บทที่ 346

บทที่ 346

ตามมาด้วย ไป๋ยี่เฟยไม่พูดมากอีก หมุนตัวเดินไปทางแท่นสูง หยิบไมโครโฟน บอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ผมทราบ คนจำนวนมากรู้สึกว่าผมยังเด็ก รังแกง่าย อยากที่จะกินเค้กชิ้นใหญ่อย่างโหวจวี๋นี้”

“แต่ทว่า เค้กชิ้นใหญ่อย่างโหวจวี๋นี้ ไม่ใช่ว่าใครก็สามารถกินได้ อยากกิน ก็ต้องดูว่าตัวเองนั้นมีความสามารถนั้นหรือไม่!”

“คนที่อยู่ที่นี่ในวันนี้ เพียงแต่มุ่งเป้าไปที่โหว่จวี๋ เตรียมตัวเองให้พร้อม ที่ผมนี่มีหลักฐาน”

ผู้จัดการใหญ่ยี่สิบสามสิบธุรกิจที่รายงานโหวจวี๋กรุ๊ปพวกนั้น ล้วนหวาดผวา

“ประธานไป๋ ได้โปรดยั้งมือด้วย พวกเราถูกบีบบังคับอย่างไม่มีทางเลี่ยง!”

“ใช่แล้ว ประธานไป๋ เว้นทางรอดด้วย!”

“ประธานไป๋......”

ไป๋ยี่เฟยหัวเราะเสียงเย็น “ทางรอด?”

“ก่อนที่ผมยังไม่มา พวกคุณคิดที่จะให้ทางรอดแก่โหว่จวี๋กรุ๊ปไหม? พวกคุณคิดว่าตัวเองถูกบีบบังคับอย่างไม่มีทางเลี่ยงใช่ไหม? ผมว่าพวกคุณแต่ละคนต่างกระตือรือร้น นี่ก็คือถูกบีบบังคับอย่างไม่มีทางเลี่ยง?”

“พวกคุณยังต้องการหน้าตาอยู่ไหม? ตอนที่พวกเขามุ่งเป้าไปที่โหวจวี๋ก็มุ่งไปถึงทางตัน ผมมุ่งไปที่พวกคุณ ไม่ พูดอย่างถูกต้องก็คือ ผมหยิบเอาหลักฐานที่แท้จริงออกมา ก็ไม่สามารถหรือ?”

“นี่มันหลักการอะไร?”

คำพูดของไป๋ยี่เฟยทำให้คนพวกนั้นก้มหัว ไม่มีวิธีที่จะโต้แย้ง

หลี่ฝานกำหมัดแน่น ไม่ยอม ไม่มีความละอายใจกับพิจารณาตัวเองแม้แต่น้อย

ในตอนนี้เอง ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง

ทุกคนมองไป ก็งงงวยอย่างฉับพลัน

“ตำรวจ?”

“สถานการณ์อะไร?”

“ใครแจ้งตำรวจ? ไม่ใช่มั้ง?”

พวกคนที่มุ่งเป้าไปที่โหวจวี๋แค่เห็นตำรวจ อย่างไรทัน ตำรวจก็มาแล้ว พวกเขาไม่ทางรอดแล้วจริง ๆ

คนอื่น ๆ ก็มีท่าทางชมเรื่องสนุก เงียบไม่ส่งเสียง

ในเวลานี้เอง หลี่ฝานก็ยิ้ม “ฮ่าฮ่า......ผมเป็นคนแจ้งตำรวจ!”