บทที่ 426 ลงมือดั่งสายฟ้าแลบ

วันที่สอง

เกาะวงดาว คฤหาสน์เชียงปิง

แม่น้ำเชียงปิง สายน้ำไหลแรงเชี่ยว บนแม่น้ำ มีเสียงดังโครงโครงโครง

เห็นเพียง เฮลิคอปเตอร์สีดำเป็นคันๆ บินไปสู่คฤหาสน์เชียงปิง

“นี่เป็นเฮลิคอปเตอร์มาจากไหน? ทำไมดูแล้วเหมือนเป็นของกองพิเศษหวู่อัน?”

“สถานการณ์อะไร? หรือจะมีคนกล้าสร้างความวุ่นวายที่คฤหาสน์เชียงปิง?”

ภายในคฤหาสน์เชียงปิง บอดี้การ์ดลาดตระเวนแต่ละชุด มองดูเครื่องบินแต่ละลำที่บินอยู่เหนือฟ้า สีหน้าเปลี่ยน

มองเห็นจากที่ไกล เฮลิคอปเตอร์ทุกลำมีคนในชุดเกาะพร้อมอาวุธปืน

ท่าทางนั้น เห็นได้ชัดเจนว่าจะทำการใหญ่

“รีบไปรายงานท่านหลิวสฺยงว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว”

ทีมบอดี้การ์ดลาดตระเวนในคฤหาสน์เชียงปิง รีบกระจายตัววิ่งไปทั่วทุกทิศ

ฮวั๊ก

เชือกสลิงเป็นเส้นๆหย่อนลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ ชายหน้าโหดในชุดปฏิบัติการสีดำแต่ละนาย ถืออาวุธปืนลงมาจากเครื่องบินอย่างเป็นระเบียบ วิ่งเข้าไปในสนามกอล์ฟอย่างรวดเร็ว ล้อมสถานที่นี้ไว้

ต่อมา เฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งก็จอดลงในคฤหาสน์เชียงปิง

ท่ามกลางชายชุดสูทหลายนาย หลินอิ่งค่อยๆลงจากเฮลิคอปเตอร์

ข้างกายเขา คือหรงหยังที่สีหน้าเคารพ

“อาจารย์หลิน จากตำแหน่งที่ผมคุยโทรศัพท์กับจี้ฉงซานครั้งก่อน ที่นี่ก็คือสถานที่พักของจี้ฉงซาน” หรงหยังพูดอย่างจริงจัง

หลินอิ่งสีหน้าเรียบเฉย ยืนไขว้มือ เดินเข้าไปในสนามกอล์ฟ

เมื่อคืนหลังจากปราบหรงหยังแล้ว เขาออกคำสั่งเด็ดขาดให้หรงหยังทำงานข้ามคืนให้หาตำแหน่งของจี้ฉงซานให้ได้ รีบหาคนมาจัดการเรื่อง

หรงหยังเป็นหัวหน้าแก๊งของกลุ่มย่อยเมืองก่างแก๊งหยางเหมิน อำนาจทรัพยากรที่สามารถใช้ในเมืองก่าง ไม่ธรรมดา

วันนี้ ก็เรียกเฮลิคอปเตอร์และลูกน้องในกลุ่มย่อยแก๊งหยางเหมินมาล้อมที่พักของจี้ฉงซานไว้

มาถึงสนามกอล์ฟ มีโต๊ะอย่างประณีตตัวหนึ่ง มีเก้าอี้สองใบ

บนโต๊ะมีน้ำชาสองแก้ว มีควันร้อนปลิวขึ้น

เสมือนคนสองคนที่ดื่มน้ำชา เพิ่งจากไปไม่นาน.......

หลินอิ่งถือน้ำชาแก้วหนึ่ง แววตาเริ่มคมลึกขึ้น

“หัวหน้าแก๊งหรง คฤหาสน์เชียงปิงถูกควบคุมไว้หมดแล้ว ฟังลูกน้องจี้ฉงซาน หลิวสฺยงบอกว่าจี้ฉงซานเพิ่งไปไม่นาน หนีไปอย่างรีบร้อน”

หรงหยังสีหน้าเปลี่ยน มองไปที่หลินอิ่ง ในแววตามีความตื่นตระหนก

“อาจารย์หลิน......นี่ นี่ผมไม่รู้ว่ามันสถานการณ์อะไร......ผมมั่นใจว่า ก่อนหน้านี้จี้ฉงซานพักอยู่ที่นี่จริง” หรงหยังพูดด้วยเหงื่อท่วมหัว

เขากลัวว่าหลินอิ่งจะโมโหมาในตัวเขาเพราะว่าหาจี้ฉงซานไม่เจอ

“คฤหาสน์เชียงปิง มันสถานการณ์อะไรกันแน่?” หลินอิ่งถาม

ชายชุดดำคนหนึ่งพูด “อาจารย์หลิน เมื่อกี้ผมได้ยินมาจากปากของบอดี้การ์ดในคฤหาสน์ ครึ่งชั่วโมงที่แล้วจี้ฉงซาน ยังดื่มชากับผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง จากนั้นเหมือนได้รับโทรศัพท์ ก็รีบออกจากคฤหาสน์พร้อมกับผู้หญิงคนนั้นด้วยเฮลิคอปเตอร์ ออกไปตั้งแต่ห้านาทีก่อน”

“ได้ยินว่า จี้ฉงซานไปอย่างเร่งรีบ ไม่ได้สั่งอะไรไว้กับลูกน้องเลย”

“ไปเมื่อห้านาทีที่แล้ว? พร้อมหญิงวัยกลางคน?” หลินอิ่งขมวดคิ้ว พูดว่า “เอาตัวหลิวสฺยงมาถาม”

“ครับ”

ไม่นาน ชายหนุ่มชุดดำก็คลุมตัวชายวัยกลางคนชุดสูทสีดำมา

ชายวัยกลางคนมองหลินอิ่ง สีหน้าเคร่งขรึม

เขาก็คือพ่อบ้านใหญ่ของจี้ฉงซาน หลิวสฺยง และยังเป็นรองประธานของบริษัทวั่นซาน