บทที่758 โอกาสรอดน้อยมาก

แต่ตอนนี้หลินยู่ชังตายแล้ว ต่อให้จับตัวพวกมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรมากมาย

ก่อนที่รถพยาบาลจะมาถึง หลิวเสี่ยวอิงทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้แก่หลินยู่ชัง และเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสองนาย

ไม่นานรถพยาบาลก็มาถึง

หลินขวางรีบออกไปพร้อมรถพยาบาล คนที่ออกไปรวมถึงฉินหัว

ไป๋ยี่เฟยมองไปที่รถพยาบาลด้วยความรู้สึกสับสนในใจ

หลี่เสว่รีบเดินไปที่ข้างกายเขา ก่อนจะกุมมือของไป๋ยี่เฟยเอ่ยอย่างปลอบใจ "ที่รัก คุณทำดีที่สุดแล้วค่ะ"

ไป๋ยี่เฟยได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจออกมาเงียบๆ

หลิวเสี่ยวอิงก็เดินเข้ามาส่ายหน้าเบาๆแล้วเอ่ย "โอกาสรอดน้อยมาก"

ไป๋ยี่เฟยก็พยักหน้าเงียบๆอีกครั้ง

หลิวเสี่ยงอิงเงยหน้าขึ้นมองเห็นเม็ดเหงื่อบนหน้าผากของไป๋ยี่เฟย ก็เอ่ยถามอย่างเป็นห่วงทันที "คุณเป็นอะไรไป?โดนบาดแผลอีกแล้วใช่มั้ย?"

หลี่เสว่เห็นฉากนี้เข้า ก็หลบสายตาทันที

ไป๋ยี่เฟยใจเต้นขึ้นมาทันทีรีบส่ายหน้าพลางพูด "ไม่เป็นไรๆ"

หลิวเสี่ยวอิงรีบเอ่ยออกคำสั่ง "รีบกลับไปนั่งเถอะค่ะ"

ไป๋ยี่เฟยก็หมดหนทางทำได้เพียงเดินกลับไปนั่งบนรถเข็น

มีอีกอย่างหนึ่ง ตอนที่หลิวเสี่ยวอิงเอ่ยถามเขาด้วยความเป็นห่วงนั้นถึงแม้ว่าหลี่เสว่จะไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมาแต่มือของหลี่เสว่ที่กุมมือเขาอยู่ก็กำแน่นขึ้นมาทันที ก่อนจะคลายออก

......

กลับมาถึงโรงพยาบาล ภายในห้องพักผู้ป่วยก็เหลือเพียงหลี่เสว่และไป๋ยี่เฟยสองคน

หลี่เสว่ก็เอ่ยถามไป๋ยี่เฟยขึ้นมาทันที "คุณคิดว่าหลิวเสี่ยวอิงเป็นยังไงคะ?"

ไป๋ยี่เฟยใจเต้นขึ้นมาทันทีจากนั้นก็แสดงสีหน้าสงบนิ่งก่อนจะพูด "เธอคนนี้ไม่เลวเลยนะ

โดนเฉพาะด้านเทคนิคทางการแพทย์"

"จริงค่ะ และก็เป็นผู้หญิงที่สวยมากด้วย" หลี่เสว่พยักหน้า

ไป่อี้เฟยยังคงเงียบไม่กล้าพูดอะไรออกมา

หลี่เสว่เอ่ยต่อ "และอีกอย่างเธอก็ปฏิบัติต่อคุณ......"

แต่เธอก็พูดเพียงครึ่งเดียวและไม่ยอมพูดต่อพลางจ้องหน้าไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยยิ่งไม่กล้าพูดเข้าไปใหญ่

"เธอปฏิบัติต่อคุณไม่เหมือนคนอื่น" หลี่เสว่พูดต่อจนจบ

ไป๋ยี่เฟยรีบตอบ “ผมเป็นเจ้านายของเธอนะ จะเหมือนกันได้ไง?”

หลี่เสว่จ้องหน้าไป๋ยี่เฟยและไม่ให้โอกาสเขาได้หลีกหนีใดๆทั้งสิ้น และพูดออกมาตรงๆ "หลิวเสี่ยวอิงชอบคุณ"

ไป๋ยี่เฟยมองหน้าหลี่เสว่อย่างตกตะลึง และพูดอะไรไม่ออกมาแม้แต่คำเดียว

หลี่เสว่ถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะพูด "คุณอย่ามาพูดว่าไม่มีทางเป็นไปได้ไม่เชื่ออะไรพวกนั้นออกมานะคะ เพราะฉันดูออก"

"อีกอย่าง ฉันคิดมาตลอดว่าควรจะทำอย่างไรดีกับความสัมพันธ์ของเราทั้งสามคนดี?"

"ที่รัก คุณอย่าคิดมากนะคะไม่ใช่ว่าฉันใจแคบ เพียงแต่ฉันไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับมันยังไงดี"

ไป๋ยี่เฟยกลับกุมมือของหลี่เสว่และพูด "คุณไม่ด็ใจแคบเลยที่รัก ผมต่างหากที่ใจแคบ"

หลี่เสว่ได้ยินดังนั้นก็เบิกตากว้างกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

หลี่เสว่จึงทำได้เพียงเดินไปเปิดประตู พบว่าเป็นไป๋หยุนเผิงกับอู๋กุ้ยเซียง

อู๋กุ้ยเซียงเดินเข้ามาก็ตรงไปที่เตียงของไป๋ยี่เฟยทันที เอ่ยถามเขาอย่างเจ็บปวดหัวใจ

ไป๋หยุนเผิงเดินตามหลังอู๋กุ้ยเซียง เข้ามายืนอยู่ปลายเตียงมองไป๋ยี่เฟย

หลี่เสว่ก็เอ่ยขึ้นมา "พ่อคะ แม่คะเชิญนั่งก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวหนูไปกดน้ำมาให้"

อู๋กุ้ยเซียงที่แต่เดิมกำลังถามไถ่ไป๋ยี่เฟย ก็หันมาเอ่ยกับหลี่เสว่ทันที "ไม่ต้องๆ แม่ไปเอง

เสว่เอ๋อตอนนี้หนูห้ามเหนื่อยเลยนะ"

หลี่เสว่ยิ้มบางๆถือกระติกน้ำเหมือนเดิมและพูด "คุณแม่คะไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูไปเองดีกว่า"

หลี่เสว่เดินถือกระติกน้ำไปที่ห้องกดน้ำจริงๆ แล้วภายในใจของเธอยังคงคิดถึงเรื่องที่คุยกับไป๋ยี่เฟยเมื่อสักครู่

พวกเขาควรทำอย่างไรดี?

อีกอย่างที่หลี่เสว่บอกว่าเธอไม่ได้ใจแคบ มันจะเป็นไปได้ยังไง?