บทที่ 1064 ช่องว่าง

ชายวัยกลางคนพูดอย่างมั่นใจว่า“ฉันสืบเรื่องนายมาแล้ว นายมีความสามารถระดับหนึ่งชั้นกลาง ฉันก็เหมือนกัน แต่นายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน！”

ตอนนี้ไป๋ยี่เฟยไม่สามารถฟังคำพูดของใครหน้าไหนได้เลย อย่างไรก็ตามพวกเขามีความสามารถเท่ากัน เขาจึงพุ่งตัวตรงเข้าไปทันที

ในตอนที่ทั้งสองกำลังจะเข้าปะทะกัน จู่ๆไป๋ยี่เฟยก็ล้วงมัดสั้นในอกออกมาหนึ่งเล่ม ซึ่งคือมีดสั้นที่ทำมาจากแผ่นเหล็กชิ้นเล็กๆ

ไป๋ยี่เฟยตะโกนด้วยความโกรธ“คนที่ขวางฉันมันต้องตาย！”

ชายวัยกลางคนที่เห็นแบบนั้น ทำเพียงแค่หัวเราะอย่างเย้ยหยัน หลังจากนั้นก็เข้ารับมีดสั้นของไป๋ยี่เฟยด้วยมือเปล่า

แต่ในตอนที่เขารับมันไว้นั้นเขารู้สึกเสียใจมากๆ

“ปึ้ง！”

“ปึ้ง！”

“……”

เสียงระเบิดดังติดต่อกันหลายครั้ง ทำให้ชายวัยกลางคนสีหน้าเปลี่ยนไป

พลังอ้านจิ้งจำนวนมหาศาลพุ่งเข้าหาเขาเป็นระลอก หลังจากนั้นก็เข้าสู่ร่างกายของเขา

ชายวัยกลางคนเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว และร่างกายของเขากลับไม่สามารถขยับเขยื้อนยืนนิ่งอยู่กับที่

ไป๋ยี่เฟยไม่สนใจชายวัยกลางคนด้วยซ้ำ เขาก้าวข้ามชายวัยกลางคนผู้นี้ไป เดินไปยังหวังเจียจุ้นที่อยู่ด้านหลังของเขา

พอเห็นฉากนี้ ทุกคนต่างพากันตกตะลึง

ชายวัยกลางคนเป็นถึงยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นกลาง

“ก๊องแก๊ง！”

แผ่นเหล็กที่อยู่ในมือของไป๋ยี่เฟยแหลกสลายเป็นเศษ ตกลงสู่พื้นทันที

และชายวัยกลางคนผู้ก็ล้มตึงกับพื้น

ใบหน้าของชายวัยกลางคนดูแล้วไม่มีอะไร แต่ความเป็นจริงเขาถูกพลังอ้านจิ้งของไป๋ยี่เฟยตัดหลอดเลือดหัวใจขาดแล้ว

หวังเจียจุ้นที่เห็นแบบนั้น จึงหันกลับจะวิ่งหนี“พ่อครับ ช่วยผมด้วย！ช่วยผมด้วย！”

ในที่สุดหวังสือชิ่งก็เปิดประตู แล้วลงจากรถ

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจเขาแม้แต่น้อย แต่เดินมาถึงข้างหน้าของหลงหลิงหลิง

หลงหลิงหลิงล้มลงกับพื้น ใบหน้าอันเกลี้ยงเกลามีฝ่ามือสองข้างประทับอยู่บนนั้น หน้าของเธอบวมขึ้น มุมปากมีเลือดไหลออกมา บนตัวยังมีรอยเท้าหลายรอย

พอเห็นหลงหลิงหลิงเป็นแบบนั้น ไป๋ยี่เฟยรู้สึกปวดใจมาก

เขานั่งลงแล้วพยุงหลงหลิงหลิงขึ้นมา หลังจากนั้นก็ค่อยๆอุ้มขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด“อย่ากลัวนะ ผมมาแล้ว”

หลงหลิงหลิงลืมตาขึ้นมองเห็นไป๋ยี่เฟย หลังจากนั้นก็ยื่นมือไปปิดหน้าของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว แล้วพูดน้ำเสียงสะอึกสะอื้น“ฉัน……ตอนนี้น่าเกลียดมากเลยใช่ไหม？”

“ไม่น่าเกลียดหรอกครับ ยังสวยอยู่เลย”ไป๋ยี่เฟยพูด

อีกด้านหนึ่ง หวังเจียจุ้นตะโกนไปที่หวังสือชิ่งว่า“พ่อ ขะ เขาเป็นคนฆ่าลุงหลิว！”

หวังเจียจุ้นไม่จำเป็นต้องพูดด้วยซ้ำ หวังสือชิ่งรู้ได้ในทันที ว่าไป๋ยี่เฟยเป็นคนฆ่าชายวัยกลางคนเมื่อสักครู่

ที่หวังเจียจุ้นตะโกนแบบนั้น เพราะเขาเห็นไป๋ยี่เฟยอุ้มหลงหลิงหลิงไว้ จึงรู้สึกไม่สบอารมณ์เท่านั้น

เนื่องจากวันนี้เป็นวันแต่งงานของเขากับหลงหลิงหลิง ผู้หญิงของเขาถูกผู้ชายคนอื่นอุ้มไว้ในอ้อมกอด ไม่ว่าผู้ชายคนไหนก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ทั้งนั้นแหละ

แต่ความสามารถของไป๋ยี่เฟยปรากฏอยู่เบื้องหน้า เขาไม่กล้าไปดึงพวกเขาออกมาจากกัน จึงต้องขอร้องขอความช่วยเหลือจากพ่อของเขา

ใบหน้าของหวังสือชิ่งเคร่งขรึมลง แล้วพูดกับไป๋ยี่เฟยว่า“ถ้าไม่อยากให้หล่อนตาย ก็ปล่อยหล่อนไปซะ！”

หลงหลิงหลิงยังคงมีความลับและความสำคัญต่อตระกูลหวัง ดังนั้นหวังสือชิ่งจึงบอกให้ไป๋ยี่เฟยปล่อยหลงหลิงหลิง เพื่อไม่ให้หลงหลิงหลิงถูกฆ่าโดยไม่ตั้งใจในภายหลัง

แต่แล้วไป๋ยี่เฟยยังคงอุ้มหลงหลิงหลิงไว้ เขาถามขึ้นมาว่า“ใครเป็นคนทำร้ายเสี่ยวอิง？”

ลงหลิงหลิงพูดเสียงเบา“เจ้าบ้านหวัง”

ไป๋ยี่เหยมองไปทางหวังสือชิ่งในทันที ด้วยสายตาเย็นชา

หลังจากนั้นไป๋ยี่เฟยก็พูดกับหลงหลิงหลิงว่า“คุณรอผมอยู่นี่นะ เดี๋ยวผมกลับมา”

พูดจบ เขาก็วางหลงหลิงหลิงไว้ตรงรั้วกั้นถนน ให้เธอค่อยๆพิงกับรั้วกั้นถนน

หลังจากนั้นเขาก็หันหลังกลับจะเดินไป แต่หลงหลิงหลิงจับชายเสื้อของเขาไว้แน่น

ถึงหลงหลิงหลิงจะไม่เข้าใจว่าเขตแดนอะไร แต่ปฏิกิริยาของผู้คนที่อยู่ในงานแต่งเธอกลับมองเห็นอย่างชัดเจน หวังสือชิ่งเก่งกาจมาก เธอกลัวว่าไป๋ยี่เฟยจะไม่ใช่คู่แข่งของเขา

ไป๋ยี่เฟยกลับชะงักเล็กน้อย หลังจากนั้นก็พูดกลับหลงหลิงหลิงว่า“เดี๋ยวผมก็กลับมาจริงๆครับ”