บทที่ 198

ฉินหมิงเยว่จ้องมองเซียวหยุนหลง ความอ่อนโยนนัยต์ตาคู่สวยนั้นเห็นได้ชัดถึงความชื่นชมและความสุข เธอนั้นไม่ได้คาดหวังว่าเซียวหยุนหลงจะไล่ตามไปตลอดทั้งเส้นทาง อีกทั้งยังไล่ตามกลุ่มคนพวกนั้นที่จับตัวเซียวหลิงเอ๋อร์ไปได้ทัน แถมยังช่วยเซียวหลิงเอ๋อร์ออกมาได้อย่างปลอดภัย

แม้จะกล่าวว่าท่าทีแสดงออกของเซียวหยุนหลงนั้นแสดงให้เห็นชัดว่าเรื่องทุกอย่างผ่านพ้นไปแล้ว เขาเองก็ไม่ได้เอ่ยถึงขั้นตอนในการช่วยเซียวหลิงเอ๋อร์ แต่ภายในใจของฉินหมิงเยว่รู้ดีว่าขั้นตอนเหล่านั้นจะต้องอันตรายเป็นอย่างมาก

บรรดากลุ่มคนที่พาตัวเซียวหลิงเอ๋อร์ไปจะต้องเป็นพวกกลุ่มคนไม่กลัวตายอย่างแน่นอน ขั้นตอนที่เซียวหยุนหลงช่วยหนูหลิงจะต้องผ่านการต่อสู้กับคนพวกนั้นอย่างไม่อาจเลี่ยงได้

เซียวหยุนหลงสัมผัสได้ถึงสายตาของฉินหมิงเยว่ เขายิ้มและเอ่ย “หมิงเยว่ หรือว่าวันนี้ผมหล่อมาก? ดูสิ คุณมองผมเหมือนกับว่ากำลังคลั่งไคล้?”

“คุณอย่าหน้าไม่อายไปหน่อยเลย!” ใบหน้าของฉินหมิงเยว่แดงระเรื่อ เธอกลับอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงประณาม

เซียวหยุนหลงยิ้ม เขาเอ่ย “คุณเองก็ยังไม่กินข้าวเลยใช่ไหม? ไปเถอะ เข้าไปกินอะไรด้านในสักหน่อย”

ฉินหมิงเยว่พยักหน้า นัยต์ตาคู่สวยมองไปทางเซียวหยุนหลง เอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “หยุนหลง คุณ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ไม่ได้รับบาดเจ็บใช่หรือเปล่า?”

“หมิงเยว่ เกี่ยวกับปัญหาการบาดเจ็บของผมอย่าได้เอ่ยถึง อย่าให้พ่อผมและคนอื่นๆเป็นกังวลเลย” เซียวหยุนหลงเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ แสร้งทำเป็นอดทนกับอาการบาดเจ็บครั้งใหญ่แต่กลับแสดงท่าทียากจะที่เอ่ยออกมา

ฉินหมิงเยว่เห็นถึงท่าทีและน้ำเสียงของเซียวหยุนหลง หัวใจของเธอกระชับแน่น ‘ตึกตัก’ อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือออกไปคว้าแขนของเซียวหยุนหลงและเอ่ย “คุณบาดเจ็บเหรอ? คุณบาดเจ็บตรงไหน? ร้ายแรงหรือเปล่า? ให้ฉันดูหน่อยเร็วเข้า”

“สมแล้วที่เป็นภรรยาของผมเซียวหยุนหลง เรื่องนี้ก็เป็นกังวลทำให้ผมประทับใจ…อันที่จริงเอว ขาและแขนนั้นก็เจ็บอยู่นิดหน่อย เดี๋ยวรอกลับไปยังวิลล่าหมิงเยว่แล้วคุณค่อยนวดให้ผมก็คงดีขึ้นแล้ว” เซียวหยุนหลงเอ่ยด้วยท่าทีสบายๆ

“คุณ—” ฉินหมิงเยว่หน้าแดง เธอจ้องเซียวหยุนหลงตาเขม็งพลางเอ่ยอย่างขุ่นเคือง “นี่คุณยังมีกะจิตกะใจมาเล่นตลกอีก…สรุปแล้วคุณบาดเจ็บหรือเปล่า?”

“ได้รับบาดเจ็บจริงผมจะมากระโดดโลดเต้นอยู่ตรงหน้าคุณได้ยังไง? วางใจเถอะ ผู้ชายของคุณน่ะแข็งแกร่งมาก” เซียวหยุนหลงเอ่ยอย่างไม่ละอายใจ

“ใครบอกกันว่าคุณคือผู้ชายของฉัน? คุณนี่หน้าหนาเกินไปหน่อยหรือเปล่า? ฮึ!” ฉินหมิงเยว่พ่นเสียงลมหายใจฮึ จากนั้นเธอเดินเข้าไปภายในคฤหาสน์ตระกูลเซียว

เซียวหยุนหลงยิ้มและเดินตามหลังฉินหมิงเยว่เข้าไปด้านใน

บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยกับข้าวจานร้อน ต่างก็เป็นอาหารที่เซียวหลิงเอ๋อร์ชอบทาน ผสมผสานระหว่างเนื้อสัตว์และผัก อาหารหลากหลาย ครอบครัวต่างก็นั่งร่วมโต๊ะกัน ท้ายที่สุดเซียวหลิงเอ๋อร์ก็รู้สึกสถานการณ์ที่มีความน่ากลัว แต่ไม่มีอันตรายใด สงบสุขไม่ประสบปัญหาใด นี่คือสถานการณ์สุดท้ายที่ดีที่สุด

“ทุกคนหิวกันแล้วใช่ไหม? มา กินข้าว กินข้าว เรื่องราวได้ผ่านพ้นไปแล้ว กินข้าวกันก่อนค่อยคุยกัน” เซียวว่านจวินยิ้มพลางกล่าว

“หนูหลิงทานเยอะๆนะ ไม่ใช่บอกว่าหิวแล้วหรอกเหรอ หนูดูสิอาหารที่หนูชอบทานเต็มโต๊ะเลย” เซียวหยุนหลงยิ้มพลางเอ่ย

เซียวหลิงเอ๋อร์พยักหน้า คนที่นั่งรอบโต๊ะอาหารต่างก็เริ่มทานอาหารกัน