บทที่ 274 คำพูดของผมคุณเห็นเป็นลมผ่านหู?

บทที่ 274 คำพูดของผมคุณเห็นเป็นลมผ่านหู?

ห้านาทีต่อมา

ขบวนรถโรลส์-รอยซ์กลุ่มหนึ่งแล่นเข้ามาในลานจอดรถของร้านน้ำชาซินสุย ชายวัยกลางคนสวมสูทสีดำคนหนึ่ง กำลังรีบขึ้นอาคารมา ภายใต้การติดตามของบอดี้การ์ดชาวตะวันตก

เพียงไม่นาน คนที่บุคลิกไม่ธรรมดากลุ่มนี้ ก็มาหยุดตรงหน้าห้องดื่มชาผิ่นซานเหอ

“ประธานหลิน! ผมคือนิ่งจองเป่า ครั้งนี้ลูกเขยโง่ในบ้านไม่รู้ความ ทำให้คุณขบขันแล้ว” ชายวัยกลางคนที่สวมสูทสีดำ เผยรอยยิ้มทักทายออกมา “ผมต้องมอบผลลัพธ์ที่น่าพอใจให้กับคุณแน่”

หลินอิ่งหันไปมองด้วยสายตาเย็นเยียบ มองสำรวจนิ่งจองเป่าแวบหนึ่ง

อายุของนิ่งจองเป่าประมาณสี่สิบกว่าปี รูปร่างท้วม ใบหน้ารูปสี่เหลี่ยมดูน่าเกรงขาม ดวงตาเป็นประกายมีชีวิตชีวา บุคลิกดูสุขุมนุ่มลึก

ว่าไปแล้ว หลินอิ่งก็เพิ่งเคยพบหน้านิ่งจองเป่าเป็นครั้งแรก

แต่เขามองออกได้ว่า คนอย่างนิ่งจองเป่านี้เป็นคนค่อนข้างกลิ้งกลอก บุคลิกและการกระทำค่อนข้างช่ำชอง

เมื่อทักทายหลินอิ่งเสร็จ นิ่งจองเป่าพลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาราวกับน้ำค้างแข็งทันที กวาดตามองไปที่จ้าวเจี้ยนหนิงกับบอดี้การ์ดชุดดำกลุ่มนั้น “พวกแกยังอยู่ที่นี่ทำไมอีก? ไสหัวไปให้หมดเดี๋ยวนี้!”

พอนิ่งจองเป่าตวาดขึ้นมาเสียงหนึ่ง ลูกสมุนและบอดี้การ์ดที่ล้อมอยู่ด้านนอกด้านในมากกว่าสิบคน ก็ถอยออกไปทั้งหมดแต่โดยดี แม้แต่ผายลมก็ยังไม่กล้าปล่อยสักคน

ลูกสมุนกลุ่มนี้ล้วนเป็นลูกน้องในโลกสีเทาของนิ่งจองเป่า เป็นจ้าวเจี้ยนหนิงที่ระดมมาจากพ่อบ้านใหญ่ของนิ่งจองเป่า แทบจะเท่ากับเป็นข้ารับใช้ของนิ่งจองเป่า

หนนี้ นายท่านมาที่นี่ด้วยตัวเอง ข้ารับใช้กลุ่มนี้มีหรือจะกล้าพูดอะไรสักคำ

เพี๊ยะๆ!

หลังลูกสมุนและบอดี้การ์ดถอยออกไปเสร็จ นิ่งจองเป่าก็เดินเข้าไปตบหน้าจ้าวเจี้ยนหนิงไปสองฉาด ทำเอาจ้าวเจี้ยนหนิงมุมปากกระตุก บนหน้าปรากฏเป็นรอยแดงก่ำ

“ไอ้ตัวน่าขายหน้า!” นิ่งจองเป่ากล่าวบริภาษ “แกนับเป็นตัวอะไร? กล้าทำอวดดีต่อหน้าประธานหลิน? ฉันสั่งสอนแกไม่ดี แกยากจะเป็นอาวุธที่ดีได้จริงๆ”

พูดจบ นิ่งจองเป่าก็ทั้งต่อยทั้งถีบ คว้าจ้าวเจี้ยนหนิงไว้แล้วเตะไปหนึ่งที ทำเอานิ่งจองเป่าล้มลงไปกับพื้น กัดฟันแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความอับอายและอัปยศอดสู

“จ้าวเจี้ยนหนิง แกจะทำตัวสำมะเลเทเมากับพวกเพื่อนกเฬวรากทั้งวันก็ช่างเถอะ ยังตั้งฉายาบ้าบอว่าคุณชายสี่แห่งเมืองหลวงอะไรนั่นออกมาอีก แถมยังก่อเรื่องทะเลาะวิวาทให้ฉันไปทั่ว ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าลูกสาวฉัน ฉันคงฆ่าไอ้คนไม่เอาไหนอย่างแกไปนานแล้ว!” นิ่งจองเป่ากล่าวสั่งสอนเสียงเย็น

เจอการกระทืบของนิ่งจองเป่าเข้าไป จ้าวเจี้ยนหนิงจึงไม่กล้าพูดอะไรสักคำ ยอมถูกตีแต่โดยดี

แม้แต่พ่อเขาอยู่ต่อหน้านิ่งจองเป่าพูดจายังต้องระวัง อย่าว่าแต่เขาเลย ฐานะที่เขาได้มาในตระกูลจ้าว ล้วนเป็นเพราะการแต่งงานกับลูกสาวของนิ่งจองเป่าทั้งนั้น

“ประธานหลิน ขอโทษด้วยจริงๆ ที่บ้านโชคไม่ดี มีลูกเขยโง่เช่นนี้ เฮ้อ” หลังนิ่งจองเป่าตีจ้าวเจี้ยนหนิงเสร็จ ก็ถอนหายใจพลางกล่าว ท่าทางดูจริงใจอย่างยิ่ง

“ไอ้ตัวโง่เขลานี่ลบหลู่คุณ คุณว่า อยากจัดการเขายังไง ผมจะไม่บ่นว่าสักคำ แถมยังส่งเสริมคุณด้วย” นิ่งจองเป่ากล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“หา? พ่อตา คุณจะมอบผมให้เขาจัดการไม่ได้นะ!” จ้าวเจี้ยนหนิงกล่าวอย่างหวาดกลัว

ก่อนหน้านี้เขาเหน็บแนมหลินอิ่งไปขนาดนั้น ยังคิดจะส่งคนมาหักขาของหลินอิ่งด้วยซ้ำ

หากให้หลินอิ่งเป็นคนจัดการจริง อย่างนั้นตนเองก็ไม่รู้ว่าจะมีจุดจบแบบไหน!

ขณะเดียวกัน ภายในใจของจ้าวเจี้ยนหนิงก็ได้รับความสั่นสะเทือนอยู่ลึกๆ เป็นความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้

ท่าทีที่พ่อตานิ่งจองเป่ามีต่อหลินอิ่ง ช่างเคารพเกินไปแล้ว

เขาติดตามนิ่งจองเป่ามานานหลายปี เคยพบเห็นโลกมาไม่น้อย แต่ยังไม่เคยเห็นเวลาที่พ่อตานิ่งจองเป่ายอมลงให้ผู้อื่นขนาดนี้ แสดงท่าทางต่ำต้อยขนาดนี้