บทที่740เศษสวะ

“คุณรู้รึเปล่าว่าเพื่อช่วยคุณแล้วครั้งนี้หลีเสว่……”

“ออกไป!”

โจวฉวี่เอ๋อตั้งใจจะต่อว่าไป๋ยี่เฟยให้ตั้งสติได้ เพราะเธอไม่อยากเห็นไป๋ยี่เฟยที่ตกอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมแบบนี้

แต่ไป๋ยี่เฟยกลับไม่รับฟังเธอเลย แถมยังมาไล่เธอออกไปด้วย

โจวฉวี่เอ๋ออึ้งไปพักหนึ่ง จากนั้นก็ได้ยินไป๋ยี่เฟยพูดขึ้นว่า “คุณออกไปเถอะ ผมเหนื่อย ผมอยากนอน”

โจวฉวี่เอ๋อมองไป๋ยี่เฟยด้วยแววตาที่สับสน สุดท้ายเธอก็กัดฟันพูดว่า “ไป๋ยี่เฟย ฉันผิดหวังในตัวนายจริงๆ!”

“ยอมแพ้แม้กระทั่งผู้หญิงของตัวเอง คุณนี่มันก็เป็นได้แค่เศษสวะเท่านั้น!”

“ถ้าคุณไม่ช่วยเดี๋ยวฉันช่วยเอง!”

พูดจบ โจวฉวี่เอ๋อก็พุ่งออกไปด้วยความโมโห พร้อมกับ “ปั้ง” ปิดประตูอย่างแรง

แต่พอเธอออกมาจากบ้านตระกูลไป๋แล้ว เธอกลับไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี

เธอไม่รู้ว่าควรไปตามหาหลี่เสว่ที่ไหน ไม่รู้ว่าควรทำยังไง และไม่รู้ว่าต้องทำอะไรบ้าง

การที่เธอเลือกมาเมืองหลวงก็เพื่อมาเป็นเลขาให้หลี่เสว่

แต่ตอนนี้หลี่เสว่ถูกคนจับตัวไป เธออยากไปช่วย แต่กลับไม่รู้ว่าจะช่วยยังไงดี

โจวฉวี่เอ๋อเดินสับสนอยู่กลางถนน เธอไม่รู้ว่าควรไปตามหาที่ไหนดี แล้วควรทำอย่างไรต่อ?

จู่ๆ โจวฉวี่เอ๋อก็นึกถึงเรื่องราวมากมายที่เคยเกิดขึ้น

นึกถึงตอนที่รู้จักหลี่เสว่ใหม่ๆ และนึกถึงช่วงเวลาที่พวกเธอคบกันอย่างสนิทสนม แต่แล้วเธอก็นึกถึงฉินหัวอย่างไม่รู้ตัว

สุดท้ายเธอก็นึกถึงฉินซาน

โจวฉวี่เอ๋อตัดสินใจหยิบมือถือออกมา แล้วโทรหาฉินซาน

เขารับสายอย่างไว

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ? ที่รัก คิดถึงผมเหรอ?” เสียงเกเรของฉินซานดังขึ้น

โจวฉวี่เอ๋อชะงักไป เพราะในจินตนาการของเธอเสียงที่ดังขึ้นเป็นเสียงที่ทุ้มลึกที่ชวนให้สบายใจของฉินหัว

แต่มันก็แค่แวบเดียว เพราะตอนนี้เธอไม่ได้สนใจเรื่องนั้น “คุณอยู่ไหนคะ? ฉัน……”

ฉินซานสามารถฟังออกว่าโจวฉวี่เอ๋อกำลังรู้สึกไร้ที่พึ่งมาก เขาอดไม่ได้ที่จะเงียบไปแปบหนึ่ง

จากนั้นเขาค่อยถามโจวฉวีเอ๋อไปว่า “คุณอยู่ไหน? เดี๋ยวผมไปหา”

โจวฉวี่เอ๋อมองไปรอบๆ แล้วตอบไปว่า “เหมือนจะอยู่ในสวนสาธารณะ……”

……

หลังจากวางสาย โจวฉวี่เอ๋อก็นั่งลงบนม้านั่งข้างๆ เพื่อรอคอย

ระหว่างที่รอ โจวฉวี่เอ๋อก็รู้สึกว่าตัวเองนั่งรออยู่นานมาก

เธอนั่งอยู่ตรงนั้น มองดูผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา แววตาเลื่อนลอย ราวกับเธอได้จ้องมองผู้คนเดินผ่านไปมาเป็นทศวรรษๆ แล้ว

พอฉินซานมาถึงก็เห็นเธอที่กำลังนั่งหมดหวังอย่างอับจนหนทาง เขาจึงรีบเดินเข้าไปหา “คุณกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย?”

โจวฉวี่เอ๋อเงยหน้าขึ้นมามองฉินซาน สีหน้าที่ไม่รู้จะทำยังไงคงอยู่ไปแวบหนึ่ง จากนั้นก็ดูมีมีความหวังขึ้นมาทันที เธอรีบพูดออกมาด้วยความตื่นเต้นว่า “คุณสามารถช่วยฉันได้มั้ยคะ? ช่วยฉันหน่อย ช่วยฉันตามหาเสว่เอ๋อทีนะคะ”

ฉินซานจ้องมองมาที่โจวฉวี่เอ๋อ เงียบไปพักหนึ่งก่อนจะพูดออกไปว่า “รู้นี้ผมก็พอรู้ แต่มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คุณคิด คุณอย่าเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ดีกว่า เดี๋ยวผมจะพยายามหาทางช่วยเอง”

โจวฉวี่เอ๋อเอ๋ยด้วยความตื้นตัน “ขอบคุณค่ะ”

จู่ๆ ฉินซานก็ยิ้มออกมา “นี่คนสวน ถ้าผมเกิดช่วยเธอกลับมาได้จริงๆ ถ้าอย่างนั้นคุณ……”

ทันใดนั้นเอง จู่ๆ โจวฉวี่เอ๋อก็พูดออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยว่า “ฉันจำคุณได้”

ฉินซานชะงักแล้วถามไปว่า “คุณหมายความว่าอะไร?”

โจวฉวี่เอ๋อส่ายหน้า แววตาแสดงออกถึงความดีใจ “ไม่มีอะไรค่ะ”

จากนั้นโจวฉวี่เอ๋อก็เดินจากไป

ฉินซานที่มองดูผ่านหลังของโจวฉวี่เอ๋อ เขาเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะถอนตัดพ้อออกมาว่า “นี่คุณเรียกผมมาเพื่อพูดแค่นี้เนี่ยนะ?”

โจวฉวี่เอ๋อหันหลังกลับมามองฉินซาน จากนั้นก็ตอบมาอย่างเรียบเฉยว่า “ใช่ค่ะ”

จากนั้นเธอก็เดินต่อไป เดินไปยิ้มไปพร้อมกับร้องไห้ไปด้วย

เพราะเมื่อกี้เธอเพิ่งรู้เรื่องอะไรบางอย่างเข้า