บทที่ 741 จูฉวนอู่

หลังจากที่ชายคนนั้นพูดกับไป๋ยี่เฟยจบแล้ว เขาก็กระโดดขึ้นไปบนเรือก่อน

ไป๋ยี่เฟยเดินตามขึ้นไป ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ เห็นว่ายังมีคนอยู่บนดาดฟ้าเรืออีกเจ็ดแปดคน ในจำนวนนั้นมีชายวัยห้าสิบ ซึ่งมีใบหน้าที่กว้าง และมีหนวดเคราเล็กน้อย

หลังจากเห็นไป๋ยี่เฟย ชายคนนั้นก็พูดอย่างเย็นชาว่า “ผมชื่อจูฉวนอู่”

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยิน

เขาเคยได้ยินชื่อเสียงของจูฉวนอู่หัวหน้าตระกูลจูในสิบอันดับต้นของตระกูลยักษ์ใหญ่อยู่แล้ว แต่ไม่เคยได้เจอหน้ามาก่อน

จูฉวนอู่มองไปที่ไป๋ยี่เฟย ในดวงตาของเขาฉายแววที่ดูถูกเหยียดหยาม และเย้ยหยันว่า “คนอื่นๆ ต่างบอกว่าคุณไป๋ยี่เฟยเป็นคนเก่งเพียงใด แต่เมื่อเห็นในวันนี้แล้ว มันก็แค่นั้นเอง”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจกับคำพูดของเขา เพียงมองไปรอบๆ และถามว่า “ภรรยาของผมอยู่ที่ไหน?”

“ในตอนนี้คุณยังมีสิทธิ์มาต่อรองกับผมอีกหรือไม่?” จูฉวนอู่หัวเราะเยาะอย่างเย็นชา

ไป๋ยี่เฟยถอนสายตาออก และจ้องไปที่บนร่างกายของจูฉวนอู่ “ถ้าเป็นเพียงแค่คุณ เกรงว่ายังไม่มีความกล้าขนาดนั้น”

“ผมเดาว่าคุณก็แค่ทำงานแทนคนอื่น เพราะฉะนั้นเรียกเจ้านายที่อยู่ข้างหลังของคุณออกมา เพราะคุณไม่มีคุณสมบัติที่จะคุยกับผม!”

คำพูดที่อ่อนโยนดังกล่าว กลับทำให้จูฉวนอู่โกรธขึ้นมาทันที

“ไอ้เหี้ยเอ๊ย!”

จูฉวนอู่ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ยกขาขึ้นด้วยการเตะ และเตะเข้าไปที่หน้าท้องของไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยถอยหลังไปสองสามก้าว

จูฉวนอู่โกรธเคืองไปกับคำพูดของไป๋ยี่เฟย เพราะว่าไป๋ยี่เฟยกำลังดูถูกเขาอยู่ “ตอนนี้มึงแม่งยังจะกล้าหยิ่งผยองต่อหน้าข้าอีกเหรอ เชื่อหรือไม่ว่าข้าเพียงออกคำสั่งคำเดียว ภรรยาของมึงก็จะตายไปในทันที!”

ไป๋ยี่เฟยมองเขาอย่างเย็นชาและพูดว่า “ผมไม่เชื่อ”

“เพราะคุณไม่มีสิทธิ์นั้น!”

อีกฝ่ายจับตัวหลี่เสว่มาแล้วล่อให้ไป๋ยี่เฟยมา มันคงไม่ใช่แค่อยากจะฆ่าหลี่เสว่ง่ายเช่นนั้นอย่างแน่นอน จะต้องรู้ว่าความสำคัญของหลี่เสว่ที่มีต่อไป๋ยี่เฟยนั้นมันมากเพียงใด

ถ้าหากว่าหลี่เสว่ถูกฆ่า ไป๋ยี่เฟยคงจะต้องบ้าไปแล้วจริงๆ

ปกติเขาก็บ้าพอสมควรอยู่แล้ว เมื่อหลี่เสว่ถูกฆ่าเขาเกิดบ้าขึ้นมาจริงๆ เกรงว่าจะมีคนไม่กี่คนที่จะรับมือไหว

ไป๋ยี่เฟยสงบอารมณ์มากในตอนนี้

แต่จูฉวนอู่ไม่สงบ

“เชี่ย!”

จูฉวนอู่ชักมีดออกมาจากบอดี้การ์ดข้างๆ ตัวเขา และฟันตรงไปที่หัวของไป๋ยี่เฟย “โอเค กูจะฆ่ามึงตายก่อนในวันนี้ แล้วจึงไปฆ่าภรรยาของมึง!”

แต่ในขณะที่มีดของจูฉวนอู่พึ่งถูกเหวี่ยงขึ้น เขาทั้งคนก็บินกลับหัวกลับหางออกไปข้างนอก

“บูม!”

จู่ๆ เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมา และด้วยความเร็วที่สุดขีด บุคคลนั้นก็ปลิวออกไปด้วยการถูกหมัด

“เขาพูดถูก”

จูฉวนอู่ล้มลงกับพื้นและพ่นเลือดออกมาเต็มปาก และมองไปยังบุคคลที่ปรากฏตัวอย่างกะทันหันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยเห็นบุคคลคนนั้น เขาก็ตกตะลึงไปในทันที

ไป๋ยี่เฟยคิดถึงความเป็นไปได้มากมายสำหรับคนที่อยู่เบื้องหลัง แต่ไม่เคยคิดเลยว่าคนคนนี้จะกลายเป็นฉินซาน

ฉินซานยืนอยู่ที่นั่น แม้ว่าจะยังคงแต่งตัวแบบไม่เรียบร้อย แต่ในคราวนี้เขาไม่มีอารมณ์ที่กวนๆแล้ว แต่กลับหนักแน่นมากขึ้น และเย็นชามากขึ้น

“ไม่พอใจเหรอ?” ฉินซานมองไปที่จูฉวนอู่และถามอย่างจางๆ

เมื่อพวกลูกน้องของจูฉวนอู่เห็นเช่นนี้แล้วพวกเขาไม่กล้าขยับตัวเลยสักคน

จูฉวนอู่ลุกขึ้นจากพื้น และตะโกนอย่างโกรธเคืองว่า “ฉินซาน มึงแม่งเป็นเพียงแค่บอดี้การ์ดคนหนึ่งของเจ้านาย ที่เทียบไม่ได้กับกูเลย มีสิทธ์อะไรถึงกล้าทุบตีกู?”

“ทำไมผมถึงทุบตีคุณไม่ได้?”

เสียงที่เย็นชาส่งออกมา

หลังจากที่จูฉวนอู่ได้ยิน เขาก็คุกเข่าลงกับพื้นด้วยความตกใจทันที และพูดด้วยความหวาดกลัวว่า “บอส ผมผิดไปแล้ว บอส ผมผิดไปแล้ว”

ไป๋ยี่เฟยหันศีรษะมองเข้าไปในห้องโดยสาร และก็เห็นว่ามีเงาร่างที่คุ้นเคยเดินออกมาจากภายใน

คนคนนี้ก็คือพ่อของหลินขวาง ท่านหลินรองของตระกูลหลิน หลินยู่ชัง