แห่งเมืองหลวง

เขายังมีฐานะอีกอย่างหนึ่ง เป็นลูกเขยตระกูลนิ่ง แม้จะเป็นฐานะภายในตระกูลนิ่ง จ้าวเจี้ยนหนิงก็ยังมีฐานะสูงกว่านิ่งซวนในตอนนี้อยู่ไม่น้อย ความขัดแย้งระหว่างคนทั้งสองเริ่มต้นมาจากการแย่งชิงผลประโยชน์ภายในตระกูล

“จ้าวเจี้ยนหนิง นายรังแกกันเกินไปแล้วหรือเปล่า? ออกมาดื่มชา นายก็ต้องแย่งที่นั่งกันด้วยเหรอ?” นิ่งซวนกล่าวเสียงขรึม

“อ้อ? รังแกกันเกินไป?” จ้าวเจี้ยนหนิงเยาะเย้ย บนหน้าเผยแววเหยียดหยามถึงขีดสุดออกมา

“ฉันรังแกคนเกินไปนั่นแหละ แล้วนายจะทำอะไรฉันล่ะ?” จ้าวเจี้ยนหนิงกล่าวอย่างไม่ยี่หระ “นายยังไม่เข้าใจสถานะตัวเองในตอนนี้อีกใช่ไหม นายรู้ไหมว่านายกับฉันห่างชั้นกันมากเท่าไหร่?”

นิ่งซวนก้มหน้า แววตาโกรธขึ้ง กลับจนปัญญาอย่างยิ่ง การกลั่นแกล้งและเหน็บแนมอย่างสุดความสามารถเช่นนี้ของจ้าวเจี้ยนหนิง เขาคิดอยากจะตอบโต้แต่กลับไม่มีความมั่นใจ

ตอนนี้สถานะของเขาในตระกูลนิ่งตกต่ำถึงขีดสุด ในมือไม่มีอำนาจที่จะทำการใดได้เลย กับคุณชายที่ได้รับความโปรดปรานของตระกูลจ้าวอย่างจ้าวเจี้ยนหนิงพูดได้ว่า ห่างชั้นกันมากเกินไปจริงๆ ไม่ใช่คู่มือโดยสิ้นเชิง

แม้ผู้อื่นจะเหน็บแนมเขา เขาก็ได้แต่ทนรับอย่างเงียบๆ

ความขมขื่นที่ไม่มีทางเลี่ยงเช่นนี้ ช่างทำให้คนใจสลายโดยแท้

แต่นี่ก็คือความจริง

เขานิ่งซวนไม่ใช่ประธานนิ่งซื่อของตุงไห่ที่เรียกลมเรียกฝนในเมืองตุงไห่ได้อีกแล้ว เป็นเพียงคนถูกทิ้งคนหนึ่งในตระกูลนิ่งเท่านั้น

ไม่เพียงบิดาที่หายสาบสูญอยู่ต่างประเทศ แม้แต่หน้าปู่แท้ๆ ก็ยังไม่ได้เห็น

ถึงขนาดที่ อาจจะมีอันตรายถึงชีวิตได้ทุกเมื่อ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะหายไปจากโลกนี้

“ทำไม? ยังจะอยู่ที่นี่ทำไมอีกเหรอ? นิ่งซวน นายฟังคำพูดเมื่อกี้ของคุณชายจ้าวไม่เข้าใจหรือ?” ชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายจ้าวเจี้ยนหนิงพูดอย่างเย่อหยิ่งถือดี มองนิ่งซวนกับอูหยางด้วยท่าทางเหยียดหยาม

“ที่ตรงนี้คุณชายจ้าวต้องการ ตอนนี้นายยังไม่รีบสละที่นั่งอีก? ยังไม่ไสหัวออกไปจากที่นี่อีก?”

นิ่งซวนมองไปทางเขาอย่างเย็นชา ความโกรธพุ่งขึ้นฟ้า กล่าวเสียงเย็นว่า “ฉันบอกแล้วไง ที่ตรงนี้ถูกจองให้คนใหญ่คนโตท่านหนึ่งแล้ว หากทำให้คนใหญ่คนโตคนนั้นโมโหเข้า พวกนายไม่มีทางมีจุดจบที่ดีแน่!”

หงส์ที่ถอนขนไม่ต่างจากไก่จริงๆ ตอนนี้เขาตกอับแล้ว ขนาดลูกสมุนก็ยังขึ้นขี่บนหัวได้ตามใจชอบ ลูกน้องคนหนึ่งก็กล้าเหน็บแนมต่อหน้าได้ทุกเมื่อ

หากเปลี่ยนเป็นที่อื่น บางทีนิ่งซวนอาจจะอดทนต่อกลิ่นเหม็นนี้ได้ เพราะอย่างไรสถานการณ์เช่นนี้ หลังจากที่บิดาเกิดเรื่อง เขาอยู่ตระกูลนิ่งก็อดทนอดกลั้นมาตลอด

นานวันเขาก็กลายเป็นความเคยชิน ราศีและความแหลมคมในอดีตได้สูญหายไปหมดแล้ว

“นายว่าอะไรนะ? ฉันไม่กล้าไปยั่วโมโหคนใหญ่คนโตที่นายรู้จักหรอก? โธ่เอ๊ย นิ่งซวน นายช่างมีความสามารถเพิ่มขึ้นจริงๆ” จ้าวเจี้ยนหนิงเยาะเย้ย พลางส่ายหน้า ท่าทางไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนั้น