บทที่ 144

ตึก!

ชายชุดดำคุกเข่าลงกับพื้น เขาก้มกราบให้เซียวหยุนหลงหนึ่งครั้งแล้วพูด: “กระผม​เฉ่าจ้าน ขอบคุณบุญคุณที่ทำให้ผมได้เกิดใหม่อีกครั้งด้วยนะครับ! คุณเป็นคนปลุกความมุ่งมั่นในการต่อสู้ในใจผมตื่น สักวันผมจะกลับมาเมืองเจียงห่ายอีกครั้ง ถึงตอนนั้น หวังว่าคุณจะยอมรับในผลสำเร็จของผมนะครับ!”

“เฉ่าจ้าน?! โอเค ฉันจำไว้ละ”เซียวหยุนหลงเอ่ยปากพูด

เฉ่าจ้านลุกตัวขึ้นแล้วพูด: “ภารกิจในครั้งนี้ผู้การอู๋ในตึกเทียนเซียงเป็นคนมอบหมายให้ผมเองครับ ในส่วนของรายละเอียดเบื้องหลังนั้น ผมก็ไม่อาจทราบได้เลยครับ คุณรักษาตัวด้วยนะครับ”

“ตึกเทียนเซียง?”

รังสีที่อยู่ในแววตาเซียวหยุนหลงหรี่ลงเล็กน้อย มีรังสีแห่งความเยือกเย็นกระพริบ

หลังจากเฉ่าจ้านพูดจบเขาก็เดินจากไป เซียวหยุนหลงไม่ได้ทำให้เขารู้สึกลำบากใจ ด้านหนึ่งเป็นเพราะที่นี่คือโรงพยาบาล ไม่สะดวกต่อการลงไม้ลงมือกันจริง ๆ ถ้าฆ่าคนก็จะยิ่งทำให้เรื่องบานปลายขึ้น ส่วนอีกด้านหนึ่งนั้นเป็นเพราะเฉ่าจ้านเป็นคนที่เคยต่อยมวยใต้ดินมาก่อน เคยเป็นผู้เล่นมวยใต้ดินคนหนึ่ง นี่จึงทำให้เขารู้สึกเป็นกันเองเล็กน้อยละมั้ง

เพราะถึงอย่างไร ก่อนเซียวหยุนหลงจะกลับเมืองเจียงห่าย เขาเป็นสุดยอดครูฝึกในค่ายฝึกนรกของซีบีรา เขาเข้าใจดีมาก ๆ ว่าในฐานะที่เป็นผู้เล่นมวยใต้ดินคนหนึ่งนั้น มันเป็นเรื่องที่ยากมากแค่ไหน ไม่เพียงต้องประสบพบเจอกับการฝึกอันโหดร้ายทารุณที่มีผลต่อความเป็นความตาย ยิ่งต้องเผชิญหน้ากับภัยคุกคามและความตายบนสนามแข่งมวยใต้ดินอีก

อีกอย่างเป็นเพราะเซียวหยุนหลงดูออกอยู่ว่าบนตัวเฉ่าจ้าน ยังมีร่องรอยของความมุ่งมั่นในการต่อสู้และความทระนงเหลืออยู่เล็กน้อย เขายังไม่กลายเป็นเครื่องมือไร้ความรู้สึกที่สังหารเป็นเพียงอย่างเดียว เพราะฉะนั้นเขาจึงยินดีที่จะให้โอกาสเฉ่าจ้านเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเองใหม่อีกครั้ง

หากเฉ่าจ้านกลายเป็นเครื่องมือสังหารที่เย็นชานั่นโดยสิ้นเชิงแล้ว ต่อให้เซียวหยุนหลงปล่อยจะให้เฉ่าจ้านจากไป เขาก็จะทำการทำลายเส้นลมปราณของเฉ่าจ้านทิ้งก่อน ให้เขากลายเป็นคนพิการคนหนึ่งตั้งแต่ตอนนี้

บางทีการทำความดี อาจจะไม่ได้รับผลดีเสมอไป

ที่เซียวหยุนหลงทำแบบนี้เขาก็ไม่คาดหวังว่าสักวันเฉ่าจ้านจะตอบแทนอะไรเขาเช่นกัน เขาแค่หวังว่าต่อไปเฉ่าจ้านจะตามหาเส้นทางที่เป็นของตัวเองเจอ แต่ไม่ใช่ตกเป็นเครื่องมือสังหารของคนอื่น แค่นี้เขาก็รู้สึกคุ้มค่าต่อทุกสิ่งที่ทำแล้ว

หลังจากเฉ่าจ้านจากไปแล้ว เซียวหยุนหลงจึงล็อคประตูห้องพักผู้ป่วยจากด้านใน ความรู้สึกตื่นตัวดุจสัตว์ป่าที่เขาบ่มเพาะมานานหลายปีอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้ต่อให้นอนหลับไปแล้ว ขอแค่มีเสียงการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติเพียงเสี้ยวเดียวเขาก็จะตื่นขึ้นมาในทันที

ด้วยเหตุนี้ วินาทีที่เฉ่าจ้านเปิดประตูออก เขาก็ตกใจตื่นตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

“ตึกเทียนเซียง? นั่นมันที่แบบไหนกันนะ?”

มีแสงเรืองกระพริบอยู่ในตาเซียวหยุนหลง นี่เป็นคำพูดที่เฉ่าจ้านบอกกับเขาก่อนจากลา บอกว่าผู้การอู๋ในตึดเทียนเซียงเป็นคนส่งตัวเขามาปฏิบัติภารกิจนี้ ส่วนรายละเอียดเบื้องหลังที่ลึกกว่านั้น เขาก็ไม่อาจทราบได้เลย

“ฟังจากชื่อแล้วน่าจะเป็นสถานที่ที่ดีงามที่หนึ่งเลยล่ะ……”

เซียวหยุนหลงกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เขาปิดไฟ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงเพื่อนอนหลับต่อ

ค่ำคืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างราบรื่นมาก

……

เช้าวันต่อมา หลังตื่นนอนเซียวหยุนหลงบิดขี้เกียจทีหนึ่ง และหาวไปสองสามครั้ง

ภายในห้องรักษาพยาบาลมีห้องน้ำอยู่ เขาเดินเข้าไปล้างหน้า จากนั้นก็กดโทรหาซ่างกวนเทียนเผิง:

“ฮัลโหล เทียนเผิง ถ้าว่างก็มาหาฉันหน่อย”