บทที่759 ใส่ร้าย

"เขาบอกว่าคนสังหารคือลูกน้องของแก"ไป๋หยุนเผิงขมวดคิ้วมองหน้าไป่อี้เฟยพลางเอ่ย

"นี่มันเป็นไปไม่ได้!"ไป๋ยี่เฟยรีบเอ่ยแย้งทันที"ใครตั้งใจใส่ร้ายผม?"

ไป๋หยุนเผิงขมวดหัวคิ้วก่อนจะพูดเสียงต่ำ "ตอนนี้ไม่มีหลักฐานอื่นๆมายืนยัน มีเพียงคำพูดของเขาก็ยุ่งยากมากพอแล้วล่ะ"

"เพราะถึงยังไง นี่ก็เป็นชีวิตของคนทั้งตระกูลเกือบร้อยคน เรื่องนี้ใหญ่เกินไปส่งผลกระทบไม่น้อยเลย ช่วงนี้แกไปหาที่หลบก่อนดีกว่า"

"ทำไมต้องหลบ?"ไป๋ยี่เฟยมองหน้าไป๋หยุนเผิงอย่างไม่เข้าใจ จากนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ถ้าผมไปหลบก็ไม่เท่ากับว่าผมยอมรับว่าเป็นคนทำผิดหรอกหรอ?"

ไป๋หยุนเผิงพยักหน้าเบาๆก่อนจะถอนหายใจออกมา "ใช่ตามหลักการแล้วเป็นแบบนั้น

จริงๆ แต่ว่าคนที่อยากจะใส่ร้ายแกก็ต้องคิดแบบที่แกคิดแน่ๆ ดังนั้นมันทายไว้แล้วว่าแก

จะไม่หลบซ่อน"

ไป๋ยี่เฟยชะงักไปครู่หนึ่ง "ในเมื่อเป็นแบบนั้น เขาทำแบบนี้มีจุดประสงค์อะไรกัน?"

"ไม่รู้สิบางทีอาจจะตั้งใจประจานแก"ไป๋หยุนเผิงพูดอย่างไม่มั่นใจ

ไป๋ยี่เฟยกลับส่ายหน้าเบาๆเอ่ย “ไม่แน่หรอกครับ”

"บางที เขาอาจจะมีหลักฐานชัดเจนว่าเป็นแก" ไป๋หยุนเผิงคิดๆดูแล้วจึงเอ่ย

ไป๋ยี่เฟยได้ยินแบบนี้ก็ครุ่นคิดอยู่นาน จากนั้นเขาก็คิดถึงใครบางคนขึ้นมาทันที "หนิว

ต้าย!"

ไป๋หยุนเผิงพยักหน้าเบาๆ

ในมุมมองของหนิวต้าย การตายของหนิววั่งก็เป็นเพราะไป๋ยี่เฟย เขาเอาความผิดทั้งหมด

โทษไปที่ไป่อี้เฟยคนเดียว ดังนั้นเขาจึงเกลียดไป๋ยี่เฟยมาก

ตอนที่มีคนไปข่มขู่เขา ใช้เขา เขาไม่มีทางพลาดโอกาสที่จะฆ่าไป๋ยี่เฟย

ไป๋หยุนเผิงคิดไตร่ตรองก่อนจะพูด "ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ฝีมือของเหลียงเหว่ยชาวและเต้าจ่าง น่าจะเป็นคนอื่นที่คอยบ่งการอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้"

"ตอนนี้เหลียงเหว่ยชาวและเต้าจ่างยังคงหลบซ่อนอยู่ที่หลันเต่า ยอดฝีมือส่วนใหญ่ของสหพันธ์ธุรกิจเต้าจ่างก็นำติดตัวไปด้วย ในสถานการณ์ที่ไม่มียอดฝีมืออยู่เลย แล้วยังสามารถสามารถฆ่าคนทั้งตระกูลเกือบร้อยคน ไหนจะยอดฝีมือระดับที่สามตายราบเป็นหน้ากองแบบนี้ ไม่มีทางทำได้แน่นอน"

"ดังนั้น เรื่องนี้ดูเหมือนจะง่ายดายและที่ฉันบอกให้แกไปหลบก่อน จริงๆแล้วก็แค่

ต้องการให้อยู่นิ่งๆ รอจนกว่าคนที่อยู่เบื้องหลังจะเปิดเผยตัวตนออกมา"

ไป๋ยี่เฟยได้ยินดังนั้นก็เงียบไปพักใหญ่จากนั้นถึงเอ่ยถามขึ้นมา "ถ้าเป็นคนจากเบื้องบนล่ะครับ หลบไปจะดีหรอ?"

ไป๋หยุนเผิงก็เงียบเช่นกัน ถ้าหากเป็นคนจากเบื้องบนจริงๆต่อให้ไปซ่อนที่ไหนก็ไม่มีประโยชน์

ในตอนนี้ ที่หน้าประตูก็มีเสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยดังขึ้น

"ไปกับฉัน"

ไป๋หยุนเผิงและไป๋ยี่เฟยมองไปที่ประตู ใบหน้าของจื่ออีประดับด้วยรอยยิ้ม สวมใส่ชุดคลุมสีม่วงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีเดินเข้ามา

อย่างมั่นคง

หลังจากที่จื่ออีเดินเข้ามาก็ไม่ได้สนใจไป๋หยุนเผิง แต่กลับยิ้มให้ไป๋ยี่เฟยพลางเอ่ย "ไปกับพวกฉัน"

"พวกคุณ?"

......

ไป๋ยี่เฟยไปกับจื่ออีแล้ว

แต่เนื่องจากสถานการณ์เร่งรีบ จึงทำให้แม้แต่จะบอกลาหลี่เสว่ก็ไม่ได้บอกก่อนจะออกมาเขาเพียงแค่กำชับไป๋หยุนเผิงให้ดูแลหลี่เสว่ดีๆ

ไป๋หยุนเผิงรับปากอย่างดี "วางใจเถอะ ตอนนี้ลูกสะใภ้กำลังท้องกำลังไส้ ยังไงก็ต้องดูแลเธอให้ดีอยู่แล้ว ไม่มีทางปล่อยให้เธอถูกคุกคามใดๆทั้งนั้น"

จริงๆแล้วในตอนแรกไป๋ยี่เฟยอยากจะพาตัวหลี่เสว่ไปด้วย แต่จื่ออีห้ามเอาไว้ จื่ออีเอ่ย"พวกเรากำลังหนีเอาชีวิตรอด"

ไป๋ยี่เฟยก็หยุดทันที มันก็จริงตอนนี้เขากำลังหนีเอาชีวิตรอดอยูุ่ ในการหนีเอาตัวรอด

ยังไงก็ต้องเผชิญหน้ากับอันตรายที่เราไม่มีทางรู้อีกมากมาย ตอนนี้หลี่เสว่กำลังตั้งครรภ์อยู่ ไม่เหมาะสมที่จะพาเธอไปเสี่ยงอันตรายหนีตายด้วยจริงๆ ดังนั้นไป๋ยี่เฟยจึงไปกับจื่ออีเพียงคนเดียว

พอไป๋ยี่เฟยและจื่ออีขึ้นเรือไปอีกครั้ง เขาก็พบกับซาเฟยหยางและหลิวเสี่ยวอิง

ตอนนี้เขาก็เข้าใจในทันทีว่าที่จื่ออีบอกว่าพวกเราหมายถึงใคร

แต่ว่าไป๋ยี่เฟยก็รู้สึกสงสัยเป็นอย่างมากจึงค่อยๆเอ่ยถามจื่ออี "ท่านอาจารย์ ทำไมแม้แต่นายซาเองก็มาด้วยล่ะครับ?"

"ถ้าอยากได้ตำแหน่งผู้เฝ้าคลังเก็บทองคนต่อไปล่ะก็ ตอนนี้ความสามารถของนายยังไม่เพียงพอ จะบอกว่ายังอ่อนหัดมากอยู่ก็ว่าได้ ตอนนี้ก็ถือโอกาสช่วงที่นายกำลังหนีนี้ พัฒนาความสามารถของนายเสียหน่อย"

"ถึงแม้ว่าความสามารถของซาเฟยหยางจะไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุด แต่เขาก็ยังมี

ความสามารถอย่างอื่น สามารถมอบให้นายได้ก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว ไหนจสิ่งที่ฉันมอบให้นายไป ไม่แน่ในอนาคตต่อไปนายอาจจะเก่งกว่าฉันก็ได้"

ไป๋ยี่เฟยฟังจบก็อ้าปากตาค้างไปเลย