บทที่ 414 ใครเป็นพ่อกันแน่?

“วุ่นวายกันจริงๆ” ฉู่สงซานสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา หันไปมองหยินต้าชิว

“พี่หยิน ต้องสั่งสอนหยินจุนดีๆหน่อยแล้ว ไม่อย่างนั้น สักวันต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่” ฉู่สงซานพูดด้วยความโมโห

หยินต้าชิวสีหน้าไม่ค่อยดี พูดว่า “ออกไปดูก่อนละกัน”

เขาคิดในใจ ลูกชายตัวเองถูกบอดี้การ์ดหลินอิ่งทำร้ายแล้ว หาคนไปจัดการบอดี้การ์ดหลินอิ่ง ทำไมจะไม่ได้? ฉู่สงซานจำเป็นต้องโมโหขนาดนี้เลยเหรอ?

ครอบครัวตัวเองก็ถอยหนึ่งก้าวแล้ว ไม่ได้ไปหาเรื่องหลินอิ่ง หรือแม้แต่หาเรื่องบอดี้การ์ดหลินอิ่งก็ไม่ได้?

กำลังพูดอยู่ พวกเขาก็เดินออกจากห้องอาหาร เข้าไปในงาน

แขกที่มาในงานพากันออกไปตั้งนานแล้ว มีเพียงหยินจุนสองพี่กับที่กำลังเผชิญหน้ากับฮาเดส

“ไอ้หมาหน้าโง่ ยังกล้าสู้กลับอีก? ยังไม่รีบคุกเข่าขอโทษอีก”

หยินต้าชิวสายตาโหดเหี้ยม ชี้หน้าด่าฮาเดส

ด้านหลังหยินต้าชิว มีบอดี้การ์ดหน้าโหดติดตามอยู่หลายคน ยังมีอีกหลายคนที่ถูกต่อยจนเลือดเต็มหัว จ้องหน้าฮาเดสอย่างไม่พอใจ

เผชิญหน้ากับคำด่าของหยินจุน ฮาเดสมือกอดอก มุมปากยิ้มอย่างเหยียดหยาม

“หยินจุน ลุงบอกแล้วใช่ไหมว่าให้ออกไป? ทำไมยังพาคนมาสร้างปัญหาอีก?”

ฉู่สงซานเดินเข้าไป สีหน้าเคร่งเครียด พูดจาต่อว่า

หยินจุนนี่ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ

ตักเตือนอย่างรุนแรงขนาดนี้แล้ว ยังไม่เชื่อฟังอีก?

หาเรื่องหลินอิ่งไม่ได้ ยังจะมาหาเรื่องบอดี้การ์ดหลินอิ่งอีก?

“ลุงฉู่ เรื่องนี้ โทษผมไม่ได้” หยินจุนพูดอย่างไม่พอใจ “เรื่องนี้ผมไม่ได้เป็นคนก่อ เพราะไอ้บอดี้การ์ดหน้าโง่ของหลินอิ่ง มันลงมือก่อน”

“ลุงฉู่ นี่เป็นงานเลี้ยงที่คุณลุงจัดขึ้น นายคนนี้มันลงมือกับผมในงาน ผมทนไม่ได้จริง”

ฉู่สงซานไม่ได้พูด หันไปมองหลินอิ่ง

คนของหลินอิ่ง เขาไม่กล้าสั่งสอน

“หยินจุน เกิดเรื่องขึ้นได้ยังไง? ใครลงมือก่อน?” หยินต้าชิวสีหน้าโมโห ถามเสียงขรึม

ทำอะไรหลินอิ่งไม่ได้ เขาก็กลั้นความโมโหเต็มท้องแล้ว คราวนี้ แม้แต่บอดี้การ์ดหลินอิ่งก็รังแกขึ้นมาถึงหัวเขา?

หยินจุนพูด “พ่อ ไอ้บอดี้การ์ดคนนี้มันหาเรื่องก่อน เข้ามาก็ทำร้ายบอดี้การ์ดของเราสองคนจนบาดเจ็บหัวแตก ผมทนท่าทางอวดดีของมันไม่ได้ ก็เลยเรียกคนมา”

“แค่บอดี้การ์ดคนเดียว ทำอะไรทำไมถึงได้อวดดีสามหาวขนาดนี้? เย่อหยิ่งอวดดีทั้งเจ้านายลูกน้อง” หยินต้าชิวมองหลินอิ่งเย็นชา หรี่ตาลงแล้วพูดว่า “ไอ้แซ่หลิน ครั้งนี้ นายจะอธิบายยังไงกับฉัน? บอดี้การ์ดนายไม่รู้กาลเทศะ งั้นฉันก็จะช่วยนายสั่งสอนมันเอง”

“น้องฉู่ ครั้งนี้ ไม่ใช่ฉันไม่มีเหตุผลแล้วนะ วันนี้ ฉันต้องจัดการไอ้บอดี้การ์ดหน้าโง่นี่แล้ว”

หยินต้าชิวฉวยโอกาสนี้ระบายอารมณ์ มองไปที่ฉู่สงซาน

ถึงจะทำอะไรหลินอิ่งไม่ได้ วันนี้เขาก็ต้องเรียกศักดิ์ศรีคืนมาจากตัวบอดี้การ์ดหลินอิ่งให้ได้

ฉู่สงซานจะปกป้องหลินอิ่งแค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะปกป้องแม้แต่บอดี้การ์ดของหลินอิ่ง

“ประธานหลิน ผมเป็นคนลงมือก่อน” ฮาเดสสีหน้าถ่อมตัวหันไปมองหลินอิ่ง แล้วรายงานเขา “แต่ว่า เมื่อกี้ผมนั่งลิ้มรสไวน์อยู่ ไอ้เด็กนี่สั่งคนมาเทเหล้าอาหารของผมทิ้ง ผมแค่สั่งสอนพวกมันนิดหน่อย”

หลินอิ่งพยักหน้า หันไปมองหยินต้าชิวสีหน้าเรียบเฉย พูดว่า “คุณจะสั่งสอนคนของผม?”

“ไม่ต้องพูดว่าลูกชายคุณหาเรื่องก่อน ถึงแม้จะเป็นบอดี้การ์ดผมก่อเรื่องก่อน ก็ยังไม่ใช่สิทธิ์คุณที่จะมาสั่งสอน”

“อวดดี” หยินต้าชิวระเบิดความโมโหที่อดกลั้นมานาน “แกอย่าคิดว่าน้องฉู่เขาคุ้มกะลาหัวแกอยู่ ก็ไม่เห็นคนอื่นในสายตา”

“แกควรรู้จักแยกแยะฐานะอายุหน่อย เป็นเด็กรุ่นหลัง ยังมาอวดดีที่นี่ แกคิดว่าแกเป็นใคร?”