บทที่760 ยอดฝีมือคนนั้น

บนทางด่วนจากเมืองหลวงมุ่งหน้าไปสู่เมืองเทียนเป่ย มีรถฉางอันไม่สะดุดกำลังมุ่งหน้าไปยังเมืองเทียนเป่ยอย่างรวดเร็ว

ตอนนั้นไป๋ยี่เฟยได้ซื้อเทียนถังเก๋อไว้ เขาได้สัญญาไว้กับเมิ่งฉิงที่เป็นเจ้าของว่าเขาจะ

รับประกันความปลอดภัย และจะส่งยอดฝีมือมาคุ้มกันส่งเขาไปยังเมืองเทียนเป่ย

บนรถคันนี้มีเมิ่งฉิงและคนที่คอยคุ้มกันเขานั่งอยู่ซึ่งนั่นก็คือฉีฉี

ฉีฉีออกหน้าทำเรื่องนี้ไม่ใช่เพราะว่าไป๋ยี่เฟยจัดการ แต่เป็นเพราะเธอตัดสินใจเอง

ไป๋ยี่เฟยเองยังรู้สึกแปลกใจกับเรื่องนี้มาก เพราะฉีฉีไม่ได้ถือว่าเป็นลูกน้องของเขา

ส่วนสาเหตุว่าทำไมฉีฉีถึงทำแบบนี้ คงมีเพียงเธอคนเดียวที่รู้

......

เดินทางไปประมาณครึ่งชั่วโมง เมิ่งฉิงที่นั่งอยู่เบาะด้านหลังก็ถอดหูฟังออกจากหู แล้วพูดกับฉีฉี "สาวน้อยมีของกินมั้ย? ฉันหิวแล้ว"

ฉีฉีได้ยินคำว่าสาวน้อยก็ชะงักไปทั้งตัวอย่างเห็นได้ชัด แถมยังขมวดคิ้วก่อนจะกลับมาเป็นท่าทางเดิมแล้วพูดนิ่งๆ "ไม่มี อีกสองชั่วโมงก็ถึงแล้ว"

เมิ่งฉิงกับเอ่ยอย่างไม่สนใจใดๆทั้งนั้น "อีกสองชั่วโมงเลย? งั้นไม่ไหวหรอกฉันอยากกินข้าว"

ฉีฉีไม่ได้สนใจเขา

เมิ่งฉิงก็เริ่มพูดพล่าม "เธอได้ยินหรือเปล่า? ฉันบอกว่าฉันหิว อยากกินข้าว"

"ถ้าผู้ช่วยของฉันได้ยินว่าฉันหิว ภายในห้านาทีต้องซื้ออาหารมาให้ฉันแน่นอน"

"อีกอย่าง คนหิวก็ต้องได้กินอาหาร ไม่กินอะไรเลยจะอยู่รอดได้ยังไง? เธอว่าใช่หรือเปล่าล่ะ?แม่สาวน้อย?"

"ดูๆแล้วแม่สาวน้อยผอมแห้งขนาดนี้ คงจะไม่ค่อยกินอาหารดีๆแน่ๆ....."

ฉีฉีทนเสียงบ่นพล่ามของเมิ่งฉิงไม่ไหวแล้ว สุดท้ายจึงเอ่ยกับคนขับ "แวะไปจอดที่จุดพักรถ เราจะทานอาหาร"

คนขับรถจึงไปขับจอดที่จุดพักรถที่ใกล้ที่สุด จากนั้นทั้งสามคนก็ลงจากรถแวะทานอาหาร

เรื่องนี้เป็นเรื่องของไป๋ยี่เฟย ดังนั้นตลอดการเดินทางไป๋ยี่เฟยจึงเป็นคนออกเงินให้ ฉีฉีจึงรีบสั่งอาหารที่แพงที่สุดหลายเมนู ในขณะเดียวกัน ก็ต้องป้องกันไม่ให้คุณชายท่านนี้เลือกกินและโยนทิ้งอีกครั้ง

แต่ว่าสิ่งที่ฉีฉีนึกไม่ถึงก็คือ ต่อให้สั่งอาหารที่แพงที่สุดคุณชายท่านนี้ก็ยังเลือกกินอยู่

เมิ่งฉิงกินไปเพียงสองคำก็ไม่กินอีก วางตะเกียบลงก่อนจะตบโต๊ะเอ่ยอย่างไม่พอใจ

"อาหารพวกนี้คืออะไรกัน? นี่ทำให้คนกินหรอ?"

พอได้ยินประโยคเหล่านี้ ฉีฉีก็ไม่ทนอีกต่อไป รีบพูดอย่างเยือกเย็นตอบกลับไปทันที "จะกินก็กิน ไม่กินก็หิวต่อไป!"

"นี่เธอกล้าเถียงหรอ?"เมิ่งฉิงโกรธยิ่งกว่าเดิม"ที่แท้ก็ไม่มีอะไรดีสักอย่าง?"

"ไป๋ยี่เฟยใช้กำลังบังคับซื้อคลับของฉันไป แถมรับปากกับฉันว่าจะหายอดฝีมือมาคุ้มกัน

ฉันผลสุดท้ายเป็นไง? ก็แค่สาวน้อยคนนึง ให้ฉันเดานะเธอยังเรียนหนังสืออยู่เลยใช่มั้ย สาวน้อย?"

"คนตัวเล็กๆอย่างเธอคิดจะมาปกป้องฉัน? ฉันจะต้องปกป้องเธอมากกว่า!"

"ฉันจะยอมหยวนให้ แต่ถึงแม้ว่าเธอจะปกป้องฉันไม่ได้ แต่ก็ไม่ควรมาทรมานฉันไม่ใช่หรอ? เธอดูอาหารพวกนี้มันอะไรกัน? กินได้หรอ?"

เมิ่งฉิงเอ่ยโวยวายเสียงดังโดยที่ไม่ได้ควบคุมแต่อย่างใด บังเอิญเชฟเดินออกมานั่งพักผ่อนในร้านอาหารได้ยินเข้าพอดีก็รีบเดินเข้ามาทันที

"พ่อหนุ่มที่พูดมาหมายความว่ายังไง?จงใจหรอ?"

มีคำกล่าวที่ว่า พ่อครัวสิบคนอ้วนไปแล้วเก้า ดูเหมือนว่าเชฟคนนี้จะเป็นหนึ่งในเก้าคนนั้น

รูปร่างสูงใหญ่แต่อ้วนท้วม ดูๆแล้วน่าจะราวๆร้อยกว่าโล เขายืนต่อหน้าเมิ่งฉิงด้วยท่าทาง

โหดเหี้ยม ยืนกอดอกมองเมิ่งฉิง

เมื่อเมิ่งฉิงเห็นท่าทางแบบนั้นก็ตกใจสะดุ้งรีบยกมือเอ่ย "เชฟเข้าใจผิดแล้วครับ เข้าใจผิดๆ ผมหมายถึงลูกน้องของผมคนนี้ทำงานไม่ได้เรื่องเลย เอาของถูกๆมาให้ผมกินไม่สมกับฐานะของผมเลยคุณว่ามั้ยล่ะ?"

ภายในร้านอาหารยังมีลูกค้าคนอื่นๆใช้บริการอยู่ พอเห็นเหตุการณ์นี้ก็พากันมองมา

เมิ่งฉิงไม่อยากขายหน้าต่อหน้าผู้คนมากมาย จึงโทษว่าเป็นความผิดของฉีฉี

ฉีฉีที่ไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว แต่พอได้ยินเมิ่งฉิงบอกว่าตัวเองเป็นลูกน้องก็แสดงสายตาเย็นชาทันที

"ปัง!"

ฉีฉีตบโต๊ะอย่างแรงทันทีเอ่ยถามเสียงเย็น "นายบอกว่าใครเป็นลูกน้อง?"

"ปัง!"

ตบนี้ของฉีฉีทำเอาโต๊ะแตกเป็นเสี่ยงๆตกลงพื้น อาหารที่อยู่บนโต๊ะก็ตกแตกกระจายลงบนพื้นหมด

คนอื่นๆที่เห็นฉากนี้ก็พากันช็อกไปตามๆกัน

เมิ่งฉิงยิ่งตกใจจนอ้าปากตาค้าง

ทันใดนั้นภายในร้านอาหารก็เงียบลงทันที จนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกา