บทที่ 273 ไอ้โง่ยังกล้าไปล่วงเกินประธานหลินอีก?

บทที่ 273 ไอ้โง่ยังกล้าไปล่วงเกินประธานหลินอีก?

และไม่เคยคิดเลยเช่นกัน พ่อตาเขา นิ่งจองเป่าเป็นคนระดับไหนกัน?

นั่นคือหนึ่งในผู้ดูแลและเป็นสามยักษ์ใหญ่ของตระกูลนิ่งเชียวนะ สิทธิ์์ในการพูดใหญ่ที่สุดในตระกูลนิ่ง!

ด้วยยาจกอย่างหลินอิ่ง เกรงว่าแม้แต่สิทธิ์์ในการเลียรองเท้าพ่อตาเขาก็ยังไม่มี

“ต้ากวาง ไป ฆ่าไอ้หลินอิ่งนี่ซะ ค่อยเอามือถือมันมา กูจะดูสิว่า เมื่อกี้มันคุยกับใคร แถมยังกล้าสวมรอยเป็นพ่อตากูอีก กูจะต้องสืบหาตัวไอ้คนคนนี้ออกมา แล้วฆ่ามันซะ!” จ้าวเจี้ยนหนิงกล่าวอย่างโอหัง ออกคำสั่งกับชายหัวล้านข้างตัว

ชายหัวล้านพร้อมจะลงมือนานแล้ว เขายกกระบองเหล็กขึ้นมาตีกับฝ่ามือ ชายหน้าโหดที่อยู่ด้านข้างก็ถือกระบองเหล็กตามมาด้วย ก้าวเดินอย่างช้าๆ มาทางหลินอิ่ง

และที่ด้านหลังพวกเขา มีมือปืนสิบกว่าคนจ้องฮาเดสด้วยสีหน้าเย็นเยียบ ขอเพียงบอดี้การ์ดต่างชาติคนนี้ยังกล้าขยับแม้แต่นิดเดียว ก็จะถูกยิงทันที

หลินอิ่งมุมปากยิ้มเยาะ เขาเพิ่งจะรู้เหมือนกันว่าที่แท้จ้าวเจี้ยนหนิงก็คือลูกเขยของนิ่งจองเป่า ชักจะน่าสนุกหน่อยแล้ว

“แกเป็นคนมีระดับหรือไม่ฉันไม่รู้ แต่สีหน้าแบบนี้ไม่เลวเลย ในสถานการณ์เช่นนี้ แกยังสงบนิ่งได้ถึงขนาดนี้เชียว?” ชายหัวล้านทำท่าครุ่นคิดมองหลินอิ่งพลางกล่าว หน้าตาราวกับคนชั้นต่ำเล่นลูกไม้

ครืดๆๆๆ!

เวลานี้ มือถือของจ้าวเจี้ยนหนิงก็ดังขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง เป็นสายที่ดูร้อนใจอย่างมาก

“นี่?” จ้าวเจี้ยนหนิงมองเบอร์บนหน้าจอมือถือ ทำท่าทางลังเลใจขึ้นมา จากนั้นก็รับสายโทรศัพท์

“พ่อตา คุณมีเรื่องอะไรครับ?” จ้าวเจี้ยนหนิงรับสาย เอ่ยพร้อมกับยิ้มเข้าสู้

แม้จะบอกว่าจ้าวเจี้ยนหนิงเป็นคุณชายที่มีตำแหน่งฐานะในตระกูลจ้าว แต่ต่อหน้าพ่อเขยนิ่งจองเป่า ยังคงรักษาความนอบน้อมไว้อย่างเต็มที่

หากยึดตามความสามารถพูดได้ว่า บิดาแท้ๆ ของจ้าวเจี้ยนหนิงยังห่างชั้นกว่านิ่งจองเป่าอีกไกล

จ้าวเจียนหนิงสามารถแสดงความสามารถออกมาเต็มร้อยจากในบรรดาคนรุ่นเดียวกันของตระกูลจ้าว ฐานะที่ครอบครองจึงไม่ธรรมดา นั่นเป็นเพราะนิ่งจองเป่าให้ความช่วยเหลือเขาอย่างมาก นี่ก็คือที่พึ่งที่ใหญ่ที่สุดของเขา เป็นแหล่งเงินทุนชั้นยอด

“จ้าวเจี้ยนหนิง ฉันถามหน่อย ก่อนหน้านี้แกมาหาพ่อบ้านใหญ่ของฉันเพื่อระดมคน บอกว่าเพื่อนของนิ่งซวนตบแก

เพื่อนของนิ่งซวน ใช่คนหนุ่มที่ชื่อหลินอิ่งหรือเปล่า?” ที่ปลายสาย เสียงของนิ่งจองเป่าเคร่งเครียดถึงขีดสุด

“หา?” จ้าวเจี้ยนหนิงตกตะลึงตาค้าง “พ่อตา คุณรู้ได้ยังไงครับ ว่าชื่อหลินอิ่ง หรือว่าคุณรู้จักเขาจริงๆ?”

หน้าผากจ้าวเจี้ยนหนิงมีเหงื่อผุดขึ้นมา มองไปทางหลินอิ่งอย่างไม่อยากจะเชื่ออยู่บ้าง

นี่มันอะไรกัน? หลินอิ่งรู้จักนิ่งจองเป่าพ่อตาของตนจริงๆ? เป็นไปไม่ได้หรอก ท่าทางยาจกแบบนี้ จะมีสิทธิ์์พูดคุยกับคนมีอำนาจระดับสูงเหล่านั้นได้ยังไง?

“ไอ้โง่!” น้ำเสียงของนิ่งจองเป่าที่ดังมาจากปลายสายโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด “แกมันไอ้โง่รนหาที่ตาย! นั่นเป็นคนที่แกล่วงเกินได้เหรอ? ไม่รู้จักที่ตาย!”

“ตอนนี้ แกรีบไปขอโทษประธานหลินให้ฉันเสียดีๆ ประธานหลินให้แกทำอะไร แกก็ทำอย่างนั้น! จากนั้นก็รออยู่ที่เดิม รอฉันไปแก้สถานการณ์ที่นั่น ไม่ต้องถามเหตุผล! ได้ยินไหม?” นิ่งจองเป่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดอย่างยิ่ง

“คุณก็เรียกเขาว่าประธานหลินด้วย? นี่มันเรื่องอะไรกัน?” จ้าวเจี้ยนหนิงรู้สึกราวกับเห็นผีตัวเป็นๆ ช่างเหลือเชื่อโดยแท้