บทที่ 1063 รีบช่วยฉันด้วย

ไป๋ยี่เฟยกลับทำหน้าเคร่งขรึม แล้วพูดด้วยความเกรี้ยวกราด“ผู้ชายคนหนึ่ง แถมยังเป็นผู้ชายของแดนเทพยุทธ์ กลับลงมือกับผู้หญิงที่ไม่มีทางต่อสู้”

“และผู้หญิงคนนั้นยังเป็นผู้หญิงของฉันอีกด้วย เธอถูกรังแก พวกนายจะให้ฉันใจเย็นได้ยังไง？”

ทุกคนถึงกับเงียบไปในทันที

ไป๋ยี่เฟยหันกลับไป“ไม่มีอะไรให้ต้องใจเย็น！”

หลังจากพูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็เดินตรงไปที่รถที่เขาเดินจากมา

ทุกคนอยากจะหยุดเขาไว้ แต่ความเร็วของไป๋ยี่เฟยนั้นเร็วเกินไป เขารีบมุดเข้าไปในรถ และสตาร์ทรถ เสียงรถดัง“ฮึม” แล้วพุ่งออกไปทันที

ไป๋ยี่เฟยขับรถไปด้วยโทรศัพท์หาจางหัวปินไปด้วย“พี่จาง ช่วยผมหาขบวนรถของตระกูลหวังหน่อยครับว่าพวกเขาไปถนนเส้นไหน？”

......

ในขณะเดียวกัน บนทางหลวงเส้นหนึ่ง ขบวนรถแต่งงานของตระกูลหวังจู่ๆก็หยุดลงอย่างกะทันหัน

รถคันที่อยู่ด้านหน้าสุด มีหวังสือชิ่ง กับชายวัยกลางคนและอาหยาง

ชายวัยกลางคนกุมที่คอของอาหยางไว้ มือของเขาเต็มไปด้วยเลือดของอาหยาง แต่วินาทีนี้ เขาวางมือลงมา

เขาพูดว่า“อาหยาง……ตายแล้ว”

พอได้ยินคำนี้ ใบหน้าของหวังสือชิ่งขรึมลงทันที

มือของชายวัยกลางคนร่วงลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง เลือดที่อยู่ในมือของเขาไหลหยดลงมาจากนิ้วมือสู่เบาะรถ

คนที่อยู่ในรถด้านหลังลงมากันทั้งหมด พวกเขาล้อมรอบรถคันนั้นไว้ ทุกคนก้มหน้าลง ดูเคร่งขรึมมาก

“อาหยาง！”

หวังเจียจุ้นอยู่รถคันที่สอง หลังจากที่เขาลงมาจากรถก็ทรุดลงกับประตูรถ ร้องไห้ไปด้วยและตะโกนโหวกเหวกโวยวายไปด้วย

ในพื้นที่นี้ ใบหน้าของทุกคนต่างปกคลุมไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจ

หวังสือชิ่งพูดอย่างเคร่งขรึมว่า“อาหยางทำงานหนักให้กับตระกูลหวังมาตลอดชีวิต และมีคนรุ่นหลังจำนวนมากที่อาหยางเป็นคนเลี้ยงดูฟูมฟักมา”

ชายวัยกลางคนที่ได้ยินคำพูดนี้แล้ว เขาอดที่จะสะอื้นออกมาไม่ได้

หลังจากนั้น หวังสือชิ่งก็พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น“วันนี้คนที่มาสร้างความวุ่นวายทั้งหมด ไปสืบมาให้ฉัน ฉันจะให้พวกมันทั้งหมดลงหลุมไปกับอาหยาง！”

พึ่งพูดจบคำนี้ หวังเจียจุ้นที่ฟุบอยู่ตรงกระจกรถจู่ๆก็ลุกขึ้นยืน พุ่งตรงไปยังรถที่เขาอยู่ แล้วลากหลงหลิงหลิงที่อยู่บนรถลงมา

“เพี๊ยะ！”

“เพราะแกคนเดียว！เพราะแกอาหยางถึงต้องตาย！”

เขาพูดไปด้วย เตะต่อยหลงหลิงหลิงไปด้วย

หลงหลิงหลิงเซล้มลงกับพื้น เธอถูกหวังเจียจุ้นทั้งเตะและตี เธอไม่สามารถต้านทานได้ด้วยซ้ำ

แต่ถึงความเจ็บปวดมันทำให้เธอล้มลง เธอก็ไม่แม้แต่จะปริปาก

เห็นได้ชัดว่า หวังเจียจุ้นไม่ชอบหลงหลิงหลิงด้วยซ้ำ หลงหลิงหลิงเป็นเพียงแค่เครื่องมือเท่านั้น ขอแค่ทำตามเป้าหมายสำเร็จ หลงหลิงหลิงก็เป็นของเล่นที่ระบายอารมณ์เท่านั้น

อาหยางตายแล้ว เขาจะเอาความผิดทั้งหมดมาลงกับหลงหลิงหลิง

ถ้าหากคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นกับเขาและหลงหลิงหลิง ตอนนี้คงไม่เป็นแบบนี้หรอก

หลังจากที่หวังสือชิ่งยืนมองดูอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงสั่งลูกน้องไปว่า“อย่าให้คุณชายทำร้ายคนจนตาย”

ลูกน้องจึงรีบเข้าไปอยู่ตรงหน้าของหวังเจียจุ้น แล้วพูดสิ่งที่หวังสือชิ่งกล่าวมา

หวังเจียจุ้นจึงหยุดลง

แต่หวังสือชิ่งก็พูดขึ้นมาอีกว่า“ตอนนี้ รีบหันรถกลับไปเดี๋ยวนี้！”

คนขับรถรีบหันรถกลับไปทันที

แต่พวกเขาพึ่งจะหันรถกลับ ด้านหน้าก็มีรถคันหนึ่งพุ่งมาทางพวกเขาด้วยความเร็ว

ในตอนเริ่มแรกพวกเขาไม่ได้สนใจรถคันนี้เท่าไรนัก แต่พอรอรถเข้ามาใกล้ๆ พวกเขาจึงรู้ว่ารถคันนี้กำลังมายังทิศทางถอยหลังเข้าคลอง อีกทั้งยังพุ่งตรงมาทางพวกเขาอีกด้วย

“เย็ดเข้！”

ตนขับรถรีบบีบแตร ในขณะเดียวกันก็หักพวงมาลัยไปด้วย ยากจะหักหลบรถคันนั้น“แม่งเอ่ยคนขับรถคันนั้นหลับในรึเปล่า？”

ถึงจะเป็นแบบนั้น การตอบสนองของคนขับรถก็ช้าเกินไปแล้ว

ระหว่างพวกเขาห่างกันไม่ถึงหนึ่งร้อยเมตร สำหรับรถที่เร่งความเร็วมาถึงสุดขีด เป็นเพียงเรื่องชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น

“ปึ้ง！”