บทที่ 761 มีโอกาสกินข้าวมื้อที่อิ่มหมีพีมัน

ชายตัวเตี้ยทำตายี๋แล้วทำตายี๋อีก “เป็นหมากที่เดินได้ดีจริงๆ”

“งั้นต่อไปนี้จะทำยังไงดีล่ะ?” ชายตัวเตี้ยถามอีก

ชายตัวสูงพูดเบาๆว่า “จับตามองเธอไว้ก่อน ส่งตำแหน่งที่อยู่ตอนนี้ของพวกเราให้กับพี่ใหญ่ รอให้พี่ใหญ่มาค่อยลงมือด้วยกัน”

“ทำไมต้องรอพี่ใหญ่มาล่ะ? พวกเราสองคนก็ทำได้เช่นกัน” ชายตัวเตี้ยดูเหมือนไม่เห็นด้วย

ชายตัวสูงส่ายหัวนิดๆพูดว่า “แม้ว่าพวกเราล้วนเป็นยอดฝีมือระดับที่สองเช่นกัน แต่ตามที่ผมรู้ ยอดฝีมือระดับที่สองชั้นต่ำทั่วไปไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้หญิงคนนี้”

ชายตัวเตี้ยไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่ “พวกเรามีสองคนนะ อีกทั้งยังเป็นผู้ชาย จะสู้ผู้หญิงคนหนึ่งไม่ได้หรือ?”

ชายตัวสูงเหลือบตามองชายตัวเตี้ยหนึ่งที ขมวดคิ้วพูดว่า “ทุกอย่างระมัดระวังหน่อยดีกว่า ต้องรู้ว่า เถ้าแก่ใหญ่ที่อยู่ภายใต้พี่ใหญ่ล้วนหกคะเมนตีลังกาแล้ว พวกเราจะทำผิดอีกไม่ได้”

ชายตัวเตี้ยได้ยินคำพูดนี้คิดแล้วคิดอีก ได้เพียงแต่พยักหน้า “งั้นรีบส่งตำแหน่งที่อยู่ให้กับพี่ใหญ่เถอะ”

และก็กำลังอยู่ตอนที่พวกเขาหยิบมือถือออกมาเตรียมตัวจะส่งตำแหน่งที่อยู่ อยู่ดีๆมีคนคนหนึ่งโผล่ออกมาจากข้างหลังของพวกเขา เขาตบไหล่ของชายตัวสูงตบแล้วตบอีก

“ใครหรือ?”

ชายตัวสูงกับชายตัวเตี้ยหันหน้าไปด้วยจิตใต้สำนึก เตรียมพร้อมที่จะทำการโจมตี

ทันทีที่หันหน้าไปกลับมองเห็นผู้ชายหน้าตาหล่อมากคนหนึ่ง

ชายรูปหล่อคนนั้นหัวเราะหนึ่งที แฮ่ๆ ถามว่า “พี่น้องทั้งสอง ก็มากินข้าวมื้อที่อิ่มหมีพีมันเช่นกันหรือ?”

กินข้าวมื้อที่อิ่มหมีพีมันแท้ที่จริงก็คือขโมยของ เพียงแค่พูดให้ดูดีเท่านั้น

ได้ยินคำพูดนี้ ชายทั้งสองคนลดหย่อนความระวังตัว คิดว่าพวกเขาเป็นพวกลักเล็กขโมยน้อย

ดังนั้นชายตัวเตี้ยคนนั้นใบหน้าขึงลับอยู่พูดว่า “พวกเราไม่ใช่ รีบออกไป! มิฉะนั้นพวกเราจะเรียกเจ้าหน้าที่นิติคอนโดแล้ว”

“ผมว่าพี่น้องครับ พวกคุณไม่ใช่ครัวเรือนของที่นี่ใช่ไหม?” ชายเยาว์วัยจ้องมองมือถือของพวกเขา “นี่เห็นได้ชัดก็คือจะส่งตำแหน่งที่อยู่ให้กับคนอื่นล่ะ!”

“ยังไงหรือ? พี่น้องก็คือจะเอาชุดใหญ่ เตรียมตัวจะเรียกพี่น้องคนอื่นๆมาหรือ?”

ทันใดนั้นชายตัวเตี้ยโมโหพูดว่า “แม่มึงเอ่ยมึงรีบไสหัวออกไป อย่าสนใจมากขนาดนั้น!”

ระหว่างการพูด ชายตัวเตี้ยดูเหมือนจะลงมือ แต่ว่าชายตัวสูงกดตัวไว้

“ในเมื่อเป็นพี่น้อง กฎเกณฑ์ที่ไม่ขโมยที่เดียว คิดว่าล้วนรู้ล่ะ?” ชายตัวสูงแกล้งทำเป็นแก๊งขโมย พูดเบาๆ

ชายรูปหล่อหัวเราะหนึ่งที แฮ่ๆ รู้สึกเขินมากพูดว่า “แท้ที่จริงผมหลงทางแล้ว หาทางออกไม่เจอ ผมยืมมือถือของพวกคุณมาดูหน่อยได้ไหม?”

“เขตคฤหาสน์ใหญ่มาก แต่ก็ไม่ใช่ไม่มีป้ายชี้ทาง จะหลงทางด้วยหรือ?” ชายตัวสูงเย็นชาจ้องมองเขา

ชายรูปหล่อรู้สึกเขินยิ้มแล้วยิ้มอีก จากนั้นพูดว่า “ไอ้หยะ ให้ผมดูสักหน่อยล่ะ!”

พูดอยู่ แย่งมือถือของพวกเขาจากในมือของชายตัวเตี้ยเสียเลย เขาก้มหัวจ้องมองหนึ่งที ขยายแผนที่ “ที่แท้ไปอย่างนี้นี่เองล่ะ!”

จากนั้นชายตัวสูงกับชายตัวเตี้ยสีหน้าเปลี่ยนอย่างรุนแรง

พวกเขาทั้งสองคนเป็นยอดฝีมือระดับที่สองนะ แต่มือถือที่อยู่ในมือกลับถูกฝั่งตรงข้ามแย่งไปอย่างง่ายดาย

ดังนั้นพวกเขารู้สึกได้ทันที ชายที่อยู่ต่อหน้าคนนี้ไม่ธรรมดา ดังนั้นชายตัวสูงเสียงเข้มถามว่า “ตกลงว่าคุณเป็นใครกันแน่?”

ชายรูปหล่ออมยิ้มหนึ่งทีพูดว่า “ผมคือเมิ่งฉิง”

“เมิ่งฉิงหรือ? ชายทั้งสองคนขมวดคิ้วขึ้นมา เพราะว่าพวกเขาดูเหมือนเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่กลับนึกขึ้นมาไม่ได้ทันที”

ชายตัวเตี้ยเปลี่ยนทิศทางหนึ่งทีกลายเป็นหน้าหลังกับชายตัวสูง พอดีจะได้กั้นหน้าหลังผู้ชายที่ชื่อว่าเมิ่งฉิงนี้ไว้ ชายตัวเตี้ยถามไปคำหนึ่งว่า “คุณอยากจะทำอะไรหรือ?”

เมิ่งฉิงยักไหล่แล้วยักไหล่อีกพูดว่า “ผมไม่อยากจะทำอะไร ก็แค่ดูว่าพวกคุณอยากจะทำอะไร แต่ว่าล่ะ ผมพบเห็นว่าพวกคุณดูเหมือนจะทำเรื่องไม่ดี”

“แต่เรื่องไม่ดีที่พวกคุณจะทำ คือทำร้ายภรรยาในอนาคตของผม อย่างนี้ก็เเย่เเล้วล่ะ”

“เพื่อความปลอดภัยของภรรยาในอนาคตของผม ได้เพียงแค่ฆ่าพวกคุณแล้ว”

ตอนที่เมิ่งฉิงพูดตามสบายมาก ดูเหมือนอยู่ในสายตาของเขา ฆ่าไปสองคนสะเปะสะปะเป็นเรื่องธรรมดามาก

ชายตัวเตี้ยได้ยินคำพูดนี้ ไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่ยิ้มแล้ว “ก็แค่คุณยังอยากจะฆ่าพวกเราหรือ? แม่มึงเอ่ยมึงเป็นใครล่ะ? รู้จักพวกเราหรือไม่.......”

คำพูดของชายตัวเตี้ยยังพูดไม่จบ เมิ่งฉิงก็เอาฝ่ามือของเขาผ่านทะลุหน้าอกของชายตัวเตี้ยโดยตรงอย่างเบาๆก็เป็นตำแหน่งของหัวใจเช่นกัน

ชายตัวเตี้ยยากที่จะเชื่อก้มหัวลง

ชายตัวสูงก็ยากที่จะเชื่อก้มหัวลงเช่นกัน

มือทั้งสองข้างของเมิ่งฉิง ทั้งซ้ายทั้งขวาสอดเข้าไปในหัวใจของพวกเขาทั้งสอง