บทที่ 242

รูม่านตาของเฉินชิงหดแคบลงทันที เขาหยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน สายตามองไปยังด้านหน้า สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า: "ท่านสี่ มาขวางฉันทำไม?"

คนที่ขวางอยู่ด้านหน้าเฉินชิงก็คือท่านสี่เฉียว เขามองเฉินชิงที่อยู่ตรงหน้า แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: "นี่คือสถานที่ต่อสู้อันยุติธรรม และอย่างที่ฉันได้ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าใครก็ห้ามเข้ามาแทรกแซง"

"เสือพิฆาตพ่ายแพ้แล้ว ฉันต้องการจะพาเขาออกไป!" เฉินชิงกล่าว

ท่านสี่เฉียวมองไปยังเซียวหยุนหลงที่อยู่ในสนามฝึกซ้อม การต่อสู้นี้จะจบสิ้นหรือไม่ ควรจะให้เซียวหยุนหลงมาตัดสิน

เซียวหยุนหลงเดินเข้าไปยังเสือพิฆาตที่ล้มกองอยู่บนพื้น ไม่พูดไม่ได้ว่า ความสามารถในการต่อสู้ของเสือพิฆาตเองนั้นแข็งแกร่งอย่างมาก กล้ามเนื้อทั้งร่างกายราวกับเหล็กที่หล่อหลอมขึ้น ฉะนั้นด้วยหมัดนั้นของเซียวหยุนหลงเขาจึงยังไม่ตายไป แต่สูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปโดยสิ้นเชิง

เขาล้มกองกับพื้น ในปากมีเลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด ดวงตาทั้งคู่ว่างเปล่าและเงียบงันอย่างชัดเจน เขาแพ้แล้ว พ่ายแพ้โดยสิ้นเชิง เขาไม่มีทางที่จะขย่มเซียวหยุนหลงได้แม้แต่น้อย

ถึงขนาดที่ เขาพ่ายแพ้จนล้มกองกับพื้น เขาจนปัญญาที่จะคาดเดาว่าศักยภาพของเซียวหยุนหลงนั้นแท้จริงแล้วแข็งแกร่งมากน้อยเพียงใด และเขาไม่รู้โดยสิ้นเชิงว่าขอบเขตศักยภาพของเซียวหยุนหลงนั้นอยู่ที่ไหน

ฉะนั้น เขาจึงพ่ายแพ้ในการต่อสู้ครั้งนี้!

เซียวหยุนหลงเดินไปถึงตรงหน้าเสือพิฆาต แล้วมองลงไปยังเสือพิฆาต เขาไม่ต้องการพูดอะไร เพียงแค่การชำเลืองมองก็ทำให้เสือพิฆาตสัมผัสได้ถึงความละอายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ทันใดนั้น เซียวหยุนหลงก็เงยหน้าขึ้น สายตาจ้องมองเฉินชิง เขาตะโกนเสียงดังว่า:

"ใครจะเข้าร่วมต่อสู้อีก?"

สายตาของเขาจ้องไปที่เฉินชิง ด้วยเหตุนี้ประโยคนี้จึงเท่ากับว่าพูดกับเฉินชิง แล้วก็เป็นการท้าประลองไปยังเฉินชิงอีกด้วย

สีหน้าของเฉินชิงคร่ำเครียดและโกรธเคือง สายตาของเขาเคร่งขรึม แล้วกล่าวออกมาทีละคำทีละประโยคว่า: "เซียวหยุนหลง การต่อสู้ระหว่างคุณกับฉันจะมีขึ้นในไม่ช้าก็เร็ว แต่ไม่ใช่คืนนี้! พี่น้องของฉันบาดเจ็บแล้ว ฉันยอมรับว่าเขาพ่ายแพ้ ฉันต้องการพาเขาออกไป"

"จำคำเตือนของฉันเอาไว้ หากต้องการต่อสู้กับฉัน จะต้องมาอย่างซื่อตรง ถ้าหากกล้าลงมือกับคนข้างกายของฉัน ฉันจะฆ่าทิ้งทั้งสำนักมังกรเขียว!" เซียวหยุนหลงเอ่ยปากอย่างเยือกเย็น ปลายเท้าของเขายกขึ้นเล็กน้อย แล้วเตะเสือพิฆาตที่อยู่บนพื้นลอยออกไป จนล้มลงตรงหน้าเฉินชิง จากนั้นเขาก็กล่าวว่า "คืนนี้เป็นวันเกิดของท่านสี่ ฉันไม่เต็มใจที่จะเห็นการนองเลือด เช่นนั้นจึงปล่อยพวกคุณไป ไสหัวออกไปซะ!"

แสงอันเยือกเย็นปรากฏในดวงตาของเฉินชิง ความโกรธเดือดดาลอันไม่มีที่สิ้นสุดเพิ่มขึ้นในอก เขาก็ทำได้เพียงแค่อดทน เพราะที่นี่มีวิลล่าเฉียวอยู่ ด้านหน้าของเขามีท่านสี่เฉียวขวางอยู่

จุดยืนของท่านสี่เฉียวชัดเจนอย่างมาก เขายืนอยู่ฝั่งของเซียวหยุนหลง เพราะเขาได้รับเซียวหยุนหลงเป็นน้องชายแล้ว

"เช่นนั้นก็หวังว่าจะมีโอกาสได้พบกันอีก!"