บทที่ 269 คนตระกูลจ้าวเก่ง?

บทที่ 269 คนตระกูลจ้าวเก่ง?

หลินอิ่งสีหนาไร้ความรู้สึก มองจ้าวเจี้ยนหนิงแวบหนึ่ง

จ้าวเจี้ยนหนิงใช้สายตาอวดดีถึงขีดสุดสบตากับหลินอิ่ง สลัดข้อมือไปมา เผยนาฬิกาข้อมือยี่ห้อวาเชอรอง คองสตองแตงราคาสิบล้านรุ่นลิมิเต็ดเรือนหนึ่งออกมา ทำท่าทางเพ่งดูเวลา

“นิ่งซวน เวลาที่ฉันกับเพื่อนนัดกันใกล้จะถึงแล้ว” จ้าวเจี้ยนหนิงกล่าวเนิบๆ “ฉันให้เวลาแกหนึ่งนาที รีบพาคนบ้านนอกที่แกนัดมาที่นี่ไปจากร้านน้ำชา อย่าทำให้เรื่องของฉันล่าช้า ความอดทนของฉันมีขีดจำกัด”

นิ่งซวนแววตาโกรธขึ้ง ไม่สนใจท่าทางอวดดีของจ้าวเจี้ยนหนิง มองไปที่หลินอิ่ง กล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ประธานหลิน ตรงนี้เป็นที่นั่งที่ผมจองไว้ให้คุณ แต่ว่า มีคนตาไร้แววบางคนคิดจะแย่งมันไป”

หลินอิ่งไม่ได้แสดงท่าทีอะไร

ที่นั่งที่เป็นของเขา เหมือนว่าจะถูกคนแย่งไปแล้ว

“นิ่งซวน ฉันไว้หน้าแกแล้วแกไม่ต้องการสินะ? คนตาไร้แวว? ช่างกล้าดีเหลือเกินนะ!” จ้าวเจี้ยนหนิงมองนิ่งซวนด้วยสายตาเย็นชา เปิดปากบริพาทยกใหญ่ “ฉันว่าหมาจรจัดอย่างแกคิดจะรนหาที่ตายสินะ?”

“ฮ่าๆ นิ่งซวน นายเองก็ไม่ดูเลยว่าตอนนี้นายมันน่าเวทนาแค่ไหน? ยังกล้าอวดดีต่อหน้าคุณชายจ้าวอีก?” ผู้ติดตามคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายจ้าวเจี้ยนหนิงพูดอย่างเหยียดหยาม

“ฮึๆ ช่างน่าหัวเราะจริงๆ คุณชายสี่ตระกูลนิ่งอันยิ่งใหญ่ ถึงกับตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้? เรียกคนที่ท่าทางมอซอคนหนึ่งว่าคนใหญ่คนโต แถมยังเคารพขนาดนั้น?” ผู้ติดตามอีกคนเยาะเย้ยถากถาง

ในมุมมองคนกลุ่มนี้ของจ้าวเจี้ยนหนิง นิ่งซวนก็คือคนป่วยที่ควรรีบไปพบแพทย์ พออับจนหนทาง ได้พบคนคนหนึ่งเข้า ก็บูชาราวกับเป็นพระโพธิสัตว์ เป็นดาวนำโชคขนาดใหญ่

คนแซ่หลอนคนนี้ ใครมองไม่ออกบ้างว่ามีกี่ชั่งกี่ตำลึง?

สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวราวกับยังเรียนหนังสืออยู่มัธยมปลาย บอดี้การ์ดชาวต่างชาติที่ตามอยู่ด้านหลังก็เหมือนคนทึ่มทื่อไม่ขยับเขยื้อน

หน้าผากนิ่งซวนมีเหงื่อซึมออกมา มองหลินอิ่งอย่างระมัดระวัง หลินอิ่งสีหน้าสงบนิ่ง ความรู้สึกที่ลึกซึ้งยากคาดเดาส่งมาถึงเขา

จะว่าไปแล้ว กระทั่งเขาเองก็ไม่ค่อยเข้าใจสถานะความเป็นมาที่แท้จริงของหลินอิ่งเท่าไหร่นัก รู้แต่ว่าประธานหลินเป็นยอดฝีมือที่ไม่ปรากฏที่ไหนบนโลก มีสถานะสูงศักดิ์ของผู้อาวุโสตระกูลนิ่ง อีกทั้งตอนนั้นเขาเคยถามต่อหน้านายท่านนิ่งไท่จี๋ กระทั่งนายท่านตระกูลนิ่งก็ยังตอบอย่างเลี่ยงๆ ไม่ยอมเอ่ยอะไรมาก

แล้วจ้าวเจี้ยนหนิง ถึงกับกล้าคิดไปเองแล้วด่าประจานต่อหน้าประธานหลิน?

หากจ้าวเจี้ยนหนิงรู้ว่าที่ด่าอยู่ตรงหน้านี้คือผู้อาวุโสของตระกูลนิ่งแห่งตี้จิง เกรงว่าเขาคงแทบอยากจะตบหน้าตัวเองสักสองที ณ ที่ตรงนั้นเลย

ประธานหลินทำอะไรยังคงเงียบเชียบเกินไป ผู้อื่นล้วนมองเงื่อนงำไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

“นิ่งซวน วันนี้เดิมทีฉันแค่ต้องการให้แกสละที่นั่งเท่านั้น แต่ว่า แกถึงกับกล้าอวดดีขนาดนี้” จ้าวเจี้ยนหนิงกล่าวช้าๆ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อย่างนั้นฉันคงได้แต่ใช้วิธีการบางอย่างแล้ว”

พูดจบ จ้าวเจี้ยนหนิงก็ดีดนิ้ว

“จับตัวนิ่งซวนให้ฉัน”

เวลานี้ ที่ด้านหลังจ้าวเจี้ยนหนิงมีรปภ.สองคนรีบเดินเข้ามา มองนิ่งซวนด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

“คุณนิ่ง ขอเชิญคุณรีบออกไปจากร้านน้ำชาซินสุย ที่นั่งตรงนี้มอบให้แก่คุณจ้าวแล้ว” รปภ.ในชุดสูทกล่าวอย่างจริงจัง