บทที่ 348 ปิดถนนเส้นนี้?

เผียวซิ่วชวนขอร้องหลินอิ่งไม่หยุด แว่นที่ใส่อยู่ก็แตกแล้ว ตัวสั่นไปทั้งร่าง สภาพซมซาน

ภาพนี้ ทุกคนในร้านต่างดูด้วยความตกใจ พวกเขาคิดไม่ถึง ว่าคุณชายชีซิงกรุ๊ปทั้งคน ศักดิ์ศรีสูงส่งในประเทศเกาหลีไม่เคยกลัวใครอย่างเผียวซิ่วชวน กลับถูกคนทำร้ายจนสภาพซมซาน เหมือนหมาเร่ร่อนน่าสงสารกระดิกหางร้องขอชีวิต

นิ่งจองอู่กับลูกสาวรู้สึกน่าทึ่ง ประธานหลิน เก่งกาจมากจริงๆ

พวกเขาสองคนไม่รู้อำนาจความสามารถที่แท้จริงของประธานหลินว่าเป็นยังไง แต่วันนี้ได้เห็นด้วยตาตัวเองว่าประธานหลินเหยียดหยามชีซิงกรุ๊ป รู้สึกตะลึงมาก

ความกล้าหาญระดับนี้ ในตี้จิงจะมีกี่คน?

มิน่า ครั้งที่นายท่านนิ่งไท่จี๋ถอนตัว ถึงขอร้องให้ประธานหลินมาดูแลตระกูลนิ่งแทน กิจกรรมอันใหญ่โตของตระกูลนิ่งแห่งตี้จิง ส่งมอบให้ประธานหลิน

บุคลิกอันหาที่เปรียบไม่ได้อย่างประธานหลิน ตระกูลนิ่งแห่งตี้จิงจะมีใครเทียบได้?

จางฉีโม่ดูอยู่ข้างๆ สีหน้าเป็นห่วง พูดเสียงเบา “หลินอิ่ง คนเกาหลีคนนี้เบื้องหลังใหญ่โต เกรงว่าจะมีปัญหาใหญ่.....”

หลินอิ่งมองจางฉีโม่แล้วยิ้ม “ฉีโม่ คุณไม่ต้องเป็นห่วง แค่ชีซิงกรุ๊ป ไม่อยู่ในสายตาผมอยู่แล้ว วันนี้ตั้งใจจะกินข้าวเป็นเพื่อนคุณ พวกเขาทำให้คุณอารมณ์ไม่ดี ผมก็จะทำให้พวกเขา จะอารมณ์ดีไม่ได้ทั้งชาติ”

ได้ยินแล้ว จางฉีโม่รู้สึกกังวลไปด้วย ในใจก็รู้สึกตื้นตันไปด้วย

เพราะว่า หลินอิ่งพูดแล้ว เผียวซิ่วชวนสองพี่น้องรบกวนเวลากินข้าวของเขาและภรรยา ทำให้ตัวเองอารมณ์ไม่ดี

ซึ่งหมายความว่า ในใจหลินอิ่งให้ความสำคัญกับเธอมาก

เพราะว่าภรรยาไม่พอใจ ก็ต่อยคุณชายของบริษัทระดับโลกจนต้องคุกเข่าขอร้อง สามีแบบนี้ ยังมีอะไรให้พูดอีก?

“ผมผิดไปแล้ว ไม่ควรรบกวนเวลากินข้าวอันมีค่าของคุณและภรรยา ผิดไปแล้วจริงๆ อย่าฆ่าผมเลย” เผียวซิ่วชวนตกใจจนกลัวไปหมดแล้ว ขอร้องด้วยสีหน้าซีดขาว “เงินห้าแสนล้านผมไม่มีสิทธิ์ใช้ได้ ให้ผมโทรศัพท์หน่อย ผมให้พ่อผมจัดการให้”

หลินอิ่งหัวเราะ พูดว่า “ผมจะให้โอกาสหนึ่งครั้ง”

พ่อของเผียวซิ่วชวน ผู้มีอำนาจสูงสุดของชีซิงกรุ๊ป มีความสามารถในการระดมเงินทุนห้าแสนล้านได้

แต่ว่า เป็นไปไม่ได้ที่จะชดใช้เงินห้าแสนล้าน เพราะลูกชายถูกทำร้าย

หลินอิ่งให้เผียวซิ่วชวนโทรศัพท์ ก็เพราะอยากดู ทัศนคติของชีซิงกรุ๊ปว่าเป็นยังไง

เผียวซิ่วชวนรู้สึกโล่งใจ ได้รับความยินยอมจากหลินอิ่ง จึงสั่งให้บอดี้การ์ดโทรหาพ่อของเขา

“คุณชายใหญ่ เบอร์ท่านประธานโทรติดแล้วครับ” บอดี้การ์ดเกาหลีคนหนึ่งเดินมาด้วยสีหน้าตื่นเต้น ในมือถือโทรศัพท์

เผียวซิ่วชวนร่างสั่น รับโทรศัพท์มาด้วยความตื่นเต้น ต่อหน้าหลินอิ่ง

บลาบลาบลา.......

เผียวซิ่วชวนพูดภาษาเกาหลีด้วยเสียงสั่น สื่อสารกับชายวัยกลางคนด้วยภาษาเกาหลีในโทรศัพท์

สามสิบวินาทีผ่านไป โทรศัพท์ถูกวางสาย

เผียวซิ่วชวนมองหลินอิ่งด้วยสีหน้ายิ้ม พูดว่า “พ่อผมยินยอมแล้ว บอกว่าขอเวลาเขาจะระดมเงิน เมื่อเตรียมเงินเสร็จแล้ว ชีซิงกรุ๊ปของเราจะรีบส่งเงินมาที่ตี้จิงประเทศหลุง......”

“ยินยอมแล้ว?” หลินอิ่งยิ้มอย่างเย็นชา