บทที่ 272 แกถูกล้อมแล้ว

บทที่ 272 แกถูกล้อมแล้ว

“ขอบคุณประธานหลิน!” นิ่งซวนสีหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

เขารู้ คนอย่างประธานหลินคำพูดดั่งทองคำ นั่นก็คือไม่มีกลับคำอย่างแน่นอน วาจาหนักแน่นดุจกระถางเก้าติ่ง!

สิ้นคำ นิ่งซวนก็โค้งกาย ท่าทางจริงใจ ต้องการคุกเข่าคำนับแสดงความขอบคุณ

นิ่งซวนรู้ว่าการช่วยเขาจะต้องจ่ายราคาสูงมากเพียงใด จำเป็นต้องแบกรับความเสี่ยงมากแค่ไหน

ในยามที่เขากำลังอับจนหนทาง ชีวิตตกต่ำ ประธานหลินถึงกับเลือกที่จะช่วยเหลือเขาอย่างไม่ลังเล นี่ทำให้ภายในใจเขารู้สึกเหมือนไหว้พระโพธิสัตว์ถูกองค์จริงๆ การคำนับนี้ ถือว่าสมควรแล้ว!

“เดี๋ยว” หลินอิ่งห้ามไว้เสียงเย็น “นิ่งซวน หลังฉันช่วยแก้แค้นให้พ่อแม่นายได้แล้ว นายค่อยคำนับก็ยังไม่สาย อีกอย่าง ฉันเองก็ไม่ต้องการพิธีจอมปลอมเหล่านี้ด้วย”

“ครับ” นิ่งซวนก้มศีรษะอย่างนอบน้อม

บุคลิกและความองอาจของหลินอิ่งช่างทำให้คนรู้สึกอับอายจนเหงื่อตกจริงๆ น่าเลื่อมใสเป็นอย่างยิ่ง

ไม่สนใจเขานิ่งซวนที่เป็นผู้รับมรดกทรัพย์สินมูลค่ามากกว่าหมื่นล้าน และไม่สนใจพิธีจอมปลอมเหล่านี้ด้วย

มีเพียงคำว่า คุณธรรมสูงส่ง

“เอาล่ะ นิ่งซวน ตอนนี้นายพาฉันไปสำนักงานใหญ่ของตระกูลนิ่งที” หลินอิ่งกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“ครับ!” นิ่งซวนกล่าวพร้อมกับภายในใจรู้สึกตื่นเต้น มีผู้อาวุโสช่วยออกหน้า เขาสามารถเงยหน้ากลับสำนักงานใหญ่ตระกูลนิ่งได้เสียที

ตึงๆๆ!

ในเวลานี้เอง จู่ๆ ที่ด้านนอกประตูก็มีเสียงดังโครมครามเป็นชุด ราวกับเสียงร่างคนกระแทกกับกำแพง

หลินอิ่งลุกขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เดินออกจากห้องดื่มชา นิ่งซวนกับอูหยางก็เดินตามหลังมาด้วยเช่นกัน

ที่ด้านนอกห้อง มีบอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่หลายคนนอนระเกะระกะ ร้องโหยหวนอยู่บนพื้นอย่างน่าเวทนา

ส่วนฮาเดสที่เฝ้าอยู่นอกประตู เวลานี้ได้ลงมือแล้ว ต่อสู้ตะลุมบอนกับบอดี้การ์ดชุดดำกลุ่มใหญ่ แทบจะเป็นหนึ่งหมัดต่อหนึ่งคน ต่อยกระเด็นไปติดกำแพง ส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาไม่หยุด

แต่คนที่มาราวกับจะมีมากขึ้น หลินอิ่งทอดสายตามองไป ทั่วทั้งห้องโถงใหญ่และทางขึ้นบันได ล้วนเต็มไปด้วยสมุนชุดดำที่แผ่กลิ่นอายคุกคามออกมา

“แม่ง ทำไมมันเก่งจังวะ?” จ้าวเจี้ยนหนิงด่าออกมาประโยคหนึ่ง มองฮาเดสกับหลินอิ่งอย่างเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

และคิดไม่ถึงเช่นกันว่า บอดี้การ์ดของหลินอิ่งจะเก่งขนาดนี้ ล้มคนสิบกว่าคนได้อย่างง่ายดายตามใจนึกเหมือนกับดื่มน้ำกินข้าว

และบอดี้การ์ดชุดดำกลุ่มใหญ่นั้น ล้วนไม่ยอมบุกเข้ามาอีก แต่ละคนต่างก้าวถอยหลัง มองฮาเดสด้วยสายตาหวาดกลัว

“ประธานหลิน ไอ้หมาโง่ตัวนั้นระดมคนมาที่นี่อีกแล้วครับ” ฮาเดสกล่าวรายงาน

มุมปากของหลินอิ่งเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา จ้าวเจี้ยนหนิงผู้นี้ช่างไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ นี่จะสักแค่ไหนเชียว?

ตอนที่ตัวเขากำลังดื่มชากับนิ่งซวน ก็ระดมคนมามากมายขนาดนี้เพื่อมาหาเรื่องเขาที่นี่

จ้าวเจี้ยนหนิงกว่าวอย่างอวดดีว่า “ไอ้คนแซ่หลิน รีบไสหัวออกมาคุกเข่าขอโทษกูเดี๋ยวนี้! ร้านน้ำชาซินสุยถูกกูเคลียพื้นที่หมดแล้ว รอบๆ นี้เป็นคนของกูทั้งหมด มึงถูกล้อมแล้วรู้ไหม?”

“หลินอิ่ง มึงได้ยินไหม? หากไม่ยอมทำตามแต่โดยดี วันนี้กูจะตีมึงให้พิการอยู่ที่นี่!” จ้าวเจี้ยนหนิงกล่าวอย่างวางอำนาจ ทำท่าทางราวกับคุมเกมไว้หมดแล้ว

พูดจบ จ้าวเจี้ยนหนิงก็ดีดนิ้วทีหนึ่ง ที่ด้านข้างมีคนสองสามคนรีบเดินออกมา พร้อมกับเสียงเคร้งคร้างของอาวุธ จ้องหลินอิ่งด้วยสายตาโหดเหี้ยม

นอกจากนี้ ที่ข้างกายจ้าวเจี้ยนหนิงยังมีสองสามคนที่หยิบถุงห่อคันเบ็ดตกปลาสีดำออกมา ท่าทางเตรียมพร้อมจะบุกได้ทุกเมื่อ

พอเห็นท่าทางเช่นนี้ นิ่งซวนก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาแล้วเช่นกัน กล่าวด้วยน้ำเสียงโกรธๆ ว่า “จ้าวเจี้ยนหนิง นายคิดจะทำอะไร? นายกล้าพาคนมาล้อมประธานหลินเหรอ?”