บทที่ 1041 เละเทะ

สายตาของไป๋ยี่เฟยโฟกัสไปที่ผู้หญิงคนนั้น หลังจากที่เห็นชัดแล้วว่าเธอเป็นใครก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที

ผู้หญิงคนนี้คือหลิวเสีย น้องสาวของไอ้หัวล้านหลิว

แต่สิ่งแปลกมาก ๆ ก็คือตอนนี้การแต่งการของเธอดูเป็นผู้ใหญ่มาก เหมือนผู้หญิงอายุสามสิบกว่า บวกกับน้ำเสียงที่เธอเพิ่งจะพูดออกมา จงใจบีบเสียง ทั้งหมดทั้งมวลนี้ดูแปลกประหลาดอย่างมาก

ทว่าไป๋ยี่เฟยก็ไม่ได้มีเวลาคิดอะไรมากมาย เพราะเขาตอบกลับไปแล้ว “เธอบอกว่าฉันสลบไปนานแค่ไหนนะ?”

“หนึ่งวันหนึ่งคืน” หลิวเสียกะพริบตาพูด

หัวของไป๋ยี่เฟยสับสนและว่างเปล่าในทันที

หนึ่งวันหนึ่งคืน นี่มันเป็นเวลาที่นานมาก อาจจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ได้

“พี่ไป๋ พี่ยังไม่รู้ ต้องใช้ความแข็งแกร่งอย่างมากถึงแบกพี่กลับมาได้” หลิวเสียพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

ไป๋ยี่เฟยจำได้แค่ว่าเขาตื่นขึ้นมาครู่หนึ่งหลังจากที่ตกลงไปในแม่น้ำ เขาฝืนว่ายน้ำมาด้วยตัวเอง และหมดสติไปเมื่อถึงฝั่ง ปรากฏว่าหลิวเสียช่วยชีวิตเขาไว้

“ขอบใจมาก” หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยกล่าวขอบคุณเขาก็ถามอีกว่า “ที่นี่คือที่ไหน?”

แต่หลิวเสียกลับยกถ้วยโจ๊กก่อนจะใช้ช้อนตักขึ้นมาหนึ่งคำ เป่ามันและยื่นช้อนไปที่ปากของไป๋ยี่เฟย พูดด้วยท่าทางมีเสน่ห์เป็นพิเศษ “พี่ไป๋ พี่จะต้องถูกคนไล่ฆ่ามาอย่างแน่นอน ถึงได้ขโมยรถแล้วหนี”

หลิวเสียกะพริบตาปริบๆ หลังจากที่พูดจบ สายตาของเธอดูภาคภูมิใจและยังกล่าวอีกว่า “ฉันเพิ่งจะกล้าตามคนของพี่ในเมืองเทียนเป่ย จะต้องร้ายกาจมากแน่ ดังนั้นฉันเลยไม่ได้พาพี่ไปส่งที่โรงพยาบาลโดยตรง แต่แบกพี่มาที่นี่”

“ที่นี่คือชานเมืองทางใต้ของเมืองเทียนเป่ย ฉันเช่าบ้านไว้หลังหนึ่งโดยเฉพาะ”

เธอแสดงออกอย่างภูมิใจ อีกทั้งยังมีความคาดหวังฉายอยู่ในแววตา ราวกับกำลังรอให้ไป๋ยี่เฟยกล่าวชมเธอ

แต่หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยฟังจบเขากลับไม่สนใจเธอ เขาคิดจะควานหาโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ทว่าในตอนที่มือของเขาสัมผัสลงบนร่างกายทันใดนั้นก็สัมผัสได้ถึงผิวหนังที่เปลือยเปล่า

“เสื้อผ้าฉันอยู่ไหน?”

หลิวเสียตกใจ “พี่ตกลงไปในแม่น้ำ เสื้อผ้าเปียกหมด แน่นอนว่าพี่ไม่สามารถใส่เสื้อผ้าที่เปียกได้”

หน้าผากของไป๋ยี่เฟยย่นเข้าหากัน “งั้นเธอ...”

ช่างมัน ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาสนใจเรื่องพวกนี้ ไป๋ยี่เฟยจึงกล่าวกับหลิวเสียว่า “รีบโทรศัพท์หาพี่ชายของเธอเร็ว”

อย่างไรก็ตาม หลิวเสียดูเหมือนจะไม่พอใจมาก เธอขมวดคิ้วแล้วยืนนิ่ง

ไป๋ยี่เฟยกล่าวด้วยความกังวลว่า “รีบโทรเร็วเข้า!”

หลิวเสียส่งเสียงฮึออกมาอย่างไม่พอใจ “พี่มีเรื่องอะไรก็บอกให้ฉันจัดการให้ก็ได้ ฉันทำได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นพี่ชายของฉันก็ได้”

ไป๋ยี่เฟยดวงตาแดงก่ำ จ้องมองไปที่เธอ

หลิวเสียยังคงน้อยใจ ทำหน้ามุ่ย

แต่ก็ยอมช่วยเหลือ โทรหาไอ้หัวล้านหลิว

......

ไม่นานนัก รถออดี้ธรรมดา ๆ คันหนึ่งก็มาจอดอยู่หน้าบ้าน

หลังจากที่ลงจากรถไอ้หัวล้านหลิวก็รีบวิ่งเข้าไปทางลานบ้าน หลังจากที่เข้ามาด้านในห้องเขาก็ไม่สนใจน้องสาวของตัวเองแม้แต่น้อย รีบเดินมาหน้าไป๋ยี่เฟย “เจ้านาย”

แต่เมื่อเขามองดี ๆ ก็พบว่าไหล่ของอีกฝ่ายที่โผล่พ้นผ้าห่มมานั้นไม่มีเสื้อผ้า เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจมากนัก เขาถามออกไปโดยตรง “มีคนรู้ว่านายมาที่นี่ไหม?”

“ไม่มี ผมไม่ได้บอกใคร” ไอ้หัวล้านหลิวส่ายศีรษะและกล่าว

ไป๋ยี่เฟยถามอีกว่า “ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง?”

ไอ้หัวล้านหลิวฝืนยิ้มและตอบว่า “เละเทะ”

“เละเทะ?” ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย

เจ้าหัวล้านหลิวอธิบาย “ทุกคนตามหาคุณ แต่หลังจากที่คุณตกน้ำไปหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้วยังไม่มีใครพบ ทุกคนก็เลยคิดว่าคุณตายแล้ว”

“ตอนนี้ตระกูลใหญ่ทั้งสามในเมืองหลวง ตระกูลไป๋ ตระกูลหลิน และตระกูลเย่ รวมตัวกันเพื่อกำจัดตระกูลหวัง”

“พวกขวางซาก็เริ่มลงมือแล้ว อำนาจของสามตระกูลใหญ่กำลังกวาดล้างอำนาจของตระกูลหวัง”

“ดังนั้น ตอนนี้มันก็เลยวุ่นวายไปหมด”

“แล้วตอนแรกผมคิดว่าสามตระกูลใหญ่ร่วมมือกันจัดการกับตระกูลหวัง มันควรจะเอาชนะพวกตระกูลหวังได้ง่าย ๆ แต่ความจริงไม่ใช่”

“ภูมิหลังของตระกูลหวางนั้นลึกล้ำมาก ซึ่งมันเกินความคาดหมายของทุกคนอย่างสิ้นเชิง”