บทที่ 262

เพราะหญิงสาวที่เก่งกล้าหาญขนาดนี้พวกเขานั้นไม่กล้าที่จะไปเผชิญ หากรู้ตั้งแต่แรกว่าเธอนั้นคือเย่ม่านหยูนั้น พวกเขานั้นคงจะวิ่งไปไกลๆตั้งแต่แรกแล้ว

“เย่ ผู้กองแน่ ……ผม ผมไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของคุณแล้ว หากผิดอะไรขอให้คุณให้อภัยเถอะครับ！เป็นเพราะผมมันไม่มีตา มีตาแต่ไม่รู้จัก มองคุณไม่ดีไปเอง คุณ คุณอย่ามาเอาอะไรกับผมเลย ปล่อยผมไปเถอะ！”

ชายคนนั้นเอ่ยออกมาอย่างไม่สนใจหน้าตาอีกต่อไป

“พวกคุณเมื่อสักครู่เก่งกันมากนักไม่ใช่หรอ? ทำไมตอนนี้ถึงไม่เก่งแล้วล่ะ? ไม่ใช่ผู้ชายแล้วหรอไง?”เย่ม่านหยูเอ่ยอย่างเยือกเย็น

“เย่ ผู้กองเย่ อยู่ต่อหน้าคุณใครกันจะกล้าไปเก่งขนาดนั้นกันล่ะ” ชายคนหนึ่งเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

“งั้นคุณหมายความว่าหากเป็นคนอื่นคุณก็จะเก่งงั้นหรอ?” เย่ม่านหยูเอ่ยพร้อมมองไปที่ชายหนุ่ม

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขานั้นนิ่งค้าง เขานั้นตะลึง ก่อนที่จะตบหน้าตนเองแล้วเอ่ย“ปากของผมมันแย่จริงๆ ผมพูดผิดไปแล้ว ผม ผมจะไม่กล้าเก่งต่อหน้าใครครับ ……ผู้กองเย่ คุณต้องเชื่อผมนะ ผมนั้นเป็นคนดี ไม่เคยทำค้าประเวณีความผิดอะไรทั้งนั้น ……”

ชายคนนนี้เอ่ยออกมาแทบจะร้องไห้ออกมา เพราถูกสายตาของคนหน้าโหดนั้นจ้องมองไปที่เขาทำให้เขานั้นรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ให้ความรู้สึกที่น่ากลัว ที่สามารถทำให้คนนั้นแทบอยากจะคุกเข่าร้องไห้ออกมาแล้วขอชีวิตกันเลยทีเดียว

“หึ！”เย่ม่านหยูทำเสียงหึ ก่อนที่เธอนั้นจะเดินไปยังเฮียหลิวที่คุกเข่าแล้วเอ่ย“ อย่ามาแกล้งตายต่อหน้าฉันนะ รีบลุกขึ้นเดี๋ยวนี้！ คุณเพิ่งพูดอะไรไปนะ?อยากจะมาดับไฟให้ฉัน?หมายความว่าอะไรกัน?บอกมาให้ชัดเจนเลยนะ！”

เฮียหลิวแทบอยากจะร้องไห้ออกมา เขานั้นรู้สึกวันนี้เขาซวยเอามากๆ แค่เชิญเพื่อนๆมานั้งดื่มเหล้าที่ร้านอาหารริมทาง ทำให้ถึงต้องมาเจอคนหน้าโหดที่ใจกล้าอย่างผู้กองคนนี้ด้วยทเจอก็ช่างมันแล้ว ทำไมยังจะต้องมาถึงปากไม่ดีของตนเองอีก หากพูดอีกคงจะไปยุให้เธออีกไหม?

“เย่ ผู้กองเย่ ผมดื่มไปเยอะแล้วนะ เลยปากไม่ค่อยดีพูดอะไรไม่คิด ผมนั้นไม่ได้คิดอะไรไม่ดีเลยจริงๆนะ ผู้กองเย่คุณนั้นคนใหญ่คนโต ไว้ชีวิตผมเถอะ！”เฮียหลิวคุกเข่าที่พื้นไม่ยอมลุก แทบจะคลุกเข่าลงไปนอนขอชีวิตอยู่แล้ว

“ฉันถามคุณ ที่คุณพูดว่าจะมาช่วยฉันดับไฟ จะใช่วิธียังไงหรอ?”เย่ม่านหยูเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

เฮียหลิวนั้นแทบจะอยากตาย เขานั้นพูดออกไปว่าอยากจะช่วยดับไฟนั้นก็แค่หยอกล้อไปเฉยๆ แต่ว่าตอนนี้เขานั้นอยากจะยืมความกล้ามาแต่ก็ไม่กล้าที่จะยอมรับ เขานั้นกลอกตาไปมา ก่อนที่จะลุกขึ้น แล้วก้มหัวให้กับเย่ม่านหยู แล้วเอ่ย “ผมพูดว่าจะดับไฟให้ผู้กองเย่นั้นคือผมจะเป็นกระสอบทรายให้เอง ให้คุณถีบแล้วก็เตะผมได้เพื่อดับไฟ ……อันนี้ผมนั้นเต็มใจ หากไฟของผู้กองเย่ยังไม่ดับล่ะก็ ก็ถีบมาอีกสักกี่ทีก็ได้นะครับ”

เย่ม่านหยูมีสีหน้าตกใจ เธอนั้นคิดไม่ถึงเลยว่าเฮียหลิวนั้นจะเอ่ยมาเช่นนี้

เย่ม่านหยูที่หันไปมองเซียวหยุนหลงที่นั่งทำตัวราวกับว่าไม่ได้สนใจ ก่อนจะเอ่ย “ผิวหน้าของเจ้าคนนี้กับคุณนั้นมันพอๆกันเลยนะ”

สีหน้าของเซียวหยุนหลงนั้นตกใจ เขานั้นหมดคำจะเอ่ย คิดภายในใจว่าทำไมถึงต้องเอาเจ้านี่มาเปรียบเทียบกับเขากันด้วย?

“ผู้กองเย่ คุณอย่ามาเอาความไม่ดีแบบนี้มาสิ นี่มันไม่เกี่ยวกับผมเลยนะ”เซียวหยุนหลงเอ่ย

เย่ม่านหยูจ้องไปที่เฮียหลิวและพวกเขา ก่อนที่จะเอ่ยตำหนิไป “ไสหัวไปให้พ้นเลยนะ！อย่ามาให้ฉันจับได้นะว่าพวกคุณทำเรื่องที่ไม่ดี ไม่งั้นฉันจะทำให้พวกคุณนั้นได้ตัดลูกตัดหลานแน่！”